Er is werkelijk geen Inholland-student die zich zorgen hoeft te maken

• Tweet

In 2 weken tijd kwam mij 2 maal praktisch hetzelfde verhaal ter ore.

Vanuit 2 totaal verschillende hoeken.

Het ene kwam van Fotoklasje.nl, het andere van Terra zorg in rouw.

Allebei kleine bedrijven die worden gerund door Vrije Werkers. Vol overgave en bezieling doen zij waar zij een kei in zijn.

Fotoklasje.nl

Fotoklasje.nl leert amateur- en beroepsfotografen de kneepjes van het fotovak.

Dat doen ze op een heel eigenwijze, vrolijke manier. Nou eens niet vanuit de techniek, maar gericht op het plezier van foto’s maken en op de praktische resultaten die je met je foto’s kunt bereiken.

Terra zorg in rouw

Met Terra zorg in rouw ben ik op een speciale manier in aanraking gekomen. Misschien vertel ik je daar nog eens over.

3 dames zwaaien hier de scepter. Zij helpen mensen wanneer zij een dierbare verliezen. Zij kunnen dan jouw gids zijn in emotioneel en praktisch opzicht. Empathie is de kern waar bij hun alles om draait.

Terra zorg in rouw biedt bovendien een Opleiding Nabestaandenzorg.

Het verhaal

Goed, het verhaal. Ik zal het kort samenvatten en een beetje algemeen maken. Ik wil namelijk niemand voor het hoofd stoten.

Het zal je zijn opgevallen dat Fotoklasje.nl en Terra zorg in rouw allebei een boterham verdienen in de kennisoverdracht. Ze bieden opleidingen en workshops en zijn daar sterk en succesvol in.

Dat succes was gespot door een paar grote beroepsopleidingen. Beroepsopleidingen die dringend om studenten verlegen zitten.

Dus werden onze Vrije Werkers benaderd door mannen in pakken. Managers van die grote instituten met een prachtig bod:

‘Sluit je bij ons aan. Wijd ons in in jullie expertise, verklap ons waarom jullie succesvol zijn. Dan wacht jullie een grote beloning: geen geploeter meer, maar veilig onder onze paraplu. Een mooi, degelijk salaris en dito arbeidsvoorwaarden. Word een loonslaaf bij onze werkfabriek.’

‘Of we doen het anders: Jullie merk blijft behouden. We maken een soort van certificering. Wij als machtig instituut leveren het topcertificaat. Jullie mogen als een satelliet onze naam gebruiken en een sublicentie in de markt zetten. Ehh, uiteraard onder onze voorwaarden.’

‘Aan jou de keus. Wij snappen helemaal hoe het zit met die Vrije Werkers en het nieuwe ondernemen. Delen is het toverwoord. Deel daarom vooral met ons. Per slot zijn wij een groot en machtig merk. Ons logo straalt kwaliteit uit. Jullie mogen blij zijn dat je met ons samenwerkt en met onze naam mag zwaaien.’

Dat was dus globaal het voorstel.

Een soort van Faustverhaal. Deel je talenten en succes met een duivel die zich fraai presenteert. Daarvoor krijg je dan een mooie B-status. Een wrange compensatie voor het verlies van jouw bezieling.

Misschien overbodig om te zeggen: ze hebben het niet gedaan. Natuurlijk niet!

De grote jongens zitten in zwaar weer

Dat verhaal kwam uit de mond van Vrije Werkers. Missionarissen en kunstenaars die liever klein en onafhankelijk willen blijven dan dat ze hun bezieling en kunst verliezen in de beklemmende omarming van een moloch.

Wat is dat toch met die grote jongens? Waarom willen ze jou zo graag in hun armen sluiten?

Ik zal het je vertellen:

Die duivel die zich zo fraai presenteert, heeft van binnen een groot probleem. Zijn positie wordt zwakker. Er komen scheurtjes in zijn macht.

Overal zie je het gebeuren. De grote clubs zitten in zwaar weer. De logo’s mogen kwaliteit uitstralen, wat erachter zit is bagger. Ze verliezen klanten en ze verliezen aanzien.

Dat laatste vinden ze zelf misschien nog wel het ergst. Een houding die de kern van hun probleem meteen akelig blootlegt.

Prachtig lesmateriaal uit het HBO

Kijkend naar de grote onderwijsinstituten, denk ik meteen aan Inholland.

Aan de onverdiend grote salarissen, aan de afzwaaipremies en declaraties, aan de fraude met diploma’s. Aan de Pandorabox die daar dit jaar openging.

Grote jongens als Inholland bevinden zich in een krampachtige worsteling om hun leidende positie te behouden.

Ze denken enerzijds dat dat lukt door maar door te fuseren. Maar de winst daarvan hield in de jaren 90 op.

‘Het huidige fuseren is ontaardt in een spel van managers’, zoals Paul Verburgt – oud-directeur van de HBO-raad – aangeeft in een artikel van afgelopen zomer in NRC-Next.

Het is fuseren om het fuseren. Dat is nou eenmaal wat managers doen. Het brengt ze macht en bonussen. Met het product, de klant of de student, heeft het allang niks meer van doen.

Anderzijds menen deze grote jongens dat je succes kunt kopen. Daar hoef je niks voor te doen. Dat haal je buiten je organisatie. Het is een investering, en investeren is synoniem aan een zak geld.

Kortom, de instituten van het Hoger Beroeps Onderwijs leveren ons prachtig lesmateriaal.

Ze willen jouw toverformule

Mooi, de managers willen dus investeren op de hun vertrouwde wijze. Met een zak met geld.

Waar doe je die investering dan? Juist, bij die ondernemende mensen die wel successen weten te behalen.

Het komt niet bij ze op dat je binnen je eigen club iets op zou kunnen bouwen. Dat je daar zou kunnen werken aan bezieling en aan kunst. Dat juist dat een hele goede zaak zou zijn.

Logisch ook dat dat niet in ze opkomt. Dan moet je namelijk bereid zijn om de macht naar beneden af te laten dalen. Daar waar de professionals zitten. En dat, dat zou een onoverkomelijk probleem zijn.

Nee, struin de markt af en kapsel in wat je daar bevalt. Da’s een slimme, beproefde en vooral managervriendelijke strategie.

Ze zien in die markt Vrije Werkers die het allemaal heel anders doen, en daarmee succes hebben. En wat ziet dat er aantrekkelijk uit!

Kopen, die toverformule!

Dat is wat Fotoklasje.nl en Terra zorg in rouw dus overkwam.

Grote jongens, snap het nou, het gaat om de bezieling

De grote instituten kunnen nog zoveel Vrije Werkers willen kopen, het lost hun probleem niet op.

Er is geen verhandelbare toverformule.

Het probleem is dat er iets ontbreekt achter dat ‘kwaliteitslogo’. Het ontbreekt aan bezieling. Er zitten geen missionarissen en ook over de kunst mag je twijfelen.

Het zijn managersinstituten. Fuseren, kopen en inkapselen, dat is het vak dat zij verstaan. En als de kwaliteit niet voldoet, dan koop je een nieuw logo en je lijst weer een certificaat in.

Maar echt van binnenuit iets opbouwen, echt denken aan de klant, echt denken aan de mensen? Echt voelen waar de pijn zit en wat jij kunt betekenen voor de ander?

Een eerlijke boterham daarmee verdienen? De passie voelen en echt vrij zijn in je hoofd?

Ik zie het niet gebeuren. Ze zijn aan het verliezen, omdat ze niet snappen waar de schoen wringt.

Toegift voor de gekwelde Inholland-student:

Jouw diploma zou niks waard zijn? Ik zou me geen zorgen maken. Het is maar een certificaat in een lijstje, het is onbelangrijk. Als het maar goed zit met jouw bezieling, dan komt het goed met jou.