Een emotionele Vrije Werkkring in het hart van Europa

• Tweet

Als ik in de trein zit, verandert langzaam de wereld. Ik verruil de zanderige Brabantse bodem en de strakke gebouwen van Eindhoven voor een zacht glooiend Limburgs landschap. Groen en vriendelijk.

De blauw-gele rups is op weg naar Maastricht. Die sympathieke stad aan de Maas. Helemaal zuidelijk in de punthak van ons land: het hart van Europa.

Zo zacht en heuvelachtig als het landschap oogt, zo zacht en golvend klinken de gesprekken daar.

Op jacht naar vlaai

Onderin de hak stopt het spoor. Al zou je willen, verder gaat de trein niet. Ik voel me welkom, er stroomt wat Limburgs bloed in mij.

Riet de Wit, mijn trouwe bondgenote in het zuiden (mag ik dat zeggen Riet?), begroet me hartelijk op het station. Zij heeft alvast wat zaakjes geregeld. Een mooi zaaltje, koffie, thee, flipover, wifi; alles wat we nodig hebben deze avond.

Maar eerst gaan we op jacht naar vlaai. Want we hebben iets te vieren: de eerste Vrije Werkkring Maastricht. Over een uur gaat ie van start. Best spannend. Voor mij die de kar trekt, maar ook voor alle andere deelnemers.

Het is telkens weer een klein avontuur: met nieuwe mensen creatief aan het schrijven slaan. Dat voel je aan je hartslag. Welke emoties gaan we oproepen?

We kiezen bij de tweesterrenbakker – heus, die bestaat – een heerlijke seizoensvlaai. Barstensvol verse aardbeien. Het zandgebak is er compleet onder bedolven. Kijk, dat helpt straks om de aanvangsspanning wat te breken.

Een warm bedje voor de nieuwelingen

We zijn met zijn achten en het voelt meteen goed. Vier nieuwe deelnemers, drie “overlopers” uit de Vrije Werkkring Eindhoven en tenslotte mijzelf.

Ha, die overlopers, ja dat zijn geen echte overlopers natuurlijk. Dat zijn degenen die me zover hebben gekregen om ook in Maastricht van start te gaan: Riet, Ilja en Ruud. Ik ben blij dat ze even hebben doorgeduwd. Ze zijn enthousiast, een stimulans voor mij en anderen. Sympathieke Vrije Werkers die inmiddels als maatjes voelen.

We draaien een voorstelrondje. Iedereen praat een paar minuutjes over wat zij of hij beweegt. Voor de vuist weg.

Ruud verdeelt de vlaai intussen. Ilja babbelt en coördineert bordjes en vorkjes. Riet doet de thee en koffie.

Zit er lijn in? Ben je mal. Niks ervan! Het is gezellig, rommelig, een beetje chaos. De geesten komen alvast los.

Het is een warm, welkom bedje voor de nieuwelingen: Patricia, Yvonne, Marja en Bart.

Schrijven brengt je kwetsbare kant naar boven

Schrijven in een flow is wat we telkens doen op een eerste Vrije Werkkring. Dat is heel speciaal. Ik heb er al vaak over verteld. Het levert prachtige schrijfsels op, die diep van binnen komen. Zo ook deze avond.

Schrijven in een flow. Dan roep je het kwetsbare op in jezelf. Je laat het eruit komen. Wat jij ziet in je hoofd en wat je tegelijkertijd voelt in je hart, vloeit ineen en vindt een weg naar buiten. In gevoelig geplaatste woorden, in zinnen, in verhalen.

Dat is een wonder. Zo zie ik het.

Dat kwetsbare is deze avond op een bijzondere manier aanwezig. Het komt er heftig uit. Mooi en tegelijk ook droevig.

We hebben een stilzwijgende afspraak op de Vrije Werkkring. Wat daar gebeurt, blijft binnenskamers als het persoonlijk is. Tenzij je het zelf naar buiten brengen wilt.

Dat hou ik zo.

Ik wil iets persoonlijks kwijt

Weet je, schrijven kan verwerking zijn als je schrijft vanuit je hart. Ook een verhaal dat een ander schrijft, kan dat met je doen. De brok komt naar boven. Dat mag gewoon. Daar hoef je je niet voor te schamen.

Schrijven zoals wij dat doen, verbindt je met andere mensen. Het is een fantastisch creatief proces. Het laat je voelen dat je op de wereld bent, dat je prachtige dingen kunt scheppen, dat je er helemaal bij hoort.

Het maakt je rijk en gelukkig, ook al vloeien er soms tranen.

Wat wij schrijven op de Vrije Werkkringen en wat wij daarvan naar buiten willen brengen, kun je lezen op ons gezamenlijke blog VrijeWerkkring.nl.