De kunst van het Vrije Werken

• Tweet

Vanochtend stond ik bij de slagboom. Hier, bij de parking op Strijp-S, vlakbij mijn Vrije Werkplaats. Ik kwam er niet in. Nu moet je weten dat ik een abonnementskaart heb. Die hou je even bij de sensor, en piep, de boom gaat vanzelf open.

Maar helaas, deze ochtend niet.

Dus ik druk op de knop van de intercom

Een elektronische juf zegt: “U wordt doorgeschakeld….. U wordt doorgeschakeld…. U wordt doorgeschakeld.”

Dat houdt ze aan een stuk door stug vol. Minutenlang. Achter me staat nog een auto. Ik zie de chauffeur zuchten in de spiegel. Ja, het spijt me, ik kan ook weinig met de situatie. Na een tijdje – ongeduldig – draait hij achterom er weer uit.

Intussen gaat de juf door: “U wordt doorgeschakeld….. U wordt doorgeschakeld….. U wordt….”

“Hallo, kan ik u helpen?”, een echte stem nu. Een man, een mens.

Ik – opgelucht dat ik eindelijk terug kan praten – leg de situatie uit: “ Goedemorgen, ik sta hier bij  de slagboom van parkeerterrein Strijp-S. Ik hou mijn toegangskaart bij de sensor, en hij piept wel, maar de boom gaat niet open.”

“Heeft u een abonnement meneer?”

“Ja, zo’n blauwe kaart.”

“Bij welke ingang staat u?”

Ik kijk op het bord naast de intercom: “Strijp-S.”

“Ja maar is dat bij P1, P2, ik moet de ingang weten?”

“Ik kan het u niet zeggen. Meer dan Strijp-S zie ik niet op het bord.”

“Nou, dan wordt het moeilijk. Als u niet weet waar u staat…”

Het staat er echt niet, nergens. In ieder geval niet binnen het blikveld hier.

“Ik sta bij de Apparatenfabriek. Misschien kunt u daar iets mee?”

Maar er komt weinig sjoege. Het blijft stil vanuit de intercom. Bijna ben ik nu geneigd tot een luidkeels handgebaar naar de camera. Die staat, vanuit een hoge paal schuin voor me, pal op de ingang en mijn auto gericht.

Het blijkt niet nodig, want plotsklaps: “Bent u met een lichtblauwe auto?”

Ah, ik ben gespot! De redding is nabij.

“Ja, een kleine Peugeot.”

“Dan staat u bij P2 meneer. U bent langs het bord gekomen.” “Voortaan beter opletten”, komt er nog net niet achteraan.

“Ik ga eens kijken in de computer wat er aan de hand is.”

Intussen hebben achter mij alweer twee auto’s boos rechtsomkeert gemaakt. Ik sta hier zeker al tien minuten.

Ik hoor gerommel en dan de stem weer: “Ja meneer, u bent gisteren niet uitgereden. Het systeem zegt mij dat u al op de parking staat. U moet eerst uitrijden voor u er weer in mag.”

Ben ik nou gek?! Hij ziet me in de camera! Denk, denk, terug naar gisteren. Ah ja, de slagboom stond open bij het uitrijden. PSV had een wedstrijd. Het stadion is vlakbij en dan worden de parkeerterreinen hier opengesteld om de toestroom van supporters te verwerken. ’s Ochtends was het terrein besloten en vanaf de middag was het openbaar.

Ik leg de situatie uit aan de andere kant. Tegelijk bedenk ik me dat dit vaker voor moet komen, net als de zoektocht naar het nummer van de ingang. Waarom staat P2 niet gewoon ook bij de intercom? Waarom moet het toch zo moeilijk bij die slagboom? Waarom schakelt zo’n elektronische juf niet wat vlotter door? Waarom moet ik me per se verantwoorden?

Maar goed, ik ben op de knieën en daar lijkt het om te gaan. Nu duidelijk is wie hier de macht heeft, krijg ik genade, want de stem zegt: “Ik ga proberen u te helpen.”

Een klik. Eindelijk gaat de boom omhoog.

Kunst ontstaat uit passie

Werken is emotie. Als jij je job doet, moet je er iets in je branden. Een heilig vuurtje, passie! Als je dat voelt, kun je kunst leveren. Kunst is meer dan alleen je product of je dienst. Dat product of die dienst is de kurk waarop die kunst drijft.

Kunst is wat je onderscheidt van de rest. Het maakt jouw product bijzonder. Het raakt de klant. Het komt binnen. De klant voelt dat jij speciaal voor hem of haar daar zit en je best doet. Meer dan je best, omdat je er zelf veel lol in hebt. Het is je leven, je passie.

Een kunstenaar zijn, het is één van de belangrijke rollen van de Vrije Werker. Zo’n Vrije Werker kan overigens ook in loondienst zijn. Werken bij een parkeerbedrijf bijvoorbeeld. Het zijn lang niet allemaal zelfstandige ondernemers. Seth Godin beschrijft dat heel mooi in Linchpin (Nederlandse titel: Onmisbaar).

Bij dat parkeerbedrijf van vanochtend wordt duidelijk geen kunst geleverd. Niet door de elektronische juf, niet door de man achter de intercom en niet door de managers. Het gaat daar niet om de klant. Het gaat daar om wie de baas is. Het Vrije Werken is daar nog niet doorgedrongen. Net als in veel grote bureaucratische clubs.

Dat geeft niet. Het betekent dat ik zelf nog heel wat kunst verkondigen kan.