Het kleurige mysterie van kakelende eieren

• Tweet

Wij hebben thuis een kinderlijke gewoonte. Het maakt mij wat verlegen, dus hou het onder ons of ik verklap het niet.

We doen het eens per jaar. Meer niet. Het is vaste prik. Ieder voorjaar. Met een heel clubje familie, veel gezellig gekakel, een paar dozijn kippeneieren, felle kleuren en een boel creativiteit.

Paaseieren verven! We doen het nog zelf. Zo luiden wij de lente in.

Wij zijn niet de enigen

En hoewel het mij verlegen maakt, ik schaam mij er niet voor. Ze deden het 60.000 jaar geleden al.

Zuid-Afrika had het ei als gezelligheidsobject allang ontdekt. En als wij denken dat we flink zijn, vergeet het maar. Daar pakten ze het pas echt groots aan. Dat ging niet om kippeneitjes. Daar roofden ze een struisvogelnest.

Dat roven had een praktisch nut. De eieren dienden als waterfles.

Die hoofdzaak werd door de geschiedenis heen een bijzaak. De eieren werden later fel gekleurd, en met boodschappen en symbolen bekrast.

Abstracte communicatie dus. Zoals wij ieder voorjaar doen.

Het draait om het gekakel

Ze zeggen dat paaseieren een symbool van vruchtbaarheid zijn, of van een nieuw begin. De koppeling naar de natuur die ontwaakt. Diepzinnige theorieën. Allemaal onzin.

Bij ons thuis weten we wel beter. Het gaat om de gezelligheid, het gekakel er omheen. De communicatie rond het eieren schilderen.

Er mist iets aan de supereieren

Wij kennen ook wel die bakjes uit de supermarkt. Gekleurde eieren per zes. Lekker makkelijk. En zeker; fraai, industrieel gelakt. Maar wij hebben er geen boodschap aan. Wij houden ons liever bij ons voorjaarsgebruik. Want er mist iets aan die eieren. Ze geven geen gekakel.

Dat wisten ze een eeuwigheid geleden al. Toen gingen ze ook niet naar de super. Ze deden het lekker zelf. Het was een vroege vorm van internet. Ze wilden communiceren, want dat is wat de mens het liefste doet.

Dat kon je met geen superei bereiken, of het moest dat van een struisvogel zijn.

Ik wens je een kleurige Pasen toe, met veel gezellig gekakel.