In een dip? Lange neus naar de man met de hamer

• Tweet

Ik vind het heerlijk om regelmatig een rondje te lopen. Hardlopen dan, een kilometer of zes, zeven.

Een mooie compensatie voor veel te veel bureauwerk. Het houdt me fit en brengt mijn hoofd op orde. Door het schudden vallen de dagelijkse besognes op hun plek. En niet zelden tuimelt er ook nog een gouden ideetje uit een hoek naar voren.

Lekker om te doen dus en het levert ook nog wat op.

Ik loop ook wel eens een stukje verder

Een paar keer per jaar komt mijn ambitieuze ik naar boven. Dan ben ik moedig en schrijf ik mij in voor tien Engelse mijlen, de vijftien kilometer of een halve marathon. Ik heb er al redelijk wat achter de kiezen.

De Dam tot Damloop, de Zevenheuvelenloop en de Halve van Eindhoven zijn vaste prik, en regelmatig pik ik ook andere lange afstanden mee. Ik heb zelfs al eens aan de Halve van Egmond meegedaan. Die beruchte, barre winterloop over het Egmondse strand en door de duinen. Verdien ik nu geen schouderklopje ?

De man met de hamer wacht je op

Bij die wat langere lopen komt het niet meer alleen op conditie aan. Op driekwart van de rit moet je ook je wilskracht aan gaan spreken. Dat geldt zeker voor de recreatielopers, zoals ik. Meestal zijn die net niet goed genoeg getraind om er een ontspannen loop van te maken.

Op dat driekwart punt wacht de man met de hamer. Er zijn altijd afvallers, iedere loop. Maar op dat magische punt, waarop je er eigenlijk al grotendeels bent, daar wordt het meeste opgegeven. Raar maar waar.

Hij staat ook op andere plekken

Het is een bekend fenomeen, en niet alleen onder lopers. Je ziet het bij heel veel gebeurtenissen in een mensenleven. Bij vrijwel alles dat om langdurige inspanning vraagt.

De student die stopt in zijn laatste jaar; de relatie die na tientallen jaren toch nog op de klippen loopt; de ondernemer die na jaren bouwen aan zijn bedrijf alsnog het bijltje erbij neergooit.

Overal waar het om uithoudingsvermogen draait, staat de man met de hamer een paar kilometer voor de finish je op te wachten om je daar de genadeklap te geven. Een cynische kerel moet dat zijn.

Waarom staat ie daar?

Ik ben wat filosofisch ingesteld, dus bij dit soort fenomenen vraag ik me altijd af waar het vandaan komt. En stiekem denk ik het hier wel te weten. Er kunnen twee problemen zijn:

1. We hebben geen idee waar de finish ligt
2. We vinden de finish niet aanlokkelijk

Ze zitten allebei in onszelf. Laten we eens naar die student en die ondernemer van daarnet kijken.

1. We hebben geen idee waar de finish ligt

Dit zijn de trajecten waarbij we zelf het doel moeten bepalen. Dit is niet de student, maar wel de ondernemer. Die student weet precies waar de finish ligt, maar die ondernemer moet zelf het eindpunt bepalen.

Het wordt nogal eens ‘vergeten’. Er wordt heel wat ondernomen zonder plan, zonder duidelijke bestemming. De man met de hamer geniet daarvan.

Als jij er bijna bent, dan weet je dat zelf niet eens. Je bent moe, uitgeput. Dan slaat hij toe: “Klap!” Vette pech.

Je had doelen moeten stellen. Dan had je geweten hoe ver nog te gaan. Daar had je energie uit gehaald. Waarschijnlijk – nee, welzeker – genoeg om die man met de hamer te ontwijken.

2. We vinden de finish niet aanlokkelijk

Dit zijn de trajecten waar we het doel wel kennen, maar we hebben geen duidelijke missie. De drive is zoek, het heilig vuurtje ontbreekt.

Dat kan dus heel goed die student zijn die ging studeren omdat het zo hoorde. Niet luisterend naar zijn echte interesses, maar kijkend naar wat zijn omgeving verwachtte, of wat zijn vrienden gingen doen.

Er is een duidelijke finish: bachelor of master. Maar als je er niet warm van wordt, als het je eigenlijk niet boeit, dan heeft de man met de hamer dat op driekwart vaak allang in de gaten. “Klap!”, daar gaat ie weer.

Ook bij de ondernemer moet een heilig vuurtje branden. Je moet niets liever willen dan die finish bereiken. Je doelen, je bestemming over vijf of tien jaar. Ervoor gaan, en met passie. Dat is de slimste weg om de man met de hamer te ontwijken. Hij baalt ervan, want hij kan jou nooit raken.

Trek jezelf door de dip heen

De man met de hamer kan je pas pakken als je in De Dip zit. Lees dat boekje van Seth Godin er maar op na. Die dip komt als je moe bent, het niet meer ziet zitten, je afvraagt of het nog gaat lukken allemaal.

Meestal ben je dan al een heel eind gevorderd, maar het dringt niet meer tot je door. Voorkom dat. Zorg dat je altijd weet waar de finish ligt, stel altijd duidelijke doelen.

En spreek je wilskracht aan. Dat heeft alles te maken met jouw heilig vuurtje. Dat maakt van die finish iets aanlokkelijks. Uitgeput of niet. Je voelt de passie in je buik. Die houdt je op de been.

Lange neus naar de man met hamer.