Plaats jezelf eens terug in de schoolbanken en denk aan het meest lastige werkstuk dat je moest inleveren. Een onderzoeksrapport, een scriptie of een verslag, het maakt niet uit wat. Zie je het voor je?
Maanden van tevoren wist je er al van. Toch lukte het je maar niet om het project vlot te trekken. Je verzandde telkens in eindeloze researchsessies. Er was gemier over details waarvan je niet kon beslissen of ze er wel of niet toe deden. En er waren adempauzes, heel veel adempauzes.
Tot de deadline zo dichtbij kwam dat de angst je bekroop en de slapeloze nachten zich aandienden.
En precies op dat punt leek het of je vleugels kreeg. Plotseling kreeg je het ritme te pakken. En niet zomaar een beetje. De zinnen vlogen je toetsenbord uit. Een weekend en een paar nachten doorhalen…, en strak voor de deadline was het klaar.
Er werd een keurig verslag ingediend. Je kon er inhoudelijk tevreden over zijn en hebt er wellicht ook nog een mooi punt mee verdiend.
Hoe is je dat toch gelukt?
Dit heet de Wet van Parkinson. Die wet stelt dat het werk van een taak uitdijt naarmate de beschikbare tijd voor die taak groter is. Anders gezegd: hoe meer tijd je voor een opdracht hebt, hoe langer je over die opdracht zult doen.
Dit is precies wat jou op school gebeurde met dat lastige werkstuk. En het is precies wat ons bijna dagelijks overkomt met de wat complexere taken die we moeten verrichten. We duiken in details die er niet zo toe doen. We denken dat we alles tot op de draad moeten onderzoeken. Maar het uiteindelijke effect is dat er niks uit onze handen komt.
Pas als zich na veel uitstel en smoesjes de deadline aandient, blijken we plots over daadkracht te beschikken. Het lukt ons zowaar om de taak op tijd te volbrengen en nog met een prima kwaliteitsniveau ook.
Op een of andere manier ontstaat er in die situatie een soort van helikopterview die ons laat zien wat echt belangrijk is. Gevolg: onze snelheid van werken neemt met reuzensprongen toe en we bakken er ook nog iets van.
Werk met korte deadlines
De les is eigenlijk simpel: als je vlot wilt werken, moet je zorgen dat je niet te veel tijd voor lastige taken inplant. Werk met korte deadlines. Je zult dan minder tijd verspillen en doelgerichter te werk gaan. Je zult ook merken dat je sneller een helikopterview ontwikkelt en taken beter analyseert.
Een goed voorbeeld van iemand die de Wet van Parkinson consequent en met veel succes in zijn dagelijkse leven toepast is Tim Ferriss, de schrijver van The 4-Hour Workweek. Voor hem is het één van de “wetten” die hem in staat stelt om maar een paar uurtjes per week te hoeven werken.
Wat Tim kan, kun jij ook. In ieder geval een beetje. Ben je bewust van die wet van Parkinson. Het is een prima stimulans om beter met je planningen om te gaan. Hij is goed voor je productiviteit en doet wonderen voor je werkplezier.
Print dit artikel
Mail dit artikel
Ik geef je graag mijn e-book cadeau: 'De kortste weg naar Moeiteloos Bloggen.'
Het laat je zien hoe je artikelen uit je mouw schudt.
Ik geef je graag mijn e-book cadeau: 'De kortste weg naar Moeiteloos Bloggen.'
Het laat je zien hoe je artikelen uit je mouw schudt. Wil jij dat ontvangen? Schrijf je dan in. Je ontvangt meteen de waardevolle updates van VrijeWerker.nl. Gratis.
Met trots in de wacht gesleept: 387 stemmen voor Vrijewerker.nl (voorheen SayEbusiness.nl) -
{ 4 reacties… lees ze hieronder of voeg er een toe }
Ha Stan, ik vrees dat de wet van Parkison alleen werkt voor de mensen die inderdaad onder (tijds)druk goed weten te preseteren. Deze mensen heten in loopbaanjargon ‘positief faalangstig’. Deze mensen moet je ook niet teveel tijd geven (of moeten zichzelf niet teveel tijd geven) want dan gaan ze eerst ‘andere’ taken doen en komen ze pas tot actie voor die ene opdracht als de tijd gaat dringen.
Mensen die juist het tegenovergestelde zijn (negatief faalangstig) zullen het zogenaamde ‘veel’ aan tijd juist gebruiken om dingen goed te plannen en voor te bereiden. Zij zullen juist gestresst raken en evt. blokkeren als ze deze wet van Parkison toe ‘moeten’ passen. Uiteindelijk zullen zij ook de tijd hebben voor evt. ‘andere’ taken doordat zij hun opdracht (ruim) op tijd af hebben en dus ‘tijd over’ hebben.
Overigens leidt het hebben van veel tijd voor een opdracht er niet automatisch toe dat mensen dan in (onnodige) details gaan duiken. Een echte globalist (de man of vrouw van de ‘grote lijnen’) zal zich nooit op de details storten; ook al krijgt hij veel tijd.
Tim Ferris zal hoogstwaarschijnlijk zowel positief faalangstig (uitgedaagd worden door nieuwe en/of complexe situaties en deadlines) als een globalist zijn en zijn ideeen zullen alleen werken voor die mensen die ook deze combinatie van eigenschappen hebben.
Wat Ferris en jouw verhaal wel duidelijk maken, is: timemanagement (prioriteiten stellen/doelgericht werken; strak plannen/geen tijd verspillen) en ‘brains’ (om snel te kunnen analyseren en tot de kern te kunnen doordringen) zijn wel essentieel voor een vrije werker
Wow Marlies, jij maakt er een hele analyse bij. Zowat een blogpost op zich
Wat Tim Ferriss betreft kun je wel eens gelijk hebben. Een positief faalangstige globalist. Als je zijn 4-Hour Work Week leest, dan krijg je in ieder geval wel die indruk.
Voor mijzelf ben ik er na jouw reactie nog niet uit. Ben ik nu positief faalangstig of negatief faalangstig? Ik herken het beter presteren onder tijdsdruk, maar ook het plannen en voorbereiden als ik veel tijd heb. Vandaar mijn: http://www.sayebusiness.nl/een-kleine-hulpgids-voor-perfectionisten/
Je hebt me in ieder geval weer een idee gegeven voor een toekomstige post. De matrix faalangst/prestatiedrang schoot me weer te binnen. Binnenkort volgt vast meer daarover.
Vriendelijke vrije groet,
Stan
Hihi door jouw opmerking of je nu pos. of neg faalangstig ben, moet ik nog even iets uitleggen. Neg. faalangstige mensen functioneren beter als situaties overzichtelijk en/of vertrouwd zijn; ze maken graag gebruik van hun ervaring en routine om dingen gedaan te krijgen. Onder de neg. faalangstigen zitten mensen die van plannen; organiseren en structuur houden (wat handig is gezien hun neg. faalangst= behoefte aan overzicht). Maar onder neg. faalangstigen zitten ook mensen die juist niet vast willen zitten aan een planning en liever flexibel en ad-hoc dingen willen doen (wat voor hen een onhandige’ eigenschap is gezien hun neg. faalangst. Ze raken vaak dan ook vaak gefrustreerd: ze functioneren juist beter met structuur en planning terwijl ze er aan de andere kant de kriebels van krijgen).
Je hebt dus de volgende combinaties:
Pos vs Neg faalangst
Globalisten-de grote lijnen vs de Detail-liefhebbers
Flexibele-ad-hoccers vs de Organisator-planners.
Je kunt dus PGF; PGO; PDF; PDO; NDO; NDF; NGO of NGF zijn.
Hihi, heb hier de Vrije-werker Indicator uitgevonden!! Nu nog de schaal Taakgericht vs Mensgericht erbij en de schaal Extrovert vs Introvert en dan heb je ook inzicht in de focus van de marketing en welke soort marketinginstrumenten (maar ook welke soort diensten) het beste bij je passen.
Ik denk er serieus over na om dit verder uit te werken!!
NB: hier worden de uiteinden van de schalen benoemd. Je kunt ook een gemiddelde voorkeur hebben (beetje van het ene; beetje van het andere).
Phew, lastig kiezen hoor
PGF, PGO, NGF,…..?
Maar ik denk dat ik eruit ben. Ik val vast onder de NB, beetje van dit en een beetje van dat!
Groeten,
Stan