Onderscheiden door het Ministerie van Verwondering

• Tweet

Als je actief bent op het web en je hebt leuke volgers, dan krijg je wel eens cadeautjes.

Twee dagen terug had ik een gezellig twittergesprek met Yvette van der Aa van de Verwonderwinkel. Dat ging over mijn weblog, SayEbusiness dus. Zij was er hartstikke enthousiast over. Het inspireerde haar. Ik blij natuurlijk.

Ik weet niet meer precies hoe het kwam, maar Yvette flapte er plotsklaps uit: “Ik ga je een cadeautje sturen. Wat, dat verklap ik niet, hou de brievenbus maar in de gaten.”

Op een krukje bij de brievenbus

En dus zit ik hier, op een krukje bij de brievenbus. Ja, dat mag je geloven of niet. De postbode kan elk moment komen. Ik ben zo benieuwd wat er dan naar binnen rolt.

Ah, ik hoor iets naderen. Voetstappen, een fiets tegen het hek. Ik sta half op van mijn krukje en gluur door de ruit naast de voordeur. Ja hoor, een dikke oranje tas, drie witte cirkels erop: TNT. Dat is ‘m.

Stap, stap, het tuinpaadje op. Geklepper aan de brievenbus. Er beweegt iets aan de binnenkant. Iets schuift daar tevoorschijn. Floep! Het metalen klepje slaat buiten weer dicht. En voor mijn neus valt iets bruins op de deurmat. Met een plofje. Een plat pakketje.

Handgeschreven letters

“Ha die Yvette, zou dat jouw cadeautje zijn?”

Ik raap het op. Bruin kraftpapier met een beetje streep erin. Zorgvuldig gevouwen tot een soort van envelop. Tien bij twintig centimeter. Aan de achterkant netjes dichtgeplakt. Het plakband laat geen kiertje open.

Aan de voorkant twee postzegels en een klein stickertje van een halve centimeter doorsnede als een felgroene ronde stip ernaast. Ziet er allemaal zeer officieel uit. Daaronder, zo’n beetje in het midden, een wit etiket met een rood lijstje. Binnen het lijstje staan mijn naam en adres in handgeschreven letters.

Het pakje voelt glad en het ritselt als ik het vasthoud. Het heeft de geur van een ouderwets cadeautje. Alsof het rechtstreeks van de Sint komt. Een surprise van vroeger.

Zorgvuldig gecreëerd pakketje

Zo zorgvuldig ingepakt, dat scheur je niet even open. Dat vraagt om beleid en rust. Daar moet je van genieten. Ik neem het dus mee naar de keuken en leg het op de tafel. Mijn vrouw staat al nieuwsgierig klaar. “Eindelijk is ie terug van de brievenbus. Het moet wel iets bijzonders wezen.”

Het is haast zonde dat het open moet. Ik leg het op zijn kop. Met een scherp mesje ga ik voorzichtig aan de slag. Ik snijd het plakband door. Behoedzaam, je weet maar nooit wat eronder zit. Gelukt! Openvouwen nu. Maar wat is dat?

Weer een ritselpakje

Ik heb een wit zakje in mijn hand. Opnieuw van zo’n ouderwets papiertje. Een beetje doorzichtig, met een donkergroene opdruk van een of ander kruid. De opening is omgevouwen en vervolgens dichtgeplakt met een felgroene ronde sticker. En het ritselt weer.

Door het papier van het zakje heen zie ik een witte kaart met opdruk.

Ik maak het open en haal de kaart eruit.

Behalve de kaart, zit in het zakje weer een ritselzakje. Net iets kleiner. “Groeten aan je voeten!”, staat er dit keer op. Daarin weer iets. Een klein, bruin plat pakje, met felgroene stip, dichtgestrikt met een ouderwets koordje.

Dat pakje laat ik even dicht. Eerst het kaartje lezen.

Ministerie van Verwondering

De kaart meldt aan de voorzijde heel officieel: “Ministerie van Verwondering”. Ernaast prijkt een oranje ronde afdruk van een stempel, weer een kleine felgroene stip en een soort van vage duimafdruk. Het zou ook een watermerk kunnen wezen, of een koffievlek. Heel “gezaghebbend”, en met een vette bureaucratische knipoog.

Aan de achterzijde, handgeschreven, staat het volgende:

Dag Stan!
Bij deze een “leuk” product ☺.
Ik gebruik ze als alternatief naamkaartje. Doet het erg goed bij een teambuilding om het ijs te breken. En waar ik op hoop is dan: “Ik ben nog leuker!” Haha.
Ik wens je een fijn weekend! En bedankt voor je blogwoorden van waarde!
Groet je,
@Yvettevanderaa

Dit is cryptisch. Nou wordt ik wel heel nieuwsgierig. Op naar het kleine bruine pakje! Ik maak het touwtje los. Dat gaat nog niet zo makkelijk. De strik is verzekerd met een knoop.

Na wat gefriemel vouw ik het papiertje open. De keukentafel is nu bezaaid met ouderwetse zakjes en papiertjes. Alsof het pakjesavond is van dat ene cadeautje. Maar ik ben nu toch echt aan het eind.

Er rolt een witte button uit. Natuurlijk met kleine groene stip! En een tekst als volgt:

Ik ben leuk! Wie ben jij?

Het kan veel leuker in Den Haag

En nu zit ik hier, met op mijn borst die button. Mijn trotse onderscheiding van het Ministerie van Verwondering.

Ik zit hier leuk te wezen aan de keukentafel, en te gniffelen om Yvette. Want die is nog leuker. Dat is een blogpost waard vind ik. Dat mag even verteld.

En haar Ministerie van Verwondering?

Met een vette knipoog neemt zij de politiek en de bureaucratie flink op de korrel. Ironisch, maar in de uitvoering ook heerlijk Hollands knus. Bruine papiertjes, koordjes en stickers, en ritselzakjes. Ouderwets gezellig. Het zou iets voor Den Haag zijn. Ruimte genoeg, want daar lopen wat ministeries leeg.

Een mooie formule die Verwonderwinkel van Yvette van der Aa. Een creatieve Vrije Werker die aan teambuilding doet.

Iets voor jouw nieuwe ploeg Mark? Allemaal een button: “Ik ben leuk! Wie ben jij?”?