Leer een lesje over Vrij Werken, zet je huis te koop

• Tweet

Wij hebben ons huis te koop staan. Een modern, strak en comfortabel huis, zowat spiksplinternieuw. In een mooie, frisse nieuwbouwwijk in Best.

Een half jaar nu zo’n beetje. En nee, maak je geen zorgen; ik ga niet nog meer pitchen, dit wordt geen verkoopverhaal.

De goeie ouwe tijd

Een eeuwigheid geleden kochten wij ons eerste huis. Een ander huis dan nu te koop staat.

Het was “de goede tijd”: 1985. Voor een bedrag dat toen heel groot leek, maar inmiddels behoorlijk luttel is, kocht je destijds een mooie, oude knip. Die knapte je dan op. Je woonde er een paar jaar en verkocht de stulp vervolgens voor het drievoudige.

Dat waren nog eens tijden. Een makelaar kon achterover leunen. Zijn portefeuille aan huizen liep vanzelf wel leeg.

En was je de blije eigenaar van een mooie woning, dan wist je één ding zeker: Je vermogen groeide als vanzelf. Het enige wat je te doen stond, was wachten, en niet eens zo heel erg lang.

Makelaar gezocht

Voor het huis dat nu te koop staat, zochten wij een half jaar terug een makelaar. We waren er snel uit. Met de aankoop van ons oude huis in ‘85 waren wij erg goed geholpen. Dus het kantoor dat toen bemiddeld had, mocht deze verkoop voor ons gaan doen.

Er werden foto’s gemaakt, de boel werd op Funda.nl geplaatst en er werd een fraaie brochure in elkaar gezet. Een beetje ouderwets vonden wij hem wel, dus aan die brochure hebben we zelf nog flink gesleuteld. Maar goed, vervolgens ging het project de verkoop in.

En toen…. gebeurde er helemaal niets. Taal noch teken van onze makelaar, en – logischerwijs – taal noch teken van enige potentiële koper.

Wij hadden ons deerlijk vergist.

Het is geen 1985 meer

Het kostte ons een half jaar om erachter te komen, maar 1985 is voorbij. Het blijkt inmiddels 2011. Je hebt heel andere makelaars nodig om nu een huis te verkopen.

Een gezellige, vriendelijke baas die achterover leunt, daar ga je het niet mee redden. Gezellig en vriendelijk, prima. Maar er moet ook pit in zitten nu. Het gaat niet meer vanzelf. Hij moet wel uit zijn luie stoel.

Een nieuwe generatie

We zijn gaan praten met een nieuwe generatie. En, ik moet zeggen, we werden blij verrast. De jonge garde praat over persoonlijk, inhoudelijk en met emotie verkopen:

“Verkoop je product niet, maar kijk wat de klant wil. Ga in zijn schoenen staan en vraag je af: ‘What’s in it for me?’”

En verder:

“Alles moet kloppen. Van het bord in de tuin, tot de ranking op Funda. Je hebt professionele foto’s nodig en desnoods een styling-advies. Stel ook de prijs scherp. Ben niet te bang. De tijd van het onderste uit de kan is voorbij. De markt zit op slot en willen we voort, dan moet je ook wat lef tonen.”

Wow, dit klinkt als een nieuw elan. Niks afwachten tot iemand aanklopt. Niets is vanzelfsprekend. Ze gaan ervoor. Ze durven.

Nieuwe makelaars zijn Vrije Werkers

Ons huis staat te koop en wij hebben er vertrouwen in.

De vriendelijke, oude baas hebben we de hand geschud: “Blijf maar zitten in je luie stoel.”

Een jonge, open, actieve, en persoonlijke makelaar kreeg ook een hand van ons. Hij gaat het verder doen. Hij is trouwens net zo vriendelijk.

De nieuwe makelaars zijn Vrije Werkers. Dat heeft niets met jong of oud van doen. Het gaat om de instelling, het anders kijken naar de markt. Het heft zelf in de hand nemen en niets als vanzelfsprekend aanvaarden.

En heel belangrijk: empathie tonen. Je inleven in de koper en je inleven in de verkoper. Kunst maken van je werk.

Je huis verkopen, het voelt als thuiskomen.