De twee zelven

Twee zelvenEen niet zo fijn, fictief experiment:

100 mensen nemen vrijwillig deel aan een pijnlijk medisch onderzoek. Hun pijn wordt objectief gemeten met een speciaal instrument. De pijn tijdens het onderzoek varieert van 1 tot 10. 1 is lichte pijn, 10 is sterke pijn.

Het onderzoek start.

In de eerste 3 minuten stijgt het pijnniveau van 1 naar 8. Op die waarde blijft het vervolgens hangen. De tijd tikt door tot het einde van minuut 4. Op dat moment stopt bij 50 mensen de pijnprikkel. Bij de overige 50 mensen duurt het onderzoek nog 2 minuten voort op pijnniveau 8 en daalt vervolgens naar 2, waar het nog 1 minuut blijft hangen. Dan stopt ook voor hen de pijnprikkel.

Per saldo heeft de eerste groep van 50 mensen een pijn van 8 doorstaan die 1 minuut duurde. De tweede groep van 50 mensen heeft een pijn van 8 doorstaan die 3 minuten duurde.

Nu wordt aan alle 100 deelnemers de vraag gesteld hoe zij dit onderzoek ervaren hebben.

Het antwoord is verbazingwekkend. De tweede groep blijkt het onderzoek veel milder te beoordelen dan de eerste groep. Toch hebben zij langer grote pijn gevoeld.

Vreemd en ongelofelijk?

Dit fictieve experiment komt volledig overeen met de realiteit. Interviews met mensen die een colonoscopie (een pijnlijk darmonderzoek) hebben ondergaan laten precies hetzelfde zien.

Hoe zit dat? Wat gebeurt er in ons hoofd dat wij ervaringen zo verdraaien?

[lees verder…]

Ik los het zelf wel op

Scherp mesEr bestaan veel misvattingen over coaching. Deze twee kennen we allemaal:

  • Lees een boek, dat werkt ook
  • Ik coach mij zelf, wel zo handig

Het boek

Een boek geeft inzichten. Zeer waardevol. Ook ik lees graag. Maar aan de slag gaan met die inzichten, dat is een heel ander verhaal.

Hoe incorporeer je ze? Wie zorgt ervoor dat je regelmatig aan je inzichten herinnerd wordt? Wie zorgt ervoor dat je ze heroverweegt en aanscherpt?

Wie houdt de vinger aan de pols om te checken of die inzichten ook effectief tot leven komen in jouw leven? (En niet alleen maar de boekenplank blijven vullen.)

Ben jij daarvoor zelf scherp genoeg? Ben jij de persoon die zichzelf kan spiegelen? Ben jij de persoon die zichzelf kan confronteren? Wees eens eerlijk: durf jij dat? En kun je dan ook nog objectief blijven?

[lees verder…]

Wanneer ben je toe aan coaching?

Veilige havenDeze komt nogal eens langs als ik praat met mensen die coaching overwegen: ‘Ik twijfel of coaching op dit moment de juiste stap is.’

Of, in een iets andere versie: ‘Ik twijfel of ik al aan coaching toe ben. Ik moet eerst nog wat dingen voor mezelf op een rijtje krijgen.’

Ik begrijp die twijfel heel goed. Want hoe kun je nou zoiets abstracts als coaching voor jezelf tot iets grijpbaars maken?

Je stapt ergens in en je hebt vooraf geen enkel idee wat de uitkomst zal zijn. Er is slechts een vaag gevoel van ‘dit kan me helpen’.

Dus er is twijfel. Jazeker. En hij is reëel.

Maar is het de twijfel aan coaching als methodiek en als hulpbron? Of is het de twijfel die eigenlijk geen twijfel is, maar de vrees voor het onbekende in jouzelf?

[lees verder…]

Je bedrijf een roeping? Kom even terug op aarde!

Roeping: VuilnismanOoit over deze vraag nagedacht:

Wat wil je; een baan, een carrière of een roeping?

Ik herinner me een anekdote uit de geschiedenisles op de middelbare school. Het was in het 2e jaar of 3e jaar. Een stukje van die les speelde zich af in de toekomst. Het ging over waar wij voor werden klaargestoomd.

‘Wat wil jullie straks worden?’, vroeg onze leraar – ik ben zijn naam helaas kwijt.

‘Dierenarts, verpleegster, piloot, dokter, directeur.’ Het bekende riedeltje.

‘Waarom vind je dat een mooi beroep?’

‘Omdat ik hou van dieren. Omdat het spannend is. Omdat ik er veel geld mee kan verdienen.’

‘En niemand wil vuilnisman zijn?’

[lees verder…]

Mijn ommezwaai (deel 2 – ontknoping)

Pied PiperGoeroes maken niet gelukkig.

Toen ik na de zomer van 2013 startte met mijn derde jaarprogramma voor een groep cliënten, gebeurde er iets onvoorziens.

In het tweedaagse seminar waarmee het programma aanving, kreeg ik een bijzonder verzoek van 2 van de 9 groepsleden. Zij wilden graag op een andere manier gecoacht worden. Niet in de groep, maar individueel.

Zij vroegen mij om een eigen, pasmaat coachingstraject. En zij hadden daar goede redenen voor. Allebei verkeerden zij met hun onderneming in een fase die behoorlijk afweek van het groepsgemiddelde. Het programma dat ik voor de groep had samengesteld, zou voor deze 2 mensen slecht werken.

De artsenmetafoor

In het trainingsprogramma dat ik in 2012 volgde om gecertificeerd business coach te worden (lees Mijn ommezwaai deel 1), werd regelmatig de metafoor aangehaald van de arts:

Mensen komen bij jou omdat ze voelen dat er iets met hen loos is. Vervolgens presenteer jij aan hen jouw universele behandelplan. Ga nooit pasmaat een programma leveren omdat de cliënt erom verzoekt. Hij of zij kan niet de kapitein zijn over de inhoud. Die cliënt had immers nooit bij jou aangeklopt als hij of zij de oplossing zelf al wist. Jij bent de ‘arts’, alleen jij kunt beoordelen wat nodig is.

Klinkt logisch en helemaal in het belang van de cliënt. Maar was het echt wel zo logisch? En zat er ook niet nog een ander belang achter?

[lees verder…]