Vaak is het simpeler dan je denkt, de start van een vrije werker.
Iemand vindt haar heilig vuurtje. Houdt van vrolijk, kleurrijk schilderen. Gaat er voorzichtig mee aan de slag. Het begint als een hobby, maar het ontaardt al snel in vastberaden, obsessief gedrag: een passie.
De passie wordt een missie: meer kleur en zon de wereld in! De productie is onstuitbaar. Tientallen doeken zien het licht. En ze vinden gretig aftrek, want enthousiasme werkt aanstekelijk.
Expositie nummer één is achter de rug. Door vastberadenheid werd dat haast vanzelf een groot succes. Er zijn opdrachten uit gerold, en expo twee en drie staan voor de deur.
Vrolijk schilderen is nu het centrum van haar bestaan. De schildertafel thuis, is inmiddels atelier. De lol spat er vanaf. Alles draait om kwast en verf, 24 uur per dag.
Tijd voor de grote stap. De hobby kan nu net zo goed een boterham worden. De dagdagelijkse baan, die al niet zo tof meer was, legt het loodje.
Het vrije werken gaat beginnen. Werk en vrij zullen voortaan even leuk zijn.
Zo gaat dat ongeveer met vrije werkers
Het hoeft niet complex te zijn. Het scenario van hierboven komt meer voor dan je denkt.
Geen ingewikkelde toestanden, workshops of boeken om tot de kern te komen. Gewoon doen wat je hart je ingeeft. Een beetje vaardigheid is voldoende. Als de passie groot genoeg is, groeit het talent onderweg.
Waar het vooral om draait is actie nemen, en lak hebben aan het grote misverstand.
Werken mag niet leuk zijn
Wij zitten met een vreemd idee: werken mag niet leuk zijn. Daar is het veel te serieus voor. Het is met plechtigheid omgeven. Je trekt een keurslijf aan en laat jouw tijd gevangen nemen door een baas. Daar krijg je geld voor, want het is vervelend.
En wat je wel plezier geeft, daar mag je niks voor vragen. Sterker nog, daar geef je geld voor uit. Genieten is betalen. Dat is de algemene norm.
Er zit een masochist in ons
We worden veel te veel geknecht door dat grote misverstand. Het is alsof we ervan genieten, een beetje masochistisch zijn.
In enquêtes houden we de schijn op. We zeggen dat we happy zijn. Raar, als je daar eens goed bij stil staat. Want intussen klagen we steen en been, stemmen we op protestpartijen, en verzuchten we op zondag dat het morgen gedverderrie maandag is.
Alleen op vakantie gaan de billen bloot. Dan zie je wat dat “happy” waard is. Dan vluchten we naar verre oorden om onze vrijheid te gaan vieren. Thuis is dat onmogelijk, want daar voelen we ons te zeer gevangen.
Tijd om vrij te werken
Wordt het niet eens tijd om het werken anders te waarderen? Het sleutelwoord is heilig vuurtje. Stop je energie in dat waar je hart voor klopt.
Werken moet zo leuk zijn dat het in privé mag overlopen. Al jouw tijd is vrije tijd. Knoop dat goed in je oren.
Kijk eens naar de schilderes hierboven. Zo eenvoudig kan het zijn. Even moeten er wat knoppen om, en een vrije werker is geboren.
Heb lak aan dat grote misverstand. Breek uit de gevangenis die misschien wel comfortabel is, maar je nauwelijks bevredigt.
Durf je droom in actie te vertalen. Laat de sores achter je en word een vrije werker!
Print dit artikel
Mail dit artikel
Ik geef je graag mijn e-book cadeau: 'De kortste weg naar Moeiteloos Bloggen.'
Het laat je zien hoe je artikelen uit je mouw schudt.
Ik geef je graag mijn e-book cadeau: 'De kortste weg naar Moeiteloos Bloggen.'
Het laat je zien hoe je artikelen uit je mouw schudt. Wil jij dat ontvangen? Schrijf je dan in. Je ontvangt meteen de waardevolle updates van VrijeWerker.nl. Gratis.
Met trots in de wacht gesleept: 387 stemmen voor Vrijewerker.nl (voorheen SayEbusiness.nl) - 
op Twitter
op LinkedIn
op Facebook
{ 17 reacties… lees ze hieronder of voeg er een toe }
“Werken moet zo leuk zijn dat het in privé mag overlopen”
Je hebt helemaal gelijk MAAR (er komt altijd een maar bij mij; haha) eigenlijk moeten je associaties met werken zo positief zijn dat die scheidingsgedachte tussen werk en prive weggaat. Werk is gewoon een activiteit die bestaat naast andere activiteiten zoals huishoudelijke klusjes; gezin-familie tijd; vriendentijd; sporttijd; hobbytijd etc.. Met dit voordeel dat van al die activiteiten waarschijnlijk alleen de huishoudelijke activiteiten niet leuk zijn (persoonlijk vind ik ze niet erg omdat ik de beste ideeen & oplossingen krijg tijdens het opruimen en poetsen).
Met andere woorden: als je je werk echt leuk vindt, ben je meteen van het hele probleem werk versus prive af. Werk is een activiteit naast alle andere activiteiten en heeft met alle andere activiteiten gemeen dat je het moet inplannen en dat als je de ene activiteit doet je er wel een andere activiteit voor moet opgeven. Dus je moet wel keuzes maken en prioriteiten leren stellen. En dat zal op zijn tijd moeilijk zijn en wel eens stress opleveren, maar in ieder geval ben je van de ergenis (of andere negatieve gevoelens) af dat werk ten koste gaat van je priveleven! Dat is al een hele winst.
En dan nog iets anders: als iemand jou tot een blogartikel inspireert en een voorbeeld is voor vrije werkers, waarom noem je die dan niet bij naam? Je plaatst wel haar schilderij bij je artikel en linkt naar haar site, maar wat als je lezers niet op de link klikken? Dan weten ze niet dat deze Vrij Werkende Schilder Jolanda Goris heet. Bij deze recht gezet
!
Hallo Marlies,
Ik ben eigenlijk wel blij met jouw MAAR
Want daarachter verwoord jij heel goed wat VRIJ WERKEN betekent. Het zou zo in Wikipedia kunnen. Hé, idee!!!
Dan de schilderes. Lieve Marlies, jij haalt voor mij de kooltjes uit het vuur. Want ja, die schilderes, ik ben ermee getrouwd, zoals je weet. Dus ik dacht; ik stel mij wat bescheiden op, laat ik objectief en niet te promoterig overkomen. In de stille hoop – en die is uitgekomen
– dat iemand anders toch Jolanda Goris noemt. Toppie, dankjewel. (Zo, nou staat haar naam er nog een keer op, beste Google.)
Vriendelijke vrije groet,
Stan
Hallo Stan, leuk dat je blogt voor vrije werkers, ken je het volgende verhaal? : http://www.youtube.com/watch?v=u6XAPnuFjJc&feature=player_embedded
Ik zie het als volgt, er is een verschil tussen werk en privé, net zoals er een verschil is tussen dag en nacht. Die verschillen zijn inhoudelijk voor ieder anders, maar dat ze er zijn is duidelijk en helemaal niet erg ofzo. Er is simpelweg een verschil tussen leeglopen en opladen. Dat het geweldig is om juist dát te doen waarvoor jij in de wieg bent gelegd en een heilig vuurtje hebt branden, daar ben ik het helemaal mee eens. Maar als je jouw talent geeft aan een ander dan loop je leeg en mag je weer opladen om vervolgens gepassioneerd weer te gaan werken. Het is juist een goed teken dat je gezond vermoeid raakt van werken.
Dat mensen klagen in hun vrije tijd is ook prima. Is er iemand de gehele dag happy? Alleen wanneer mensen gaan klagen tijdens hun werk…dan is er iets mis lijkt me. Op je werk ben je bezig om jouw talent te geven aan een ander, de enige die dan mag klagen is de ontvanger of de klant. En die zal alleen maar klagen als zijn/haar behoefte als klant niet vervuld wordt. Mooie motivatie om je talent steeds te blijven ontwikkelen, innoveren, laten groeien.
Oh ja, waar laadt jij weer op als je gezond vermoeid bent na een dag lekker gewerkt te hebben?
Hartegroet, Jeroen
Dankjewel voor je reactie Jeroen,
Met gezond en lekker vermoeid is inderdaad niks mis. Ook een vrije werker raakt moe van het vrij werken, net zoals een sporter van zijn sport, een knutselaar van het knutselen, en een vakantieganger van een toeristisch dagje uit. Maar allemaal hebben ze lol in wat ze doen en waar ze energie in stoppen. Maar de batterij moet weer opgeladen worden. En met slapen alleen red je het niet.
Goeie vraag dus: waar laadt je van op na een dag lekker gewerkt te hebben?
Voor mij persoonlijk doet een flink hardlooprondje wonderen. Dat vind ik heerlijk en geeft me nieuwe energie. Ik lees ook graag een boek na mijn vrije werkdag, maar ik moet je wel bekennen dat dat dan vaak weer over mijn “vak” gaat. Toch is dat niet erg. Een goed boek laat me afstand nemen en alles van bovenaf bekijken, zonder dat ik daar meteen de dagelijkse werkzaamheden bij betrek. Ik ben trouwens ook niet vies van goed geschreven fictie. En wat mij ook ontspanning kan geven: een knap gespeelde tv-detective met een onverwacht plot. Of een heerlijk etentje buiten de deur. Heel vroeger zat ik in het restaurantwezen dus ik ben een beetje verwend.
Ik ben – samen met Jeroen – benieuwd hoe anderen dat doen. Laat maar horen…
Vriendelijke vrije groet,
Stan
Dankjewel Marlies en Stan,
Ik zit hier nu met rode koontjes en dat is niet alleen omdat het vandaag zo warm was!
Is het schilderen nu werk of is het werk nu schilderen? Voor mij is het vooral genieten, en wel dubbel genieten. Op mijn eerste vrije werkersdag, die afgelopen week begon, ontving ik direct een opdracht. En dat naast mijn gewone verkopen van mijn schilderijen door!
Ik ben zo benieuwd wat de hele wereld ervan vindt……
Met vriendelijke groet,
Jolanda Goris
@Jolanda @Marlies
Ships Marlies, we zijn gespot
Ja Stan,
Ik herken het. Heb mijn passie gevonden en dan is werken gewoon leven.
Jezelf zijn overal waar je bent!
Blijf jouw blog waarderen.
Hi Anita,
Dankjewel voor je warme reactie
Stan
Hier in Griekenland, waar ik nu weer een poosje woon zeggen we : “Ik heb een werkje te doen”. Dat betekent bijv. boodschappen doen, een beetje snuffelen op Linkedin ( zoals ik nu doe), werken aan mijn nieuwe site, een mozaïektegel maken, een nieuwe klant ontvangen, theaterles geven, enz. enz., alles wat je doet heet hier een werkje. Dus geen scheiding tussen werk en privé. Bij mij loopt dat ook altijd door elkaar. Mooi en herkenbaar voorbeeld van de schilderes.
Mijn passies moeten gewoon gevolgd, geen ontkomen aan en waar het uitkomt dat ontdek ik dan een aantal jaar later, dan wordt de weg zichtbaar. Ik heb theater gemaakt, als docent drama en trainingsactrice gewerkt, festivals bedacht en georganiseerd, een cultureel centrum in Griekenland begonnen, nu ben ik plotseling mozaïek aan het maken met natuursteen en huizen aan het ontwerpen. Allemaal geweldig leuk, creatief en inspirerend. Vaak heb ik geen idee waar al die activiteit voor dient, behalve dan dat ik er een enorm plezier in heb, maar op de één of andere manier leveren die creatieve impulsen altijd weer brood op de plank op. Fascinerend. Het leven is 1 grote speelplaats voor mij. Soms weet ik niet of ik de volgende maand genoeg geld zal hebben om te leven, maar er komt altijd weer iets.
Volgens mij zijn veel mensen teveel gefocused op geld verdienen. Geld is gewoon een algemeen ruilmiddel en vooral erg handig. Het is ook maar papier, of zelfs alleen maar cijfertjes. Als ik het nodig heb, komt het, door dingen die ik met veel passie doe.
Iedere dag vind ik stenen op het strand en precies die kleuren en vormen die ik nodig heb voor het ontwerp dat ik in mijn hoofd heb. Ik zoek nooit, ik vind. Ze liggen er dan in grote getalen, vlak voor me. Ik verwonder me elke dag over de enorme rijkdom, de overvloed. Het is er allemaal al, denk ik dan en bedank het strand, de zee en de bergen voor mijn vondsten.
Mooi voorbeeld. De Grieken hebben het vrije werken al eeuwen in hun hart gesloten.
Bedankt Karin en veel succes met je passies.
Overigens heel raak gezegd: “Ik zoek nooit, ik vind.” Dat is de beloning van een open mind.
Vriendelijke vrije groet,
Stan
Dank je wel Karin, voor je verhaal. Deze reactie is, als beginnende vrije werker, voor mij weer een opsteker!
Jolanda
@Jolanda, vooral doorgaan met wat je hart je ingeeft, af en toe eng, nieuw, waar gaat het naartoe, uitstellen, wel doen, niet doen? Ik ken het maar al te goed. Ik ben al 30 jaar een ‘vrije werker” zoals Stan dat zo mooi benoemt. Ik heb me dat nooit zo gerealiseerd, dat het een grote stap kan zijn, omdat ik nooit een vaste baan heb gehad. Ik heb altijd als vanzelfsprekend zo gewerkt. Nu is het overal een “hot item”.
Erg leuk vind ik, want ik gun iedereen de ontplooiing van hun eigen unieke talenten.
Ik wens je veel succes met je mooie schilderijen.
@Stan, bedankt voor je feed-back, die waardeer ik zeer.
Wat heerlijk deze reactie, ontzettend bedankt Karin. Dit zal ik zeker onthouden voor “af en toe”!
groeten Jolanda
Goed dat je dit artikel weer aandacht geeft (via Twitter). Hetgeen erg actueel is, door de verschuivingen de plaatsvinden. Doen wat je graag wilt doen, delen, wederkerigheid. Dit kan alleen als je durft te kiezen voor jezelf. Dan voel je vrij, waar je ook bent.
Mooi geschreven, Stan.
Dankjewel Chantal,
Je bevestigt mijn gevoel dat we op een keerpunt staan. De maatschappij is een flinke draai aan het maken. Werken komt in een heel ander daglicht te staan.
Vrije groet,
Stan
Bedankt voor je reactie Chantal, want zo voelt het zeker!
Groetjes Jolanda
Haha, ik kon al raden waar de inspiratie van het verhaal (onder andere) vandaan kwam.
Doe je goed, Jolanda!
{ 1 trackback }