Het is misschien geen fris verhaal, maar het zijn gewoon jouw groeistuipen

• Tweet

Ondernemen is steeds nieuwe dingen doen. Dat veroorzaakt iets in je leven wat ook jij herkent.

Ik ben dit jaar met iets nieuws gestart.

Niet zomaar iets. Ik maak een nieuwe, grote stap. Rondom de Vrije Werker die blogt, word ik business coach.

Het is een ‘dream come true’. Sinds 2009 loop ik ermee rond. Maar nu pas – 3 jaar verder – weet ik welke insteek er voor nodig is.

Goed, van die grote stap ga je nog veel merken. En profiteren.

Ik ga je helpen door te breken naar een vrij bestaan, waarin je een ton of meer per jaar verdient. Klinkt dat interessant of niet?

Blijf mij volgen dus.

Maar voor nu: terug naar ‘ondernemen is steeds nieuwe dingen doen’

Dat veroorzaakt angst.

Ja, ik zie je knikken, jij herkent dat.

Angst voor nieuwe stappen. Ik zit middenin zo’n proces. Ik besef dus heel goed hoe dat voelt.

Je gaat onbekende dingen doen. Ze vallen buiten je comfortzone. Bepaald niet fijn.

Stel je voor:

Je hebt nog nooit een verkoopgesprek gevoerd. Altijd zat de wind je mee. Opdrachten kwamen automatisch binnen.

Maar nu, nu is het economisch winter. Je merkt dat het niet meer uit de lucht komt vallen.

Winter of niet, jij wilt door. Sterker nog: jij wilt groeien. Recht er tegenin. Dat betekent: wakker zijn, de boer op.

Bellen met potentiële klanten. Het gesprek aangaan en orders scoren.

Dat is andere koek dan je gewend bent. Maar je moet. Van jezelf. Je hebt het je vast voorgenomen.

Gesprek nummer één staat vandaag op de rol.

Hoe voelt dat als je ’s ochtends opstaat?

Het is het eerste waar je aan denkt, zodra de wekker gaat. Je ligt nog veilig in je knusse bed, maar je weet: je moet eruit. Vanzelf gaat het niet gebeuren.

Je toilet makend. Achter de wastafel. Onder de warme stralen van de douche. Je denkt eraan. Spannend. Hoe zal het gesprek verlopen?

Aan de boterham, met een kop koffie. Het spookt door je hoofd. Als ik zus of zo zeg, wat zal dan de reactie zijn?

Paniek dringt zich op: ‘Oeh, ik ga vast foute dingen zeggen.’

Hoe voelt dat in je buik?

Alsof het rommelt. Er is die aandrang. Krampen. Naar het toilet, maar eigenlijk toch weer niet. (Ja, excuus, ’t is geen fris verhaal, maar je moet het even voelen.)

Hier word je niet blij van. Het liefst zou je er direct de brui aan geven.

De verleiding is groot.

Blijven liggen in je knusse bed. Blijven hangen onder de warme douche. Nog een extra kopje koffie om de tijd te rekken.

Maar je weet: het is allemaal geen optie. Het is vluchtgedrag.

En een toiletbezoek helpt al evenmin.

Angst is een primitieve erfenis

Je moet je primitieve brein negeren.

Wat dat oerstukje van jou wil, is je vasthouden op een veilig plekje. Daarvoor past het een akelige truc toe. Het besmet jou met een fikse dosis angst.

Jouw moderne brein weet dat het anders werkt.

Dat veilige plekje is een utopie. Als jij geen stappen neemt, is dat plekje straks jouw valkuil. Erger nog, jouw ondernemersgraf.

Dus die angst, daar moet je doorheen.

Het zit in ieders hoofd

Iedereen die betekenisvol wil zijn, kent dit. Echt!

Ook de grote jongens van wie je het niet zou denken. Een Richard Branson, een Bill Gates, een Barak Obama.

Ook in hun hoofd zit dat primitieve brein.

Het is de kunst om het te erkennen. Eigenlijk is het maar een kleine stap. Een klein besef dat je moet toelaten.

Heb je dat stapje eenmaal gezet, dan stijg je vanzelf over je angstgevoelens heen. Je comfortzone dijt uit.

Jij kunt dan dingen waar een ander slechts van droomt.

Je bent aan het groeien

Je hoeft je angst niet eens te overwinnen. Het is geen gevecht.

Zeg gewoon tegen jezelf:

‘Oké, het doet het weer, dat primitieve brein. Overblijfsel uit de oertijd. Rudimentair stukje mens. Jij bent net als mijn blinde darm. Overbodig, dus ik negeer je.’

Meer is er niet nodig.

Je gaat er zelfs van houden, want dat primitieve stukje mens, laat je één ding heel goed zien: jij groeit.

De angstaanvallen zijn de maatstaf. Het zijn de stuipen. Het voelt heel safe als je dat beseft.