Ik heb net een zinderend en lang weekend met Laura Babeliowsky achter de rug. Ik en 99 andere Vrije Werkers.

Een weekend ter waarde van 1497 euro.

Een weekend met als thema: Reuzensprong – op weg naar 100.000 euro of méér per jaar.

Een weekend dat begon met elkaar stevig de hand te schudden, onder het roepen van: ‘Het geld komt in overvloed op mij af.’

Ja, het gaat wel heel veel over geld bij Laura Babeliowsky.

Dat is nodig.

Geld is echte waardering

Je levert een waardevolle dienst. Daar mag een waardering tegenover staan. Daar hebben wij een middel voor, geld genaamd.

Een schouderklopje en een vriendelijk woord is fijn, maar echte waardering gaat verder.

Echte waardering is niet even een makkelijke gift. Echte waardering staat in de juiste verhouding tot wat je hebt gekregen van de ander.

Als het goed is wat jij doet, dan mag je die echte waardering vragen en ontvangen.

Geld doorbreekt angsten

Met geld kun je angst doorbreken.

Geld nodigt je uit tot het zetten van grote stappen. Er wacht je een beloning die het de moeite waard maakt om barrières te doorbreken.

Door geld ontwikkel je jezelf op een manier die je anders niet zou durven omdat je reptielenbrein de dingen doodeng maakt.

Als je jezelf doelen stelt in geld (en niet te zuinig), dan stap je door je angsten heen en breng je je bedrijf tot grote hoogte.

Geld zorgt voor zelfontplooiing

Zelfontplooiing is een van de belangrijkste menselijke ambities. We willen waardevol zijn voor onszelf en voor de mensen om ons heen. We willen het beste uit onszelf naar boven halen.

Ondernemen is zelfontplooiing in zijn uiterste vorm. Er is niets mooiers dan ondernemen.

Geld schept mogelijkheden. Geld is de brandstof van het ondernemen. Geld is hard nodig voor zelfontplooiing.

Hou jezelf niet klein

Geld is gewoon erg belangrijk.

Hou jezelf niet klein. Vraag om echte waardering, doorbreek je angsten en ontplooi jezelf.

Let maar eens op hoe je gaat groeien. Je wordt sterker en je voelt je sterker. En het mooie is: ook jouw klanten zullen dat in jou appreciëren.

Meer dan 100.000 euro is niet meer dan sociaal

Ik heb veel geleerd in het zinderende weekend achter me. Het was meer dan 100.000 euro waard. Het gaat me meer dan 100.000 euro brengen. Bedankt Laura en bedankt 99 andere Vrije Werkers.

Het ging heel veel over geld, en dat is nodig.

Alles wijst erop dat we snel naar de 2 miljoen Vrije Werkers zullen groeien. Een dikke pijler onder de Nederlandse economie. Nog even en de maatschappij leunt sterk op ons.

Maar er is steeds meer armoede onder zzp-ers. Is die dikke pijler straks van was gemaakt of van staal?

Delen – een veel misbruikt ‘toverwoord’ onder Vrije Werkers – heeft ons erg vrijgevig gemaakt. Goedbedoeld misschien, maar hoe sociaal is dat?

Ondernemen, leven en maatschappij. Het draait allemaal om geld. Geld is energie. Het houdt de motor gaande. Ook als je houdt van minimalisme.

Wij zijn ondernemers. Schud elkaar eens stevig de hand en roep: ‘Ik ben een ondernemer!’

Heerlijk, dat helpt.

Geld is voor ons belangrijk! Ja, het mag. Het is sociaal om een dikke, vette boterham te verdienen

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar als ik schrijf dan heb ik het liefst rust om me heen. Ik moet me kunnen concentreren.

Om die reden schrijf ik met de deur van mijn kamer dicht. Mijn omgeving weet dan dat ik niet gestoord wil worden.

Ik ben aan het schrijven en daar houden zij heel sociaal rekening mee.

Daarvoor ben ik ze dankbaar natuurlijk, want zo kan ik gefocust schrijven.

Een psychologische deur

Ik ben een boek aan het lezen van Julia Cameron: Je leven schrijven.

Zij zegt daarin over mijn gedrag:

Het is iets fysieks om een deur achter je dicht te trekken. De kunst is natuurlijk dat je de psychologische deur dichttrekt, waardoor je de wereld echt buitensluit. Dan kun je je concentreren, ook in roerige tijden.

Julia schrijft net zo lief met de fysieke deur open. Dat geeft haar schrijven iets extra’s lees ik ergens in haar boek. Het rumoer en gedoe van mensen en hun bezigheden werkt inspirerend.

Maar zij wil wel die andere wereld buitensluiten. De wereld van de zorgen van alledag. Die deur is een stuk moeilijker te sluiten, want het is de deur van een wereld in ons hoofd.

Dat herken ik.

Een heftige wereld

Het is die wereld waarin de emoties van ons leven zich afspelen. Waarin de mensen die je na staan ziek worden, of oud, en sterven. Waarin vriendschappen overgaan en nieuwe ontstaan.

Waarin je ploetert voor je business en je zorgen maakt over die nieuwe opdracht. Ga je hem krijgen, en hoe gaat het dan verder, volgende maand als ie af is?

Een wereld waarin jaloezie, kift en nijd soms de scepter zwaaien.

Misschien maak jij je in die wereld zorgen om je kinderen, of zit je in het treurige proces van een scheiding.

Het is een heftige wereld.

Hoe moet het verder met Europa? Gaat Griekenland failliet of niet?

We voelen ons vaak machteloos, want we zijn direct afhankelijk, maar tegelijkertijd te nietig.

Dicht die deur

Het is veel moeilijker om de deur van die wereld achter je dicht te trekken. Toch moet je dat doen als je wilt schrijven. Want jij hebt namelijk je boodschap die moet overkomen.

Als jij zit te schrijven en je wordt dwarsgezeten door treurigheid en zorgen, dan kun je die boodschap niet de juiste lading geven.

Op het moment dat jij de pen ter hand neemt, moet jij je kunnen voelen in de plaats van jouw ontvanger. Dan kun je overtuigen met jouw schrijven.

Kun jij je niet concentreren op die ander, dan boet je in aan overtuigingskracht.

Gefocust schrijven

Dus doe je best en trek die psychologische deur dicht. Ook in roerige tijden.

Jouw boodschap is namelijk een bijdrage aan die wereld waarop je geen grip denkt te hebben. Ook al voel jij jezelf nietig, jij maakt hem iets beter met jouw schrijfsels.

Daarom moet die deur naar diezelfde wereld even dicht. Voor zijn eigen bestwil en voor de jouwe.

Zo kun jij gefocust schrijven.

Het luikje dat open mag

Er is één uitzondering. Soms mag de deur op een kier. Als jij schrijft over een gebeurtenis in die wereld. En als die gebeurtenis jou emotioneel geraakt heeft.

Want emotie inspireert. Er gaat niets boven echte emotie uit de echte wereld. Dus dan zet je ergens een luikje in de deur even open en schrijf je de mooiste verhalen.

Zo komt er iets uit de wereld binnen om gefocust over te schrijven.

Hoe zit het bij jou?

Het sluiten van mijn fysieke deur helpt mij bij het sluiten van de psychologische. En soms, inderdaad, zet ik een luikje open.

Hoe gaat dat bij jou? Schrijf je met de fysieke deur dicht? Of doe je net als Julia en laat je je inspireren door het rumoer van mensen?

En hoe sluit jij de psychologische deur? Of gooi je steeds alle luiken open? Deel het, reageer.

Er waren eens 2 reuzen. Een giga-reus en een kleintje. Want ja, ook onder reuzen is grootte relatief.

De giga-reus was vraatzuchtig. De kleine trouwens ook. Voortdurend hadden zij onstilbare honger. Los van elkaar gingen zij dagelijks op jacht om daar iets aan te doen.

De giga-reus sjokte dan moeizaam voort. Hij was behoorlijk sloom. Als een ballon gevuld met water hing zijn enorme buik over zijn broekriem.

Door zijn trage lijf was het lastig om nog prooien te verschalken. Het zat hem steeds meer in de weg. Maar, had hij gemerkt, met list en bedrog kom je er ook.

De kleine was atletisch. Snel, strak en afgetraind. Hij had de grote ambitie om ooit een giga-reus te worden. Als dat toch eens zou lukken? Dat zou cool zijn.

Maar, net als zijn enorme evenknie, was ook hij nogal gemakkelijk. Als hij met een streek zijn kostje kon verschalken, had hij daar weinig moeite mee.

Op een dag gebeurde het

Op een goede dag – het kon niet uitblijven, want zij woonden in elkaars jachtgebied – kruisten zij elkaar paden.

‘Sips’, dacht de giga-reus, ‘die schavuit zit in mijn jachtgebied mijn maaltjes weg te snaaien. Weet je wat? Ik maak een maaltje van hemzelf. Hij lijkt me aardig snel, dus even nu de slimme vos uithangen.’

‘Zeg kleine reus, mag ik jou eens iets vragen?’

Niets vermoedend antwoordde de kleine reus: ‘Ga gerust je gang.’

‘Ik heb een vreselijke last van mijn holle kies. Volgens mij zit daar een lekker hapje vast, maar genieten is er zo niet bij. Het geeft me niets dan ellende. Ik zou er graag van verlost zijn. Wil jij eens voor me kijken? Als je het kan vinden, is het helemaal voor jou.’

Nou dat was niet tegen dovemansoren. Kreeg die kleine, vraatzuchtige reus zomaar een lekker hapje aangeboden. Het enige dat hem te doen stond was het even los te pulken.

‘Doe je mond maar eens open’, zei de kleine reus, ’en laat mij eens kijken. Ik verlos je graag van dat ongemak.’

De giga-reus boog zich voorover naar de kleine reus en zijn mond ging open.

‘Wow, indrukwekkend’, dacht de kleine reus, ‘daar is vast meer te halen dan een enkel hapje.’

De enorme muil van de giga-reus hing nu boven de kleine reus. De handen van de kleine grepen naar de tanden in de onderkaak van de giga-reus. Soepel trok hij zich omhoog.

Hij gooide zijn rechterbeen over de enorme gele tanden en draaide zijn lijf lenig naar binnen. Hop, daar lag ie op de tong van de grote reus.

‘Nu snel op zoek naar de holle kies’, dacht ie gretig.

Ja, en toen gebeurde het. Hap! De grote vrat de kleine op. In één grote slik, zonder te kauwen. Zijn slokdarm perste hem in zijn geheel naar binnen.

De kleine reus gleed als een bal door de dikke nek. Zo verdween hij in de maag van de giga-reus.

Het lot van de kleine reus

Dat was schrikken voor die kleine. Hij had het niet zien aankomen. Plots was het pikkedonker. Na een akelige glijpartij lag ie in een groot, akelig hol.

Warm en vochtig was het daar. Allerminst aangenaam.

Hij schudde met zijn hoofd. Het tolde hem. Hij ging zitten. Er ingetuind was ie! Slachtoffer van zijn eigen gretigheid. Weg vrijheid, weg blijheid, weg zon op de bol.

Dit was geen thuis voor een kleine reus. Kon ie nooit meer zelf de boer op om zijn hebzucht uit te leven. Vanaf nu was hij afhankelijk van wat de grote reus naar binnen werkte.

Met de onverteerde resten kon hij het doen, als hij al niet zelf verteerde.

En met een schok drong het tot hem door: zijn ambitie lag aan diggelen!

Het lot van de grote reus

Toen de duizeling bij de kleine reus voorbij was, startte uiteraard het protest. Hij mocht dan voorgoed zijn dagen moeten slijten in de maag van de giga-reus. Makkelijk zou hij het hem niet maken. O nee, allerminst!

En zo begon een eindeloos en vreselijk gerommel in de maag van de giga-reus. De kleine zat zich daar als een idioot te roeren. Hij schopte als een wilde om zich heen, vloekte dat het een aard had.

De ballon over de broekriem van de grote reus bewoog wild heen en weer. Dan weer links, dan weer rechts. Aan alle kanten stulpte het uit.

Wat een geweld daarbinnen. Zo’n donderbui in zijn maag had hij nog nooit gevoeld.

De giga-reus werd draaierig. Hij probeerde met zijn handen de boel rond zijn riem in toom te houden. Maar dat was vergeefse moeite. De kleine reus daarbinnen was veel te snel en vooral veel te woest.

Langzaam werd het groen en geel voor de ogen van de giga-reus. Asgrauw werd zijn gezicht. Over zijn hele lijf kwam het klamme zweet uit zijn poriën.

De grote misselijkheid sloeg toe en het hield nooit meer op.

Waarom de ene moloch de andere steeds opslokt

Ja, en hier eindigt het verhaal. Zowel de kleine reus als de giga-reus leefden nog lang en ongelukkig. Niet elk sprookje loopt goed af. Dat is de harde werkelijkheid.

Weet jij waarom de ene moloch de andere, kleinere moloch steeds weer opslokt?

Vanwege de angst voor concurrentie.

Het is een machtsspel dat vrijwel altijd misgaat. 60 tot 80 procent van de overnames en fusies eindigt in een fiasco.

Logisch, de concurrentie gaat tussen de poorten gewoon voort. De angst verdwijnt niet bij een bedrijfsovername. Het gaat alleen maar meer rommelen in de magen van de reuzen.

Wat leidt dan wel tot een gezondere bedrijvigheid? Hoe kun je die angst effectief te lijf?

Denk in andere structuren. Herverdeel de macht.

Word een Vrije Werker met een missie en een boodschap voor de wereld.

Maak van concurrentie coöperatieve competitie, en richt je op je kunst.

Word geen reus, maar een professional.

In 2 weken tijd kwam mij 2 maal praktisch hetzelfde verhaal ter ore.

Vanuit 2 totaal verschillende hoeken.

Het ene kwam van Fotoklasje.nl, het andere van Terra zorg in rouw.

Allebei kleine bedrijven die worden gerund door Vrije Werkers. Vol overgave en bezieling doen zij waar zij een kei in zijn.

Fotoklasje.nl

Fotoklasje.nl leert amateur- en beroepsfotografen de kneepjes van het fotovak.

Dat doen ze op een heel eigenwijze, vrolijke manier. Nou eens niet vanuit de techniek, maar gericht op het plezier van foto’s maken en op de praktische resultaten die je met je foto’s kunt bereiken.

Terra zorg in rouw

Met Terra zorg in rouw ben ik op een speciale manier in aanraking gekomen. Misschien vertel ik je daar nog eens over.

3 dames zwaaien hier de scepter. Zij helpen mensen wanneer zij een dierbare verliezen. Zij kunnen dan jouw gids zijn in emotioneel en praktisch opzicht. Empathie is de kern waar bij hun alles om draait.

Terra zorg in rouw biedt bovendien een Opleiding Nabestaandenzorg.

Het verhaal

Goed, het verhaal. Ik zal het kort samenvatten en een beetje algemeen maken. Ik wil namelijk niemand voor het hoofd stoten.

Het zal je zijn opgevallen dat Fotoklasje.nl en Terra zorg in rouw allebei een boterham verdienen in de kennisoverdracht. Ze bieden opleidingen en workshops en zijn daar sterk en succesvol in.

Dat succes was gespot door een paar grote beroepsopleidingen. Beroepsopleidingen die dringend om studenten verlegen zitten.

Dus werden onze Vrije Werkers benaderd door mannen in pakken. Managers van die grote instituten met een prachtig bod:

‘Sluit je bij ons aan. Wijd ons in in jullie expertise, verklap ons waarom jullie succesvol zijn. Dan wacht jullie een grote beloning: geen geploeter meer, maar veilig onder onze paraplu. Een mooi, degelijk salaris en dito arbeidsvoorwaarden. Word een loonslaaf bij onze werkfabriek.’

‘Of we doen het anders: Jullie merk blijft behouden. We maken een soort van certificering. Wij als machtig instituut leveren het topcertificaat. Jullie mogen als een satelliet onze naam gebruiken en een sublicentie in de markt zetten. Ehh, uiteraard onder onze voorwaarden.’

‘Aan jou de keus. Wij snappen helemaal hoe het zit met die Vrije Werkers en het nieuwe ondernemen. Delen is het toverwoord. Deel daarom vooral met ons. Per slot zijn wij een groot en machtig merk. Ons logo straalt kwaliteit uit. Jullie mogen blij zijn dat je met ons samenwerkt en met onze naam mag zwaaien.’

Dat was dus globaal het voorstel.

Een soort van Faustverhaal. Deel je talenten en succes met een duivel die zich fraai presenteert. Daarvoor krijg je dan een mooie B-status. Een wrange compensatie voor het verlies van jouw bezieling.

Misschien overbodig om te zeggen: ze hebben het niet gedaan. Natuurlijk niet!

De grote jongens zitten in zwaar weer

Dat verhaal kwam uit de mond van Vrije Werkers. Missionarissen en kunstenaars die liever klein en onafhankelijk willen blijven dan dat ze hun bezieling en kunst verliezen in de beklemmende omarming van een moloch.

Wat is dat toch met die grote jongens? Waarom willen ze jou zo graag in hun armen sluiten?

Ik zal het je vertellen:

Die duivel die zich zo fraai presenteert, heeft van binnen een groot probleem. Zijn positie wordt zwakker. Er komen scheurtjes in zijn macht.

Overal zie je het gebeuren. De grote clubs zitten in zwaar weer. De logo’s mogen kwaliteit uitstralen, wat erachter zit is bagger. Ze verliezen klanten en ze verliezen aanzien.

Dat laatste vinden ze zelf misschien nog wel het ergst. Een houding die de kern van hun probleem meteen akelig blootlegt.

Prachtig lesmateriaal uit het HBO

Kijkend naar de grote onderwijsinstituten, denk ik meteen aan Inholland.

Aan de onverdiend grote salarissen, aan de afzwaaipremies en declaraties, aan de fraude met diploma’s. Aan de Pandorabox die daar dit jaar openging.

Grote jongens als Inholland bevinden zich in een krampachtige worsteling om hun leidende positie te behouden.

Ze denken enerzijds dat dat lukt door maar door te fuseren. Maar de winst daarvan hield in de jaren 90 op.

‘Het huidige fuseren is ontaardt in een spel van managers’, zoals Paul Verburgt – oud-directeur van de HBO-raad – aangeeft in een artikel van afgelopen zomer in NRC-Next.

Het is fuseren om het fuseren. Dat is nou eenmaal wat managers doen. Het brengt ze macht en bonussen. Met het product, de klant of de student, heeft het allang niks meer van doen.

Anderzijds menen deze grote jongens dat je succes kunt kopen. Daar hoef je niks voor te doen. Dat haal je buiten je organisatie. Het is een investering, en investeren is synoniem aan een zak geld.

Kortom, de instituten van het Hoger Beroeps Onderwijs leveren ons prachtig lesmateriaal.

Ze willen jouw toverformule

Mooi, de managers willen dus investeren op de hun vertrouwde wijze. Met een zak met geld.

Waar doe je die investering dan? Juist, bij die ondernemende mensen die wel successen weten te behalen.

Het komt niet bij ze op dat je binnen je eigen club iets op zou kunnen bouwen. Dat je daar zou kunnen werken aan bezieling en aan kunst. Dat juist dat een hele goede zaak zou zijn.

Logisch ook dat dat niet in ze opkomt. Dan moet je namelijk bereid zijn om de macht naar beneden af te laten dalen. Daar waar de professionals zitten. En dat, dat zou een onoverkomelijk probleem zijn.

Nee, struin de markt af en kapsel in wat je daar bevalt. Da’s een slimme, beproefde en vooral managervriendelijke strategie.

Ze zien in die markt Vrije Werkers die het allemaal heel anders doen, en daarmee succes hebben. En wat ziet dat er aantrekkelijk uit!

Kopen, die toverformule!

Dat is wat Fotoklasje.nl en Terra zorg in rouw dus overkwam.

Grote jongens, snap het nou, het gaat om de bezieling

De grote instituten kunnen nog zoveel Vrije Werkers willen kopen, het lost hun probleem niet op.

Er is geen verhandelbare toverformule.

Het probleem is dat er iets ontbreekt achter dat ‘kwaliteitslogo’. Het ontbreekt aan bezieling. Er zitten geen missionarissen en ook over de kunst mag je twijfelen.

Het zijn managersinstituten. Fuseren, kopen en inkapselen, dat is het vak dat zij verstaan. En als de kwaliteit niet voldoet, dan koop je een nieuw logo en je lijst weer een certificaat in.

Maar echt van binnenuit iets opbouwen, echt denken aan de klant, echt denken aan de mensen? Echt voelen waar de pijn zit en wat jij kunt betekenen voor de ander?

Een eerlijke boterham daarmee verdienen? De passie voelen en echt vrij zijn in je hoofd?

Ik zie het niet gebeuren. Ze zijn aan het verliezen, omdat ze niet snappen waar de schoen wringt.

Toegift voor de gekwelde Inholland-student:

Jouw diploma zou niks waard zijn? Ik zou me geen zorgen maken. Het is maar een certificaat in een lijstje, het is onbelangrijk. Als het maar goed zit met jouw bezieling, dan komt het goed met jou.

Er woedt een oorlog op internet. Het zal je niet zijn ontgaan. Een titanenstrijd, en hij is nog maar net begonnen.

De giganten die tegenover elkaar staan, zijn Facebook en Google.

Google heeft met zijn Social Media-project Google+ frontaal de aanval op Facebook geopend.

Google+, sinds een week of 3 in de lucht, verkeert nog in de experimentele fase. Maar één ding weet ik zeker, al kan ik ze niet zien daar: de warme ontvangst door het publiek leidt tot gejuich op de burelen van het Google-hoofdkantoor.

Google+ is nog bèta

Je kunt nog niet even snel een account aanmaken op Google+. Het is duidelijk bèta wat de klok slaat. En Google laat het bewust nog even zo. Eerst maar eens testen, uitzoeken, en de juiste wegen en vormen vinden.

De enige manier waarop je nu lid kunt worden, is via een ‘invite’, het woord waar alles om draait bij Google+. Een invite is niets anders dan een uitnodiging van een ander die al bij de club zit.

Het bevalt mij wel, wat ik zie van Google+

Zo’n invite heb ik afgelopen week gekregen. Nieuwsgierig ben ik meteen aan de slag gegaan.

Ik ben nog in de snuffelfase, ik moet zelfs mijn profiel nog vullen. Maar het bevalt mij wel, wat ik zie van Google+. De eerste gevoelens zijn positief.

Al bekruipt mij wel de beklemmende emotie van alweer een Social Media-site waar ik me in moet gaan roeren.

Google heeft goed gekeken waar Facebook de mist in gaat

Als je binnenkomt op het Google+-scherm dan voelt dat meteen vertrouwd. De lay-out en structuur hebben wel wat weg van het Facebookscherm waar menig internetter zich inmiddels thuis voelt.

Dat is slim. Google snapt heel goed, dat als je de markt wilt veroveren, je de overstap voor gebruikers zo makkelijk mogelijk moet maken.

Maar de slimheid gaat verder, want Google heeft heel goed gekeken waar Facebook het fout doet binnen de vertrouwde lay-out. Die zwakheden maakt Google+ tot zijn sterke punten.

Ik noem er drie die me meteen opvielen (lees ook eens Anne Raaymakers over Wat is Google+?):

1. Rust

Alhoewel het scherm Facebook-vertrouwd aandoet is er één opvallend verschil: dat is de heerlijk minimalistische en rustige eenvoud. Door veel wit en een simpel maar weloverwogen kleurgebruik.

Het doet je meteen denken aan de Google zoekmachine. Ook al zo’n beeld dat als thuiskomen voelt.

2. Je kunt je missers aanpassen

Heb je iets geplaatst op Google+, een berichtje of een reactie, dan kun je dat achteraf eenvoudig aanpassen. Dat is handig, want er ontstaan nogal eens tekstuele missers door de haast die je hebt op internet.

Die handigheid heb ik vaak gewenst op Facebook, maar nog nooit gevonden. Misschien ben ik een dummy, misschien kijk ik er overheen op Facebook? Hoe dan ook, Google+ presenteert het zo dat je je bij hun geen dummy voelt.

3. Niet iedereen is een vriend

IJzersterk, maar wel even wennen, zijn de zogenoemde kringen. Je maakt op Google+ groepen aan van vrienden, kennissen, familieleden, enzovoort. Ieder in een eigen categorie, in een eigen kring dus.

Je kunt ze zelf verzinnen: de kring Vrije Werkers ga ik zeker toevoegen bijvoorbeeld. Jij bepaalt vervolgens met welke categorieën je wat deelt op Google+. Je kunt dus selectief zijn in je deelgedrag. Niet iedereen is een vriend tenslotte.

Da’s lekker, er komt een stukje privacy terug, of in ieder geval een ‘gevoel van’. En ik hoef anderen niet lastig te vallen met info die voor hun niet van belang is.

Google+ gaat vreselijk hard

Google heeft een goede naam als het gaat om jouw bescherming en privacy. Facebook heeft daar vaak gefaald. Of op zijn minst een arrogante houding aangenomen, zo van ‘ik weet wel wat goed voor jullie is’.

Google+ is warm ontvangen door een groot publiek. Ik denk dat dat vertrouwen daar zeker mee te maken heeft. Frankwatching.com schrijft er bijvoorbeeld over in Nederland positief over Google+.

In de eerste 3 weken van zijn experimentele bestaan heeft Google+ al meer dan 20 miljoen gebruikers weten te vergaren, ondanks de beslotenheid die het platform nog heeft.

Dit gaat hard! Vreselijk veel harder dan bij Facebook, dat daar een jaar voor nodig had (wat ook al niet verkeerd was).

Gaat Facebook dus het onderpit delven?

Google heeft een grote slagkracht. Het bouwt al meer dan 10 jaar aan zijn wereldwijde infrastructuur. Overal staan servers, overal is veel capaciteit beschikbaar.

En wat te denken van de financiën: er is een enorme goudpot gespaard. Er zit 39,1 miljard dollar in de oorlogskas.

Dat sparen gaat maar door. Waar Facebook het ‘moet doen met’ een geschatte omzet van 1,9 miljard dollar in 2010, toucheert Google even 9 miljard in één kwartaal.

Het uitrollen van Google+ lijkt een eitje voor de gigant zodra er definitief GO wordt geroepen vanuit het hoofdkantoor.

Gaat Facebook dus het onderspit delven? Ik vrees met groten vrezen voor Mark Zuckerberg en de zijnen van wel.

Er is alleen één probleem:

Internet IS straks Google. Willen WIJ dat wel?

Op 17 mei (ja ja, niet echt vers, maar nog steeds actueel) stond het volgende berichtje in het Brabants Dagblad:

Mannen en vrouwen beleven ‘het nieuwe werken’ anders

Mannen gaan anders om met ‘het nieuwe werken’ dan vrouwen. Bij het nieuwe werken, werk je dankzij informatietechnologie plaats- en tijdsonafhankelijk. Vrouwen maken zich daarbij vooral druk over de manier van communiceren en samenwerken. Mannen denken vooral aan de kwaliteit van hun smartphone en laptop, aldus een onderzoek gepubliceerd in Management Team.

Even terzijde

Dit artikeltje lijkt me door een man geschreven. (Sein me in als ik het fout heb.)

Staat er immers niet dat vrouwen ‘zich druk maken’, terwijl mannen ‘vooral denken aan’. Het kent een soort van gewichtigheid toe aan de kwaliteit van smartphone en laptop.

De schrijver laat zich kennen. Hij vindt de gadget heel wat serieuzer dan communiceren en samenwerken.

Maar gelukkig, wij Vrije Werkers weten hoe het werkelijk zit.

Mannen, het middel en het doel

Ik herken de inhoud van dat berichtje wel. Ook bij mijzelf. Wij mannen kijken naar het middel. Dat vinden we reuze interessant. Hoe zit het met de knopjes? Waar branden de lampjes?

Kunnen we ook niet veel aan doen. Dat doet ons linksgerichte brein.

Wij zijn tool-gericht. Wij verzamelen gereedschap. We kopen een hamer, omdat ie er zo fraai uitziet bij de Gamma. Dat je daarmee iets kunt bouwen, dat zien we later dan wel weer.

Het middel wordt bij ons snel doel.

Vrouwen, het doel en het middel

Dat vrouwen ‘zich druk maken’ is geheel en al terecht. Zij snappen de essentie van het nieuwe werken (zowel mannen als vrouwen mogen nu op mij schieten). Zo blijkt ook weer uit dit berichtje.

Het nieuwe werken – dat uiteraard het Vrije Werken heten moet - dat is communiceren, dat is samenwerken.

Die smartphone en die laptop zijn daarbij handig, maar niet noodzakelijk. Ze moeten het doen. Punt. Maak er geen toestand van. Het zijn maar dingetjes.

En doen ze het niet, dan is er nog geen man (of moet ik zeggen vrouw) overboord. De ontwikkeling gaat voort. Die speelt zich af in de hoofden en daarmee in de maatschappij.

Daarbij zorgt het vrouwelijke, rechtsgerichte brein voor het juiste overzicht: het doel is essentieel, het middel uitwisselbaar.

De roddel die de ronde doet

De voortgang is onstuitbaar, zoals de roddel over vrouw en Vrije Werker ons leert.

Mannen, wij moeten mee en wij kunnen mee. Dat rechtsgerichte denken zit ook in onze botte kop. Sorry als ik lomp ben nu, maar ik wil dat het doordringt.

Dat Vrije Werken is voor iedereen bedoeld, geen man of vrouw uitgezonderd. Maar het vereist een frisse insteek. Het roept om empathie, creativiteit en zingeving. Het gaat om de boodschapper, kunstenaar en missionaris.

Wij moeten veel minder denken aan de specs van onze gadgets en ons veel drukker maken over wat wij ermee kunnen doen.

Eventjes terug heb ik samen met jou vastgesteld dat het Vrije Werken niet alleen voor ondernemers is weggelegd. Het is er net zo goed voor mensen in loondienst. Al die medewerkers bij KPN, ASML, Shell, ABN-AMRO, het Provinciehuis en het Stadskantoor.

Maar – zo was ook de conclusie – dan moeten die grote jongens wel de ruimte maken. Loslaten en vertrouwen dus.

En dat gaat ze lukken. Als zij maar beseffen dat ze er zelf beter van worden: van de werklust, motivatie, creativiteit en hapiness van Vrije Werkers met een maandsalaris.

Dit is een stuk voor iedereen die in loondienst is en wel eens ervaren heeft dat werken ‘voelt als een harnas’, of dat het je een beeld geeft van jezelf als ‘een sinaasappel die langzaam wordt uitgeperst’.

Het is hard nodig dat er wat verandert. Te veel mensen – één op de tien – eindigen hun loonslaafbaan in een burn-out.

Waar ligt jouw verantwoordelijkheid?

Oké, vorige keer ging het over de verantwoordelijkheid van de bestuurders van de werkfabrieken waar Intensieve Menshouderij de cultuur is. Misschien heb je dat boek van Jaap Peters en Judith Pouw in de tussentijd gelezen. Ik kan het je aanbevelen.

Maar – en ik spreek elke werknemer rechtstreeks aan nu – waar ligt jouw verantwoordelijkheid? Wat wil jij bijdragen aan de verandering?

Het zou wel al te makkelijk wezen als je alles van de besturen af laat hangen. Daar hangen de oren naar de aandeelhouders. Afwachten tot ze bovenin actie nemen is niet slim. De kans dat alles bij het oude blijft, is dan wel erg groot.

Laten we er liever voor kiezen de zaken bottom-up aan te pakken. Start bij jezelf dus. Volgens Jaap Peters en Judith Pouw zijn er vier vragen die jij je stellen moet:

1. Voor mezelf beginnen of van binnenuit werken?
2. Hoe wil ik mijn energie gebruiken?
3. Hoe breng ik dat in mijn werk tot uiting?
4. Ga ik voor een grote of kleine interventie?

1. Voor mezelf beginnen of van binnenuit werken?

Dit is de principiële eerste keuze die je maken moet.

Word je eigen baas, dan kun je het helemaal op jouw manier gaan doen. Je bent in één klap van alle ballast verlost, maar je moet het helemaal zelf gaan verdienen. De druk is groot en je weet vooraf nooit of je slaagt.

Kies je niet voor het ondernemen, dan moet je van binnenuit gaan werken aan de verandering. Ga dan door naar de volgende vraag.

2. Hoe wil ik mijn energie gebruiken?

Stop jij je energie in nog meer uniformiteit, controle, bureaucratie? Of ga jij je baan anders doen? Stop jij energie in empathie, creativiteit en eigen initiatief.

De gevolgen van de eerste keuze kennen we al twee eeuwen. De beloning is korte winst, snel geld, en nu we zoveel verder zijn, steeds voelbaarder akelige bijeffecten voor mens, milieu en maatschappij.

Bij de tweede keuze ga je voor duurzaamheid, lange termijn en werkplezier. Op naar vraag 3 dan.

3. Hoe breng ik dat in mijn werk tot uiting?

Dit is de lastigste vraag, want nu komt de praktijk. Je kunt wel willen, maar hoe ga je het doen?

Je moet gewetenskeuzes maken in je carrièrestappen.

Wat zegt jouw hart? Draait het om cv’s, machtsposities, het snelle geld?

Of zegt jouw hart: ‘Kijk naar de inhoud van je werk en de echte waarde die je toe kunt voegen voor de klant, voor de maatschappij en uiteindelijk voor de organisatie waar je werkt.’

Het antwoord is eigenlijk niet zo moeilijk, maar de Intensieve Menshouderij is helaas anders ingesteld. Daar zijn macht, geld en politiek de hoofdrol gaan spelen in de loop der tijd. Verwacht dus niet meteen een dankjewel van je baas als jij je hart volgt.

Toch is er hoop, want uiteindelijk wil ook hij van het keurslijf af. Alleen, hij moet het antwoord op vraag 4 ook snappen.

4. Ga ik voor een grote of kleine interventie?

Grote interventies zijn de oude reorganisaties. Met veel neveneffecten waar weer reorganisaties op volgen. Er treedt een soort verslaving op. Echt iets voor de oude managers. Daar hoor jij niet bij. Die keuze heb jij al gemaakt.

Kleine interventies beloven een natuurlijker proces. Laat het maar organisch gebeuren. Kleine stappen bieden overzicht. Kleine stappen kun je bijsturen. Kleine stappen kunnen bottom-up gebeuren. De organisatie wordt vrijer en decentraler.

In kleine stappen kan iedereen zijn ei kwijt en de motivatie voelen. Het bedrijfsdoel wordt een gezamenlijke missie.

Hier ligt jouw verantwoordelijkheid en tevens je plezier

KPN, ASML, Shell, ABN-AMRO, het Provinciehuis en het Stadskantoor; we moeten er gewoon vanaf. Althans van hun manier van werken. Ze zijn te traag, te log, te groot, veel te inflexibel. Ze hangen van bureaucratie, controle, oud geld en oude macht aan elkaar.

Onze wereld kan daar niks meer mee. Het industriële tijdperk is voorbij, het informatietijdperk op z’n end. De wereld is al zoveel verder. We moeten anders leren denken. Het is tijd voor een geheel nieuw brein in een meer creatieve maatschappij waar empathie de boventoon voert.

De verandering vindt reeds plaats, de macht wordt herverdeeld, hoe dan ook. ‘Power to the people’, met dank aan internet. Als de grote jongens niet meedoen, dan overkomt het ze. Dan zijn de rapen gaar, want dan hebben ze het nakijken.

Ze zijn star, dus ga niet zitten wachten tot ze meedoen. Gooi het juk van loonslaaf van je af: wordt een Vrije Werker met een maandsalaris. Doe jezelf dat plezier, doe jouw werkgever dat plezier.

Help onze wereld met een zetje in de juiste richting. Daar ligt jouw verantwoordelijkheid!

Ondernemers zijn een beetje raar. Zeker als het Vrije Werkers zijn.

We leven in een land van veiligheid. Alles is geregeld. Een leuke baan wordt vet beloond. Alle risico’s met premies afgekocht. De vakanties zijn gegarandeerd, inclusief een mooie zakcent.

Dreigt het onverhoopt toch mis te gaan, dan staat de staat voor jou garant. De centjes blijven binnenkomen. Elke maand. Zeker weten. Zelfs die zakcent voor vakantie.

En wat doen die domme Vrije Werkers? Ze beginnen voor zichzelf, slaan aan het ondernemen. Weg veiligheid, weg vaste vetpot. Weg vakantie voor de meesten; in elk geval geen zakcent.

Wat gebeurt er in die hoofden dat zij zo de foute weg in slaan? Wat speelt zich af onder de hersenpan?

1. Het is een fout van Moeder Natuur
2. Zij leven om te werken
3. Het zijn bungeejumpers zonder koord

Is dat waar of zijn dit leugens?

Een fout van Moeder Natuur

Moeder Natuur kan rare sprongen maken. Niet altijd staan de genen in het gelid; soms ontstaan mutanten. En ja, er komen rare wezens voor.

Maar zo niet de ondernemers. Want hé, niets is natuurlijker dan ondernemen. Dat geldt vooral het Vrije Werken.

Ga eens terug een eeuw of twee, dan zie je hoe het werkelijk zit. Voor de fabriek het van ons overnam en wij ons echte ritme hadden. Dat was de staat die de natuur ons gaf; wij waren Vrije Werkers.

De echte fout ligt elders. Het is het keurslijf dat wij zelf bedachten, op de klok van de fabriek.

Een mooie baan met zekerheid. Vaste tijden op en af, bepaald door de machine en niet door wat jouw beste uren zijn.

Dus kom niet aan met Moeder Natuur die hier een steek liet vallen.

Leven om te werken

Dat zou je denken ja, als je ze ziet, die vreemde ondernemers. Altijd ploeteren, altijd bezig zijn. Geen tijd voor rust, nooit lekker achterover. Geen ontspanning, geen plezier.

Ik zal je wat verklappen: dat is het beeld dat jij ziet, maar feitelijk zit het anders. Die ondernemer, Vrije Werker is naar zijn passie aan het leven.

Hij heeft plezier, reken maar! Hij vindt ontspanning in het werken.

In zijn werk vindt hij zijn doel. Hij kan zijn ei kwijt, creatief zijn, vleugels krijgen. Dan wil je toch niet anders meer?

De ondernemer, Vrije Werker denkt niet in termen van vakantie, weekend, werken. Die fase is hij ver voorbij.

Deze hij, die overigens heel vaak zij is, leeft niet om te werken. Hij is gewoon aan het LEVEN.

Bungeejumpen zonder koord

Nooit de veilige weg inslaan, maar altijd de gevaarlijke. Moeilijk doen als het makkelijk kan.

Onverantwoord risico nemen. ’t Is een schande! Denk aan je gezin, je kinderen, denk aan je omgeving.

Ha, ben jij dan veilig in je baan? De tijd heeft het bewezen: loondienst schept de schijn van zekerheid. Een luchtballon die je zo lek prikt. Je doezelt in, raakt verwend, denkt dat de wereld onveranderd blijft.

En plots is daar een crisis. Van banken of de economie, het maakt niet uit. Maar jij verliest je baan en bent vergeten hoe het anders kan. Jij bent afhankelijk, weet geen bakens te verzetten, bent het heft uit eigen handen kwijt.

Lijdzaam loop je naar het loket en houdt daar diezelfde handen op. Vervolgens is het wachten en hopen dat het beter wordt. Weg initiatief, weg zelfstandigheid, weg zelfbeschikking, weg eigenwaarde.

Fijn voor je gezin, fijn voor je kinderen, fijn voor je omgeving.

Zo niet de ondernemer, Vrije Werker. Die heeft het eigen heft ferm in de hand. Die gaat niet zitten wachten. Die kijkt scherp waar nieuwe kansen liggen.

Maakt van de nood en deugd. Gaat nieuwe wegen exploreren. Wie maalt er om een crisis?

De wereld die gaat door. Mooi dat ze zo veranderlijk is; zij produceert steeds nieuwe kansen. De ondernemer, Vrije Werker pakt ze op. Het zal niet altijd lukken, maar ergens komt de opening. Dan bloeit en groeit er weer bedrijvigheid.

Is dat een linke weg? Is dat bungeejumpen zonder koord? Ik noem het verantwoordelijk zijn; ik noem het bouwen aan de wereld.

Wie zegt dat het Vrije Werken alleen voorbehouden is aan ondernemers?

Ik heb het al zo vaak geroepen: het gaat om de beleving. Het idee van werken moet anders. Werken en leven is ‘n eenheid. Al je tijd is werktijd. Al je tijd is vrije tijd.

Vul hem zinvol in met creatieve daden. Daden waar jij warm van wordt, waar je klanten blij van worden en waar de wereld wel bij vaart.

Zo is het Vrije Werken. Dat is geen privilege voor ondernemers. Het vergt wel ondernemend zijn!

Huh? Vrij Werken voor werknemers?

Het Vrije Werken is er ook voor wie in loondienst is. Maar dan moet jouw baas je wel de ruimte gunnen. Ook hijzelf wordt er beter van. Helaas beseft ie dat zelf nog steeds te weinig.

Maar daar ga ik wat aan doen.

Dit is een stuk voor corporate bedrijven. Die grote jongens: Shell, KPN, ABN-AMRO, ASML, Unilever, AkzoNobel.

Maar ook Het Provinciehuis en Het Stadskantoor doen er goed aan dit te lezen.

Eigenlijk alle organisaties waar de Intensieve Menshouderij cultuur is. Vraag je je af wat dat is, lees dan eens dat boek van Jaap Peters en Judith Pouw.

Lekker belangrijk op de brug van een tanker

De corporate onderneming denkt in winstmaximalisatie en in hiërarchie. Alles wordt van bovenaf geregeld. De bestuurders staan op de brug van een grote tanker. Zij hebben de ideeën, zij bepalen welke koers het schip vaart.

En al is de tanker traag, de maximale winst moet snel gehaald. Hoe dan ook! De geldverstrekkers aan de wal houden popelend hun handen op.

Belangrijk werk hebben die bestuurders. Het levert ze een dikke bonus en een vet salaris op. Zo worden ze onafhankelijk en vrij, maar dan anders dan het Vrije Werken.

Vier, vijf jaar is de maximale zittingsduur. Mooie tijd om te zorgen dat het cijferplaatje fraai is zonder dat de bijeffecten boven komen. En dan hop naar een andere corporate club.

De angstcultuur van de corporate onderneming

Intussen blijft de medewerker zitten. Soms met de gebakken peren, maar altijd als de volger die doet wat van bovenaf wordt opgelegd. In een soort van afrekencultuur.

Doe jij je werk goed – lees: zoals ze op de brug vinden dat het moet, en dat strookt lang niet altijd met het belang van de klant of de omgeving – dan zit je safe. Dan mag jij je baan, je leuke salaris, je auto van de zaak en je zekerheden houden.

Heb jij de neiging om een eigen koers te varen, dan is de kans groot dat dat niet in goede aarde valt. Ook al voel jij feilloos aan wat die klant en de bedrijfsomgeving willen. Ook al zou jouw idee dus beter zijn voor iedereen. Zeg maar dag tegen je mooie carrière.

Het is toch de angst die hier regeert, niet de scheppingsdrang.

Het gaat om aandeelhouderswaarde, stupid!

’t Is telkens even wennen aan weer een nieuwe koers als de vorige CEO net is verdwenen en een nieuwe aangetreden is. Die gaat eerst iets doen aan de bijeffecten van de vorige. Het puin opruimen dus.

Wat betekent dat voor jou? In welke reorganisatie kom je nu terecht? Wordt de druk nog verder opgevoerd? Worden regels en procedures nog verder aangescherpt? Moet je nog strakker in het keurslijf?

Wat er ook gebeurt, het gaat compleet buiten jou om.

Het gaat ook niet om jou. Het gaat ook niet om de klant. Net zo min gaat het om bouwen aan de maatschappij. Het gaat enkel en alleen om aandeelhouderswaarde!

Een pil tegen bedrijfsindigestie

Wat een treurig verhaal van die corporate bedrijven: Intensieve Menshouderij, de tegenpool van het Vrije Werken.

Wat een verspilling. Het bestuur zou zoveel meer plezier van zijn medewerkers kunnen hebben.

Het bestuur zou zoveel beter moeten leiden en minder moeten managen.

Als maar wat meer begrepen wordt dat in de uitvoering talentvolle en verantwoordelijke mensen zitten. Medewerkers die dagelijks met de klant en de omgeving in contact staan.

Mensen die dus heel goed weten wat er buiten speelt en wat daar de wensen zijn. Beter dan het bestuur. Medewerkers die, wanneer zij de ruimte zouden krijgen, de corporate club naar een hoger, duurzamer en waardevoller niveau zouden tillen.

Dan zou bovendien blijken dat heel wat procedures, handboeken, blauwdrukken en managers compleet overbodig zijn.

Ooit zijn ze ingesteld om de boel onder controle te houden. Maar in onze snelle tijd verstikken ze de creatieve flow en veroorzaken ze bedrijfsindigestie.

Shell, KPN en Het Stadskantoor moeten stevig loslaten

Ruimte maken voor Vrij Werken en erop vertrouwen, daarin zit de clou. Wim Aalbers heeft het over stevig loslaten.

Als er in bedrijven een klimaat ontstaat waarin je meer kunt en mag betekenen, scheppingsdrang mag tonen, en vooral fouten mag maken, dan komt er ondernemerschap bovendrijven. Of mensen nou in loondienst zijn of niet.

Vertrouwen en loslaten aan de top wordt in de uitvoering beloond doordat medewerkers Vrije Werkers worden. Da’s iets waar mensen en organisaties wel bij varen.

Het wordt weer leuk in de tent! Het hek gaat open. De megastal wordt een groene wei waar het bloeit van creativiteit.

Jij bent net zo verantwoordelijk

Dit was een stuk voor corporate organisaties, maar hier stopt het niet.

Dit stuk heeft een vervolg. Ook jij bent verantwoordelijk. Oké, samen met mij. We hebben het er nog over. Binnenkort.

Oké, over twintig jaar ziet de wereld er heel anders uit. Dan is de kantoorfabriek opgeheven. We zijn allemaal Vrije Werkers.

Dit is het plaatje dat ik mijn toehoorders voorhoud in mijn presentaties over het Vrije Werken.

Vaak wordt dat plaatje meteen gepareerd met de vraag hoe het dan zit met grote projecten. Hoe gaan we dat dan doen? Daar hebben we toch grote organisaties voor nodig, met een strak hiërarchische structuur?

Oh, grote organisaties. Oh, hiërarchische structuur. We vinden het vanzelfsprekend, dus is het zo.

Maar het kan anders. We doen het zelfs al anders. In sommige branches al heel lang.

Naar een impresariaat-achtig model

Ik las laatst een interview met Han Mesters in #7dimag. Daarin werd mooi verwoord waar ik op doel:

“We gaan van corporate bedrijven naar een impresariaat-achtig model.”

Dat is een model met korte lijnen. Daarin verbind je mensen voor de duur van een project. Ze komen uit verschillende disciplines. Die disciplines vullen elkaar aan. Je vormt samen een team dat de juiste expertise heeft om het project tot een goed einde te brengen.

Het team bestaat uit professionals die zich verantwoordelijk voelen en elkaar kunnen aansturen. Vrije Werkers dus.

De leden van het team worden bijeengebracht door een facilitator, een persoon of een bedrijf dat de verbinding op zich neemt. Vergelijk het met de impresario uit de artiestenwereld die voor evenementen de gewenste artiesten bij elkaar brengt.

Het voorbeeld van de Nederlandse filmwereld

In de Nederlandse filmwereld doen we dat al vele jaren zo.

Een film maken is een ingewikkeld en kostbaar project. Je hebt tientallen professionals nodig: acteurs, cameramensen, visagisten, mensen voor geluid, licht, regie, marketing, financiers, noem maar op.

Maar als de film klaar is, dan is het team niet meer nodig. Dan kan de samenwerking worden opgeheven.

Dus wat gebeurt er? Voor de film wordt een apart, tijdelijk bedrijf opgericht, vaak in de vorm van een commanditaire vennootschap (cv). Die vennootschap blijft bestaan tot de film klaar is. Daarna valt de groep uiteen. De leden van het team zijn weer beschikbaar voor andere projecten.

Crowdsourcing, open source projecten

Bij de cv gaat het meestal om projecten waar het om veel geld en grote risico’s draait. Zoals het voorbeeld van de film. Ook in de scheepsbouw zie je deze bedrijfsvorm veel.

Gaat het om kleinere risico’s, simpeler projecten, of situaties waar geen winstoogmerk speelt, dan is er natuurlijk nog meer mogelijk.

Denk eens aan crowdsourcing. Een prachtige vorm van samenwerking. Er wordt een beroep gedaan op een community om – vaak belangeloos – de handen uit de mouwen te steken voor een project. Ieder stelt zijn specifieke talent ter beschikking. Er is één organiserende partij die de mensen bij elkaar brengt en de boel in goede banen leidt. Zo is bijvoorbeeld DSB The Movie van Jan Willem Alphenaar tot stand gekomen.

Oh ja, en je zou ze haast vergeten, de open source projecten. Heel losjes centraal georganiseerd, samen aan een product werken. Zonder enige vorm van hiërarchie. De software waar dit blog op draait – WordPress – is een product van zo’n project. Open source producten en projecten zijn al zo dichtbij en zo vanzelfsprekend, dat we er nauwelijks nog bij stilstaan.

De macht wordt herverdeeld

Het kan dus heel goed: Mensen bijeen zoeken en verbinden voor één project zonder dat daar een permanente corporate organisatie voor moet bestaan.

Het wordt al veel en heel lang gedaan. Van de klassieke commanditaire vennootschap tot het hedendaagse crowdsourcing. De Vrije Werkstructuren zijn dichterbij en actueler dan je denkt.

In een Vrije Werkstructuur samenwerken, maakt produceren een stuk flexibeler en het geeft de deelnemers aan zo’n project meer verantwoordelijkheid. De strakke hiërarchie ontbreekt. Het individu heeft veel meer in te brengen. Dat is niet alleen veel leuker werken, maar ik weet zeker dat het ook de kwaliteit ten goede komt.

Dus als je mij die vraag stelt waar dit artikel mee begon, dan is mijn reactie: “Kijk eens om je heen. Het antwoord wordt al overal gegeven. Corporate bedrijven verschuiven in de richting van Vrije Werkstructuren. Ze krimpen en ze worden platter om de snelheid bij te kunnen benen. Ze stoten allerlei taken af naar gespecialiseerde bedrijfjes. Specifiek talent wordt op tijdelijke basis ingeschakeld.”

Het gaat stap voor stap, maar het is onmiskenbaar; de macht en de verantwoordelijkheid worden herverdeeld. Jij krijgt ook je stukje.