Jouw titels, Winnetou, de geur van paardenvijgen, en een Twittervuurtje

• Tweet

Een tijdje terug heb ik geschreven over titels. Misschien weet je dat nog. Anders lees het nog eens na in De 4U-truc voor titels maakt van jouw blog een veel gelezen hit.

Waar het mij om ging in dat stuk, is je duidelijk te maken hoe je titels het zware werk kunt laten doen. Het zware werk is het binnentrekken van de lezer in jouw verhaal. Uiterst belangrijk, want daar ligt jouw boodschap. Die moet gelezen worden. Je hebt hem niet voor de grap opgeschreven.

Maar negen van de tien keer helaas, komt de lezer niet verder dan die vette eerste regel: de titel. Valt dat even tegen. Heb jij altijd gedacht; ze openen mijn post, kijk maar in de statistieken; blijkt dat een loze muisklik. Ze lezen helemaal niet door.

Een titel is daarom verdomd belangrijk. Die moet dat tij zien te keren.

Rooksignalen op de prairie

Maar met titels is nog iets anders aan de hand. De titels van jouw stukjes kunnen werken als rooksignalen.

Ik neem je even mee. Steek een veer in je haar, of zet een cowboyhoed op. Voel je kind. Het mag voor een paar minuutjes.

Stel je voor, je zit op de grote wijde prairie in de tijd van Winnetou en Old Shatterhand. Je bent druk bezig het kwaad te bestrijden en je moet jouw Apache-vrienden op de hoogte brengen van de komst van vijandige Comanches.

Er is geen tijd te verliezen, ze komen in bloeddorstige hordes op jouw wigwamdorp af. Jouw familie en vrienden zijn in groot gevaar. Daar weten ze nog van niets. Jij zit kilometers verderop, bergtoppen verwijderd van de plek waar het gevaar dreigt. Je moet ze waarschuwen!

Weet je nog hoe dat ging op de prairie?

Je stookte een vuurtje, en met wapperende doeken maakte je rooksignalen. Die rooksignalen werden opgepikt op de volgende bergtop waar vriendschappelijke indianen zaten. Die deden hetzelfde. En zo kwam de boodschap verder, van bergtop naar bergtop. (Tenminste dat is wat ik ervan heb begrepen toen ik als klein jochie al die spannende strips las.)

Zo kregen ze thuis op tijd bericht om alle krijgers en oorlogstuig in stelling te brengen en het onheil te keren. Wat natuurlijk lukte, net op tijd. Wat een opluchting! Het goede had het kwade wederom overwonnen.

Je dook met je hele fantasie in die spannende strips. Je rook zowat het kampvuur en de paardenvijgen. Het was natuurlijk ook een geweldige list: een vuurtje en rooksignalen.

Je vraagt je zeker af: Wat heeft dit nu nog met titels te maken?

Komt ie:

Winnetou en Old Shatterhand is allang verleden tijd, maar mijn jongensdromen zijn nog zo levendig als wat. En er is gelukkig een nieuwe prairie waar ik ze bot kan vieren. Die prairie die heet internet. Het vuurtje heet tegenwoordig Twitter. Nou de rooksignalen nog.

Ja, je raadt het, dat zijn de titels.

Een titel die goed geschreven is, is net zo prikkelend als rook. Rook trekt de aandacht. Waar rook is, is vuur. Daar is iets spannends aan de hand.

Op de prairie pakten we een doek om het prikkelende nieuws door te geven. Op het wereldwijde web klikken we op de Retweet-button.

Je moet dus zorgen voor flink wat rook in jouw blogposttitels

Laat ze lekker prikkelen. Daar komt die 4U-truc weer van pas. Vervolgens zet je ze als een tweet op Twitter. Het eerste rooksignaal. Dat mag je best zelf doen. Wees niet bescheiden. Denk eraan, jouw wigwamdorp is in gevaar. Er moet een strijd gewonnen worden.

Prikkelt jouw rooksignaal voldoende, dan wordt het opgepikt, ergens op een bergtop. En ja hoor, daar gebeurt iets. Er zit een twitterende stamgenoot. Gewapper met een doek, een klik op de Retweet-button. Op naar de volgende bergtop.

Met een beetje mazzel is dat zelfs een heel gebergte met honderden toppen, bezet door Twitterindianen. Hopelijk een grote tribe.

Zo verspreid de titel van jouw blogpost zich als een lopend vuurtje. Wat denk je dat dat met je bezoekersteller doet?