De grootste valkuil van de Vrije Werker

• Tweet

Ergens in november werd ik geïnterviewd op FMK Radio. Het was een intensieve sessie. Eén uur lang werd ik door Sabriye Dubrie ondervraagd over het Vrije Werken.

We gingen er diep op in. De stand van de maatschappij werd erbij gehaald. De politiek, boeken, schrijvers, levensovertuigingen, filosofie,….

Het was leuk om te doen. Ik kreeg alle ruimte om mijn idee van de Vrije Werker voor het voetlicht te brengen.

Via Twitter kwam er ook een vraag van buiten de uitzending binnen. Die ging ongeveer als volgt:

Het klinkt allemaal leuk dat Vrije Werken, maar wat is nou de grootste valkuil? Want het kan toch niet zo zijn dat het alleen maar rozengeur is.

Ha, dat was een goeie. Ik had in al mijn enthousiasme het verhaal van de Vrije Werker natuurlijk op zijn mooist gepresenteerd. Vrij Werken dat voelt als vakantie. Je houdt je steeds bezig met waar jouw grootste passie ligt. Tijd is onbelangrijk. ’s Avonds, in het weekend, ook op die momenten heb je er lol in om met je werk bezig te zijn.

Wie wil dat nou niet, het gevoel van altijd vakantie?

Maar is dat geen utopie? Kan dat wel? Is het realistisch? Dat was eigenlijk de vraag van deze luisteraar.

Wat de rozengeur betreft

Wil je dat ik eerlijk ben? Dit is mijn antwoord: “Ook op vakantie gaan dingen mis”.

Je plant je tripje naar het zuiden. Een weekje aan de Méditerranée. Je gaat voor de zon. Je ontvlucht onze natte zomer.

En dan kom je daar en de regen valt met bakken uit de hemel. Dagenlang geen straaltje zon te bekennen. Nattigheid overal. Het klettert met geweld naar beneden. Je mag blij zijn dat je niet op een camping zit, maar het net droog houdt in een krap appartementje.

Intussen zitten vrienden en familie thuis in Nederland, in korte broek en t-shirt buiten aan de barbecue. Ze zien het rampenplan in Zuid-Frankrijk op het journaal aan zich voorbij trekken. “Hé, is dat jouw appartementje daar?”

Dat was het beeld van de zomer van 2010. Zo kan het dus ook. Natuurlijk schijnt niet steeds de zon. Ook op vakantie zijn er dagen dat het regent, en soms wel erger.

Zo is het ook met het Vrije Werken. Je hebt je heilig vuurtje en je missie helder. Je weet waar je wilt staan over een jaar of vijf. Met behulp van je succesplan koers je erop af.

Maar dat gaat niet rechtstreeks. Je moet om heel wat hobbels heen. Zakelijk en privé gebeuren er dingen die je niet in de hand hebt. Je hebt geen kristallen bol. Onderweg kom je onverwachte situaties tegen. Kleine frustraties, maar soms ook grote rampen.

De uitkomsten van de besluiten die je neemt, zijn vaak onzeker. Je zult geld verliezen hier en daar. Je zult merken dat je investeert zonder dat het opbrengt. Leergeld doet bijna altijd pijn.

Het is een kwestie van laveren om vooruit te komen.

Het Vrije Werken is en blijft ondernemen. Dat is heel spannend. Soms komt het met bakken uit de hemel. Soms, en hopelijk vaker, schijnt de zon op je bol.

Die zon, daar streeft je naar. Uiteraard.

En toch, jij weet als ondernemer: rozengeur is niet waar het wezenlijk om draait. Het gaat veel dieper. Ondernemer zijn, het liefst natuurlijk Vrije Werker, is de meest dankbare job die er is.

Jij streeft naar een bijzonder leven, jij wilt echt een verschil maken. Of je het je nu wel of niet lukt, alleen al het voelen van die intentie, diep in je binnenste, dat vlammetje in je buik. Alleen dat al. Je voelt dat je leeft. Dat besef maakt het ondernemen tot iets heel speciaals.

Jij haalt uit het leven meer dan menig ander. Jij voelt je vrij, omdat jij bepaalt waar je heen gaat en niemand anders.

Laat die regenbui maar kletteren. Jij bent Gene Kelly, Singin’ in the Rain.

Wat is dan de grootste valkuil van het Vrije Werken?

Deze is heavy met een uitroepteken! Let nu goed op. De grootste valkuil van het Vrije Werken is dat je precies dat verliest waar het je allemaal om begonnen was: jouw vrijheid. Dat je precies daarin terecht komt wat je juist had willen ontvluchten.

Wat ik bedoel? Dat je als ondernemer verstrikt raakt in je eigen onderneming. Dat je dingen doet die je totaal niet liggen, die je misschien zelfs vreselijk vindt.

Maar het pak werk moet nou eenmaal af. Je zit er middenin, je kunt het niet laten vallen. Je hebt geen keus, zo voelt het.

De administratie moet gedaan, je moet sleutelen aan je website, de bank vraagt alweer om die formulieren voor jouw kredietaanvraag.

In tegenstelling tot vroeger, heb je nu klanten die zeuren. En die nieuwe klus, ja het is omzet, maar je hebt er eigenlijk geen trek in.

Dus is het oogkleppen op en het ploeteren geblazen, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat.

Als dat jouw situatie is, dan heeft de valkuil zich voor je geopend, en jij bent erin getuind. Je bent geen Vrije Werker meer. Dit is dramatisch. Maar niet onherstelbaar. Gelukkig.

Waarschijnlijk is één van de volgende twee dingen misgegaan, of misschien wel allebei:

1. Je bent vergeten dat het jouw job is om te ondernemen

Je bent de klussen gaan doen die je had moeten uitbesteden. Nu zit je daar, jouw administratie en de formulieren voor de bank zijn belangrijker geworden dan je klanten. Je bent geen techneut en toch vind je dat je zelf uren tijd in de bouw van je site moet steken.

Maar er zijn toch ook prima administratiekantoren? Net zoals webbouwers trouwens. De eerste de beste heeft jouw site in een paar uurtjes netjes afgewerkt. Zeker weten.

Waarom besteed je niet meer uit? Waarom wil je alles zelf doen? Voor het geld, je bent zuinig? Een mooie eigenschap, maar een goed argument?

Bekijk het eens anders. Schep lucht in jouw bedrijf en schep lucht in jou zelf. Maak ruimte om aan omzet te werken, om klanten te helpen, om dingen te doen die je leuk vindt. Dingen die jij goed kunt. Want dat zijn de dingen die het geld binnenbrengen.

Ik ben lekker eigenwijs en roep dat ik gelijk heb. Het 80/20-principe bewijst het. Wat jij met passie aan omzet binnenhaalt, is vrijwel zeker meer dan jij kunt besparen door de rotklussen zelf te doen.

Klussen die dat administratiekantoor en die webbouwer overigens helemáál niet zo rot vinden.

2. Je bent vergeten waar het je allemaal om begonnen was

Ooit, in het verleden, was er een moment waarop je precies wist wat je wilde. Het was zo duidelijk voor je. Passie was geen vage term. Jij wilde teksten schrijven, websites bouwen, bloemen verkopen, zzp-ers coachen, vul je eigen ding maar in.

Je wist het heel precies, als jij aan jouw specialisme dacht dan kreeg je het warm van binnen. De adrenaline kwam als vanzelf. Je kon alles geven aan je vak, want je kreeg er zoveel voor terug.

Maar toen kwamen daar die anderen, die adviseurs die zich afvroegen of je daar wel een dikke boterham mee kon verdienen. Ze predikten rentabiliteit, winstmaximalisatie, goedgevulde bankrekeningen.

Als je zus of zo zou kiezen, voor die en die opdracht, voor dat en dat type werk, voor marktsegment huppeldepup, dan zou jouw bankrekening zich pas echt vullen. Maar geen woord over lol in het werk, plezier met je klanten, of het heerlijke gevoel van echt iets moois creëren.

Je ging er in mee, en nu zit je hier. Je baalt van je klanten. Het slapen wil slecht lukken. Door te zuchten en te steunen, trek je jezelf door de dag.

Je wrijft eens door je ogen en constateert dat al die mooie verhalen weinig vulling op jouw bankaccount hebben gegeven.

Logisch! Wat wil je als de motivatie nul is?

Het wordt tijd om weer te focussen en de valkuil te sluiten

Je bent geen Vrije Werker meer. Dramatisch zei ik, maar niet onherstelbaar.

Wat er eigenlijk gebeurd is; je focus is verdwenen. Ergens op het ondernemingspad sloeg je een zijweg in, bent die te lang gaan volgen en nu ben je verdwaald.

Terug naar de hoofdweg, dat is de boodschap. Het wordt gewoon tijd om die ongelofelijke focus opnieuw in te stellen.

Je moet je weer gaan richten op je vak en je passie, want dat is waar je echt goed in bent en wat je echt plezier geeft.

Laat het werk van de anderen gewoon lekker aan de anderen. Jij ziet dat eigenlijk toch niet zitten. Gun hun dan ook hun lol, hun plezier en vooral hùn passie. Daardoor zijn zij er juist zo goed in. Daar profiteer jij weer van. Iedereen blij.

En al die slimme adviseurs, die anderen die zo goed weten wat goed voor jou is? Stel jezelf voortaan wat vragen als er weer een op je afkomt:

1. Past dit idee bij mijn missie?
2. Help ik er mijn perfecte klant mee?
3. Is het niet in strijd met mijn onwrikbare wetten?

Dan ben je er al snel uit.

Zo sluit je de valkuil. Je hebt altijd een keuze, al zie je dat zelf niet direct.

De mantra van de Vrije Werker

Sabriye zei ergens in ons interview: “Het woord focus valt zo vaak. Het lijkt wel een mantra voor de Vrije Werker.”

Dat was treffend, want zo is het wel een beetje. Je focus scherp stellen, is iets wat je steeds moet herhalen. Als een mantra bij een meditatiesessie. Die helpt je om het aardse te ontstijgen, zodat je weer heel helder en scherp ziet en voelt waar het werkelijk om draait.

Zodat je er niet intuint, in die valkuil.

Wil je wat extra hulp bij het omzeilen van die valkuil? Geef je dan nu op voor de gratis Succesplanner.