Het nieuwe jaar stevent in een rap tempo op ons af.

Het vuurwerk knalt buiten al dagenlang. Ik zie mensen in de trein met cadeaus en eindejaarspakketten. En ik kom overal aankondigingen tegen voor festiviteiten om het oude jaar uit te luiden en het nieuwe te verwelkomen.

Een levensgroot cliché, maar dit is ook de tijd van de goede voornemens. Meer sporten, minder eten, stoppen met roken; ze zullen allemaal weer voorbij komen.

Wat werkte goed bij jou in 2011?

Laten we als Vrije Werkers eens naar de bedrijfsmatige kant kijken. Wat zou dan jouw goede voornemen zijn voor 2012?

Ik doe je een suggestie: doe meer van datgene wat goed werkte, waardoor je groeide en succes had, en doe minder van wat daar niet aan bijgedragen heeft. Eigenlijk het aloude 80/20-principe.

Dus:

Waardoor groeide jij in 2011? Gooi daar nog een schepje bovenop.

Wat goed bij mij werkte in 2011

Bij mij werkte er iets goed waarvan ik het nooit verwacht had. Tenminste, niet als je het mij 5 jaar terug gevraagd zou hebben.

Mijn marketing.

Ik heb mezelf altijd absoluut ongemakkelijk gevoeld als het op commercie of marketing aankwam. Dat gladde, die rollenspellen, je anders voordoen dan je bent. Alles alleen maar erop gericht om te kunnen scoren.

Zodra ik me op die toer ga begeven, val ik meteen door de mand. Ik begin te stuntelen, loop rood aan en zeg de verkeerde dingen. Dat was vroeger zo, en het is nu niet anders.

Geen wonder dat ik me altijd op grote afstand gehouden heb van marketing. Het was ver buiten van mijn comfortzone.

Iets marketingachtigs

Maar 2,5 jaar terug ben ik ergens mee begonnen waardoor marketing voor mij een andere inhoud kreeg. Ik ben gaan bloggen.

In het begin had ik het niet eens in de gaten. Ik dacht: ‘Hé, wat grappig, er zijn mensen die mij volgen.’

Het werd allengs mooier. De groep volgers groeide, en uit die groeiende groep kwamen zomaar klanten. Er leek een vliegwiel aangezwengeld.

En ik dacht: ‘Hé, wat grappig, zonder dat ik ongemakkelijke dingen doe, komen er klanten op mijn pad. Zou ik dan toch, heel misschien, onbewust, iets marketingachtigs doen?’

Een ultieme vorm van marketing

Ik had natuurlijk iets prachtigs ontdekt. Een ultieme vorm van marketing die heel leuk is om te doen. Die me ontsloeg van koud bellen, duur adverteren, en ongemakkelijk netwerken.

Eigenlijk had ik ontdekt hoe marketing hoort te zijn. Authentiek communiceren met de buitenwereld, met klanten en potentiële klanten.

Authentiek en open, waardoor jij je lekker voelt en dus beter presteert. Maar vooral ook, waardoor de klant meteen aanvoelt of jij bij haar past en werkelijk iets in haar leven kan verbeteren.

Geen façades, maar gewoon jezelf zijn, helder en eerlijk.

Plus, uiteraard, een uiterst waardevolle dienst leveren. Ook dat is marketing.

Het is er ook voor jou

In 2011 heeft die marketing weer perfect voor mij gewerkt. Dus ja, ik ga met extra energie voort op die weg in 2012.

En nu kijk ik naar jou.

Zou die vorm van marketing voor jou ook niet heel goed kunnen werken?

• Het is geweldig als je je bedrijf kunt promoten op een creatieve manier. Een blog kan dat voor je doen.
• Het is geweldig als je steeds meer als expert wordt gezien door gefocust te publiceren over jouw dienst. Een blog kan dat voor je doen.
• Het is geweldig als je klanten kunt werven door te schrijven over je vak. Een blog kan dat voor je doen.
• Het is geweldig als je klanten vrienden kunt noemen. Een blog kan dat voor je doen.

Ik wens je veel succes, groei en persoonlijke vervulling in 2012

Mag ik je opnieuw een suggestie doen voor een goed voornemen voor 2012?

Stop veel energie in bloggen. Het is mijn warme aanbeveling, want ik zie Vrije Werkers graag groeien en succesvol zijn. Een blog van bijvoorbeeld 3 ton is absoluut haalbaar.

Die vorm van marketing werkt ook voor jou fantastisch en ik ben er bovendien van overtuigd dat hij je veel persoonlijke vervulling brengt.

2012 wordt een prachtig jaar. Ik wens het jou van harte toe.

Vandaag heb ik maar weinig woorden nodig.

Over een paar dagen is het Kerstmis. Tussen de kerstkaarten die wij ontvingen, zat een hele lieve met daarop een geweldige spreuk:

Dalai Lama:
If you think you are too small to make a difference, try sleeping with a musquito…

Het verschil maken, dat kan. Hoe imposant de wereld ook op je afkomt, en hoe klein jij je als Vrije Werker soms ook voelt.

Jouw kleinheid is juist jouw kracht.

Maar – anders dan die musquito – geef jij er een positieve draai aan.

Ik wens jou, je familie en je vrienden veel liefde en warmte toe. En een fantastisch mooie kerst.

Het is Hemelvaartsdag en prachtig weer. De lucht is strakblauw. Einde voorjaar, bijna zomer. De campanula op de stenen tafel hangt vol paarse klokjes. Een hortensia vormt grote, roségrijze bladerbollen in een pot.

Zo’n heerlijke slome “zondag” middenin de week. Het is warm achter in de tuin. Ik hoor een levendig gekwetter van een koolmezenpaar.

Ze denken goed verstopt te zitten achter het bladerdek van een zuilbeuk, maar het luidkeelse plezier dat ze maken, trekt juist de aandacht naar ze toe.

Voer voor vogels

Het zijn schitterende vogeltjes. Blauw, geel, zwart, paars, groen, alle kleuren zitten in ze. Ze doen haast tropisch aan. Toch zijn ze 100% NL. Ze horen helemaal in ons klimaat. Ik geloof dat ze nog talrijker zijn dan mussen.

Het is heerlijk om ze zo bezig te zien en te horen. Ze pakken het moment, zijn duidelijk aan het genieten. Net als ik trouwens.

Ik probeer te achterhalen waar de lol vandaan komt. Mijn ogen vormen spleten en ik probeer tussen het blad door te kijken. Ik zie ze tussen de takken hoppen. Ze hangen heel behendig op hun kop aan twijgen en pikken kleine rupsjes en andere insecten van de bast. Vervolgens vliegen ze in en uit de boom.

Waar naartoe en waar vandaan, dat kan ik niet precies ontdekken. Ze verdwijnen in een andere tuin en komen vervolgens weer terug. De zuilbeuk bij ons barst blijkbaar van de rupsjes. Eiwitrijk voedsel waar koolmezen van smullen.

En dit voer is duidelijk niet voor slechts twee mezen bedoeld.

Een hele club kleintjes

Koolmezen zijn holenvogeltjes. Ze huizen in nestkasten en boomholtes. Daar vormen ze hun broedplaats. Het kan niet anders dan dat dit stel in een tuin vlakbij een hele club kleintjes aan het grootbrengen is.

Ze hebben een belangrijke taak te volbrengen en dat geeft ze ongeremd veel energie. Ze hebben pret, ze maken lol. Maar intussen zijn ze behoorlijk doelgericht. Dat doen ze niet bewust, het zit in hun natuur.

Nu gaat het ze even voor de wind. Er is voedsel in overvloed, de voorjaarszon schijnt, bloemen overal, blauwe lucht. Geen poes die met dit warme weer de puf heeft om op jacht te gaan.

Het moment suprême van mezen met een missie

Die koolmezen hebben het begrepen. Morgen regent het wellicht pijpenstelen, is het rupsennest bestreden, of – erger nog – hun nestkast leeggehaald door de zwarte kater van de buren.

Op dit moment zal ze dat niet deren, dus waarom erover inzitten? Pluk de dag nu het kan. Met volle energie er tegenaan. Genieten van dit succesmoment in het koolmezenbestaan.

Het moment suprême niet laten verwaaien, maar juist nu met hart en ziel jezelf geven. Dat voelt fantastisch. Daar gaat een mees van zingen.

Het zijn mezen met een missie. Voor hun is werken heerlijk leven, bouwen aan de toekomst. En vooral genieten van het bouwen. Wij vergeten dat wel eens, de koolmees niet.

Wij hebben ons huis te koop staan. Een modern, strak en comfortabel huis, zowat spiksplinternieuw. In een mooie, frisse nieuwbouwwijk in Best.

Een half jaar nu zo’n beetje. En nee, maak je geen zorgen; ik ga niet nog meer pitchen, dit wordt geen verkoopverhaal.

De goeie ouwe tijd

Een eeuwigheid geleden kochten wij ons eerste huis. Een ander huis dan nu te koop staat.

Het was “de goede tijd”: 1985. Voor een bedrag dat toen heel groot leek, maar inmiddels behoorlijk luttel is, kocht je destijds een mooie, oude knip. Die knapte je dan op. Je woonde er een paar jaar en verkocht de stulp vervolgens voor het drievoudige.

Dat waren nog eens tijden. Een makelaar kon achterover leunen. Zijn portefeuille aan huizen liep vanzelf wel leeg.

En was je de blije eigenaar van een mooie woning, dan wist je één ding zeker: Je vermogen groeide als vanzelf. Het enige wat je te doen stond, was wachten, en niet eens zo heel erg lang.

Makelaar gezocht

Voor het huis dat nu te koop staat, zochten wij een half jaar terug een makelaar. We waren er snel uit. Met de aankoop van ons oude huis in ‘85 waren wij erg goed geholpen. Dus het kantoor dat toen bemiddeld had, mocht deze verkoop voor ons gaan doen.

Er werden foto’s gemaakt, de boel werd op Funda.nl geplaatst en er werd een fraaie brochure in elkaar gezet. Een beetje ouderwets vonden wij hem wel, dus aan die brochure hebben we zelf nog flink gesleuteld. Maar goed, vervolgens ging het project de verkoop in.

En toen…. gebeurde er helemaal niets. Taal noch teken van onze makelaar, en – logischerwijs – taal noch teken van enige potentiële koper.

Wij hadden ons deerlijk vergist.

Het is geen 1985 meer

Het kostte ons een half jaar om erachter te komen, maar 1985 is voorbij. Het blijkt inmiddels 2011. Je hebt heel andere makelaars nodig om nu een huis te verkopen.

Een gezellige, vriendelijke baas die achterover leunt, daar ga je het niet mee redden. Gezellig en vriendelijk, prima. Maar er moet ook pit in zitten nu. Het gaat niet meer vanzelf. Hij moet wel uit zijn luie stoel.

Een nieuwe generatie

We zijn gaan praten met een nieuwe generatie. En, ik moet zeggen, we werden blij verrast. De jonge garde praat over persoonlijk, inhoudelijk en met emotie verkopen:

“Verkoop je product niet, maar kijk wat de klant wil. Ga in zijn schoenen staan en vraag je af: ‘What’s in it for me?’”

En verder:

“Alles moet kloppen. Van het bord in de tuin, tot de ranking op Funda. Je hebt professionele foto’s nodig en desnoods een styling-advies. Stel ook de prijs scherp. Ben niet te bang. De tijd van het onderste uit de kan is voorbij. De markt zit op slot en willen we voort, dan moet je ook wat lef tonen.”

Wow, dit klinkt als een nieuw elan. Niks afwachten tot iemand aanklopt. Niets is vanzelfsprekend. Ze gaan ervoor. Ze durven.

Nieuwe makelaars zijn Vrije Werkers

Ons huis staat te koop en wij hebben er vertrouwen in.

De vriendelijke, oude baas hebben we de hand geschud: “Blijf maar zitten in je luie stoel.”

Een jonge, open, actieve, en persoonlijke makelaar kreeg ook een hand van ons. Hij gaat het verder doen. Hij is trouwens net zo vriendelijk.

De nieuwe makelaars zijn Vrije Werkers. Dat heeft niets met jong of oud van doen. Het gaat om de instelling, het anders kijken naar de markt. Het heft zelf in de hand nemen en niets als vanzelfsprekend aanvaarden.

En heel belangrijk: empathie tonen. Je inleven in de koper en je inleven in de verkoper. Kunst maken van je werk.

Je huis verkopen, het voelt als thuiskomen.

Binnenkort geef ik een workshop voor een groep dames. Ik heb hem niet verkocht; zij - Petri, Conny, Evelyn, Jacqueline, Josefine - hebben mij uitgenodigd.

Ze gaan me technische vragen stellen. Over bloggen, over nieuwsbrieven. Over social media. Het wordt een echte hier-wordt-gewerkt-workshop, getuige de enorme lijst in mijn mailbox.

Ik weet totaal niet hoe het uit gaat pakken. Ik ben helemaal niet zo’n techneut. Alsof ik opnieuw moet leren fietsen, zo voelt het.

Toch hebben zij veel vertrouwen in me, dus ik stap er met de kin omhoog op af. Maar van binnen in mijn buik, oehh, daar kriebelt en borrelt het. Nu al!

Van onzekerheid tot zelfvertrouwen

Het is de onzekerheid. Vreemd fenomeen. Jij hebt er last van, de buitenwereld ziet iets anders. Zij ziet kwaliteiten en talenten die jij nauwelijks herkent. Jij ziet de defecten, jouw gebreken. Jij ziet alleen waar het mis kan gaan.

Mijn dames zien in mij de expert, terwijl ik zelf vooral mijn twijfels zie. Maar ik trek me aan hen op. Zij geven mij zelfvertrouwen door hun uitnodiging. Zij zijn mijn therapeuten.

Zij weten nog niet half hoeveel meer zij mij helpen met hun workshop, dan dat ik hun straks help met hun vragen. Ik groei erdoor. Nu al!

De onzekerheid geeft me onrust. Er komt iets verrassends aan. Maar er is één zekerheid: Ik ga het fiksen. Dat weet ik zeker. Dankzij mijn dames.

Ik wil je iets meegeven over onrust

Onrust, dat hoort typisch bij het Vrije Werken. Je moet er tegen kunnen:

• Onrust, doordat je niet weet wat er mogen gebeurt
• Onrust, doordat je niet weet wat je deze maand verdient
• Onrust, doordat je op ongezette tijden aan de slag gaat
• Onrust, doordat je op ongezette tijden aan de slag wilt
• Onrust, doordat het leven voor jou spannend is
• Onrust, doordat er voortdurend inspiratie in je hoofd borrelt

Je herkent het vast.

Laat het je niet deren. De buitenwereld geeft je haar vertrouwen. Trek je daaraan op.

Jij, beste Vrije Werker, beleeft een verrassend avontuur. Geniet daarvan en groei!

Er zijn momenten waarop ik even stilsta en terugblik. Dan pak ik mijn succesplan en kijk ik op welk station ik ben. Meestal dienen die momenten zich vanzelf aan. Soms moet ik me er bewust toe zetten. Het zijn belangrijke momenten, want ze geven me het inzicht of ik nog op de goede weg ben.

Deze week had ik zo’n moment.

Er is veel gebeurd de laatste tijd in en rond mijn business. Er lopen heel wat activiteiten. Een paar daarvan zijn duidelijk richtinggevers. Zij bepalen waar ik heen ga. Ze vervullen een soort gidsrol. Hoewel ik er zelf inhoud aan geef, lijkt het alsof niet ikzelf maar die activiteiten mij sturen.

Een paar van die richtinggevers

Vrije Werkkringen

Er zijn Vrije Werkkringen van start gegaan. Die lopen top. Ik beleef er veel plezier aan. En de deelnemers ook. Dat weet ik zeker. In die Vrije Werkkringen concentreren we ons op creatief en overtuigend schrijven. Het zijn bruisende bijeenkomsten. We leren er samen veel van.

Workshops

Bij Seats2Meet en op andere plaatsen geef ik interactieve presentaties over het nieuwe ondernemen en hoe Vrije Werkers daar perfect in passen. Het opzetten van die workshops heeft mijzelf veel gebracht, want ik moest goed na gaan denken over de betekenis van het Vrije Werken.

Vrije Werkplaats

Ik ben neergestreken in mijn Vrije Werkplaats in Eindhoven. Op een inspirerende spot op Strijp-S waar zo’n beetje een eeuw terug de eerste grote Philipsfabrieken uit de grond verrezen. Op die plek vol spectaculaire fabrieksmonumenten, ontstaat een heel nieuw leefgebied. Wonen, werken en cultuur komen daar samen, helemaal in de geest van het Vrije Werken.

Internet als brug naar de echte wereld

Als ik kijk naar deze ontwikkelingen, dan zie ik dat mijn succesplan langzaamaan wat aanpassing behoeft. De oorspronkelijke opzet raakt door de gebeurtenissen achterhaald.

Ik merk bijvoorbeeld dat ik veel meer bezig ben met de echte wereld. Buiten internet bedoel ik dan. Ik ontmoet Vrije Werkers “in het echt” op allerlei plaatsen. Daar doen we dingen samen, leren we van elkaar en worden we beter.

Toen ik begon, twee jaar terug, zag ik dat nog anders. Het waren internetdiensten die ik zou gaan bieden. Ik zag een membershipsite voor me. Met een forum, en met digitale lessen. Misschien komt dat er nog van, maar vooralsnog pakt het anders uit.

“In het echt” blijkt leuk en effectief, en heel goed te doen in ons kleine Nederland. Daarbij vormt internet de brug naar die echte wereld. Dat weer wel.

De Vrije Werker krijgt steeds meer vorm

Er is nog iets moois te melden. Ik zie dat de Vrije Werker steeds meer vorm krijgt. Hoe langer ik met hem bezig ben, hoe duidelijker het beeld wordt. Eigenlijk moet ik haar zeggen trouwens, want het is mij opgevallen dat heel wat Vrije Werkers vrouw zijn. Het is dat onze taal me hier parten speelt.

Maar goed, over die vorm van de Vrije Werker: Het Vrije Werken draait vooral om drie rollen. Die van boodschapper, kunstenaar en missionaris. Ik krijg steeds meer het gevoel dat ik mijn diensten aan Vrije Werkers vooral op die rollen moet gaan concentreren. Jullie gaan er meer over horen, let maar op.

Blijf me volgen op dit spoor

Oké, mijn plannen zijn dus een eigen richting aan het kiezen. Is dat erg? Nee, totaal niet. Het is als een stroompje dat zijn loop zoekt. Een loop die logisch en natuurlijk is.

Volgens mij zit ik nog steeds op het juiste spoor. Al loopt dat spoor wat anders dan ik vooruit in het vizier had.

Ik nodig jullie uit om samen met mij dat spoor te vervolgen. Ik zie jullie graag en liefst “in het echt”. Waar en hoe? Klik hier, en je blijft per mail op de hoogte. Er komen nog veel leuke dingen aan voor Vrije Werkers.

Het is alweer gebeurd! Weer heb ik iets toegestopt gekregen. Zomaar. En nu durf ik nauwelijks meer over cadeautjes te schrijven.

Deze ene keer doe ik het nog. Daarna stop ik met de opschepperij.

Taart op de stoep

Niet lang na mijn onderscheiding door het Ministerie van Verwondering, werd er bij ons aangebeld.

Ik doe open. Niemand te bekennen, maar wat staat daar op de stoep? Een kleurrijke doos met een venster. Je weet wel, zo een waar gebak in zit.

Kijk ik door het raampje van de doos, zie ik een heuse Vrije Werker taart. Compleet met logo! Waar heb ik dat in hemelsnaam aan te danken? Waar komt dit vandaan?

Van de taartenspecialist

Een snelle inspectie van de doos leidt naar Mijntaartdomein.nl, specialist in bijzondere taarten.

Ah, die ken ik, en heel goed zelfs!

Het is een bedrijf van vrienden van ons. Ik hoor gegniffel om de hoek. En daar staan ze. Dat is een verrassing.

“Kom erin, maar pas op! Ik weet niet hoe het komt, maar er staat een taart hier. Stap er niet per ongeluk in.”

Een feestelijke succeswens

Een speciaal gemaakte taart krijg je niet zomaar. Daar zit iets achter. Het wordt me uitgelegd bij de koffie.

Het was een belofte van een tijdje terug. Iets met een nieuwe start van een bedrijf en willen laten zien dat je elkaar waardeert. Een warm gebaar en een succeswens. Wat is er dan feestelijker dan een speciale taart?

Dat levert wat verdiende promotie op

Mijntaartdomein.nl levert taarten op bestelling. Voor jouw bruiloft, jouw bedrijfsfeest, je jubileum, of ook zomaar, als je gewoon van luxe taart houdt. Ze zijn prachtig om te zien en ze smullen heerlijk weg.

Als de taart je bevalt – dat doet ie! – en je bestelt er nog een, krijg je steevast vasteklantenkorting, 10 procent maar liefst.

De taarten van Mijntaartdomein gaan vergezeld van snijadvies, want een taart op de juiste wijze snijden is een kunst op zich.

En, zoals het hoort bij een echte specialist, die draait haar hand niet om voor bijzondere wensen. Deze was allergievrij, speciaal voor ons. Er is dus echt van alles mogelijk.

Wat nu met die bolle buik?

De specialist in taarten op de koffie. Goed bekeken, neem je eigen taart mee, dan kom je opvallend binnen. Altijd goed voor wat promotie. Een beetje Vrije Werker bekijkt de zaken slim. En je ziet; dat werkt.

Het was een heerlijk taartje. We hebben hem samen opgepeuzeld. Mijn buik staat bol.

Ben benieuwd wie me nu een afslankkuur cadeau doet (Nee, ik vis nergens naar ).

Nog een dag of tien en dan starten we het nieuwe jaar. De natuur is al zover. Die begint vandaag, 21 december. Om precies te zijn om 23.38 uur.

Op dat moment vindt de zonnewende plaats. De dagen worden daarna weer langer. Het duurt even voor je dat merkt, maar het besef geeft al een fijn gevoel.

Als je nu naar buiten kijkt dan valt er sneeuw in zachte vlokken uit de hemel. Een prachtig gezicht. Er ligt een dik pak op de daken. Je ziet geen verschil meer tussen straat en stoep. De takken van de bomen zijn bekleed met een donzige witte laag.

Er gaat rust van uit. De wintersfeer en de kou buiten houden de drukte van de straat. Wat er nog aan geluiden is, wordt gedempt door de witte deken.

Benut de rust en doe even met me mee

Ik geef je even vrijaf van al je werkzaamheden van het ogenblik. Want dit is een perfect decor en een perfect moment om alle aandacht te richten op iets bijzonders: jouw missie.

Laat voor een paar minuten de dagelijkse dingen voor wat ze zijn. Negeer het gedoe om je heen. Focus je op maar één ding: je missie. Doe het rustig. Neem de tijd om in jezelf te komen. Doe het welbewust.

Formuleer jouw missie weer eens in je hoofd. Zie hem voor je, spel hem uit. Beter nog: schrijf hem op. Gewoon met de hand op een vel papier.

Ik wil dat je in je diepste binnenste dat gevoel oproept waarmee je ooit begonnen bent. Laat je hart voor een paar seconden stevig kloppen. Terug naar jouw eerste dagen als Vrije Werker.

Valt het je tegen? Ontbreekt dat echte voelen, die emotie in je hart? Geen zorgen, het is er wel, echt. Neem iets meer de tijd. Ga nog dieper. Lees weer eens je succesplan. Je hebt het niet voor niets.

Waarom laat ik je dit doen, deze oefening?

De reden is simpel. Ik wil dat je op het juiste pad blijft. De praktijk van alledag is hectisch. En ik weet het, want ik ken het zelf maar al te goed; voor je het weet, ben je een routinedier.

Dat is handig tot op zekere hoogte, want het maakt je efficiënt. Maar er is één groot gevaar. Je loopt de kans dat je de passie voor je werk kwijtraakt. En dat is een ramp, want het betekent het einde van jouw toewijding, het einde van die hoge kwaliteit die jij je klanten levert, en het einde van je creativiteit.

Het betekent het einde van het gevoel dat jouw werk niet alleen je boterham, maar ook – en vooral – je dagelijks plezier is. Het zou het einde van jouw Vrije Werken zijn, en dat kunnen we niet hebben.

Daarom moet je af en toe het heilig vuurtje weer eens opstoken. Terug naar de basis, terug naar die missie. Daarom deze oefening.

De warmte van het Vrije Werken

Vuur, passie, missie; het zijn woorden die uitstekend passen bij deze dagen. Er is geen mooier moment in het jaar dan nu om er bij stil te staan.

Het zijn de woorden die je laten voelen waarom je doet wat je doet. Die zin en betekenis geven aan de doelen die jij jezelf stelt.

In die woorden zit de essentie van het Vrije Werken. Zij vormen samen de reden waarom werken bij jou voelt als vrij zijn. Jij hebt iets ontdekt wat heel veel anderen missen. Jij bent bezig met de diepste kern van jouw bestaan.

Dat is een groot cadeau. Dat geef je niet alleen aan jezelf, maar ook aan je omgeving. Al besef je het misschien niet zo, jij straalt een warmte uit waar iedereen om jou heen wel bij vaart. Een mooie kerstgedachte.

Blijf het geven en ontvangen, dat cadeau.

Ik wens jou en de mensen om jou heen feestelijke kerstdagen vol warmte, en een succesvol en vrij 2011.

Als je actief bent op het web en je hebt leuke volgers, dan krijg je wel eens cadeautjes.

Twee dagen terug had ik een gezellig twittergesprek met Yvette van der Aa van de Verwonderwinkel. Dat ging over mijn weblog, SayEbusiness dus. Zij was er hartstikke enthousiast over. Het inspireerde haar. Ik blij natuurlijk.

Ik weet niet meer precies hoe het kwam, maar Yvette flapte er plotsklaps uit: “Ik ga je een cadeautje sturen. Wat, dat verklap ik niet, hou de brievenbus maar in de gaten.”

Op een krukje bij de brievenbus

En dus zit ik hier, op een krukje bij de brievenbus. Ja, dat mag je geloven of niet. De postbode kan elk moment komen. Ik ben zo benieuwd wat er dan naar binnen rolt.

Ah, ik hoor iets naderen. Voetstappen, een fiets tegen het hek. Ik sta half op van mijn krukje en gluur door de ruit naast de voordeur. Ja hoor, een dikke oranje tas, drie witte cirkels erop: TNT. Dat is ‘m.

Stap, stap, het tuinpaadje op. Geklepper aan de brievenbus. Er beweegt iets aan de binnenkant. Iets schuift daar tevoorschijn. Floep! Het metalen klepje slaat buiten weer dicht. En voor mijn neus valt iets bruins op de deurmat. Met een plofje. Een plat pakketje.

Handgeschreven letters

“Ha die Yvette, zou dat jouw cadeautje zijn?”

Ik raap het op. Bruin kraftpapier met een beetje streep erin. Zorgvuldig gevouwen tot een soort van envelop. Tien bij twintig centimeter. Aan de achterkant netjes dichtgeplakt. Het plakband laat geen kiertje open.

Aan de voorkant twee postzegels en een klein stickertje van een halve centimeter doorsnede als een felgroene ronde stip ernaast. Ziet er allemaal zeer officieel uit. Daaronder, zo’n beetje in het midden, een wit etiket met een rood lijstje. Binnen het lijstje staan mijn naam en adres in handgeschreven letters.

Het pakje voelt glad en het ritselt als ik het vasthoud. Het heeft de geur van een ouderwets cadeautje. Alsof het rechtstreeks van de Sint komt. Een surprise van vroeger.

Zorgvuldig gecreëerd pakketje

Zo zorgvuldig ingepakt, dat scheur je niet even open. Dat vraagt om beleid en rust. Daar moet je van genieten. Ik neem het dus mee naar de keuken en leg het op de tafel. Mijn vrouw staat al nieuwsgierig klaar. “Eindelijk is ie terug van de brievenbus. Het moet wel iets bijzonders wezen.”

Het is haast zonde dat het open moet. Ik leg het op zijn kop. Met een scherp mesje ga ik voorzichtig aan de slag. Ik snijd het plakband door. Behoedzaam, je weet maar nooit wat eronder zit. Gelukt! Openvouwen nu. Maar wat is dat?

Weer een ritselpakje

Ik heb een wit zakje in mijn hand. Opnieuw van zo’n ouderwets papiertje. Een beetje doorzichtig, met een donkergroene opdruk van een of ander kruid. De opening is omgevouwen en vervolgens dichtgeplakt met een felgroene ronde sticker. En het ritselt weer.

Door het papier van het zakje heen zie ik een witte kaart met opdruk.

Ik maak het open en haal de kaart eruit.

Behalve de kaart, zit in het zakje weer een ritselzakje. Net iets kleiner. “Groeten aan je voeten!”, staat er dit keer op. Daarin weer iets. Een klein, bruin plat pakje, met felgroene stip, dichtgestrikt met een ouderwets koordje.

Dat pakje laat ik even dicht. Eerst het kaartje lezen.

Ministerie van Verwondering

De kaart meldt aan de voorzijde heel officieel: “Ministerie van Verwondering”. Ernaast prijkt een oranje ronde afdruk van een stempel, weer een kleine felgroene stip en een soort van vage duimafdruk. Het zou ook een watermerk kunnen wezen, of een koffievlek. Heel “gezaghebbend”, en met een vette bureaucratische knipoog.

Aan de achterzijde, handgeschreven, staat het volgende:

Dag Stan!
Bij deze een “leuk” product ☺.
Ik gebruik ze als alternatief naamkaartje. Doet het erg goed bij een teambuilding om het ijs te breken. En waar ik op hoop is dan: “Ik ben nog leuker!” Haha.
Ik wens je een fijn weekend! En bedankt voor je blogwoorden van waarde!
Groet je,
@Yvettevanderaa

Dit is cryptisch. Nou wordt ik wel heel nieuwsgierig. Op naar het kleine bruine pakje! Ik maak het touwtje los. Dat gaat nog niet zo makkelijk. De strik is verzekerd met een knoop.

Na wat gefriemel vouw ik het papiertje open. De keukentafel is nu bezaaid met ouderwetse zakjes en papiertjes. Alsof het pakjesavond is van dat ene cadeautje. Maar ik ben nu toch echt aan het eind.

Er rolt een witte button uit. Natuurlijk met kleine groene stip! En een tekst als volgt:

Ik ben leuk! Wie ben jij?

Het kan veel leuker in Den Haag

En nu zit ik hier, met op mijn borst die button. Mijn trotse onderscheiding van het Ministerie van Verwondering.

Ik zit hier leuk te wezen aan de keukentafel, en te gniffelen om Yvette. Want die is nog leuker. Dat is een blogpost waard vind ik. Dat mag even verteld.

En haar Ministerie van Verwondering?

Met een vette knipoog neemt zij de politiek en de bureaucratie flink op de korrel. Ironisch, maar in de uitvoering ook heerlijk Hollands knus. Bruine papiertjes, koordjes en stickers, en ritselzakjes. Ouderwets gezellig. Het zou iets voor Den Haag zijn. Ruimte genoeg, want daar lopen wat ministeries leeg.

Een mooie formule die Verwonderwinkel van Yvette van der Aa. Een creatieve Vrije Werker die aan teambuilding doet.

Iets voor jouw nieuwe ploeg Mark? Allemaal een button: “Ik ben leuk! Wie ben jij?”?

Vannacht heb ik niet zo heel goed geslapen, maar erg is dat niet. Tot laat in de avond is het leuk geweest in Utrecht.

Gisteravond was de presentatie van het boek Beweging in de Zaak van Wim Aalbers. Weet je wel, dat boek vol korte blogs – columns eigenlijk – die je inzicht geven in het zakendoen. Eyeopeners met een kwinkslag. Leuke leesstof voor iedereen die onderneemt.

In het echt hoor je de “bedrijfsgeheimen”

Het was een informeel gebeuren. Wim had al de medeschrijvers aan zijn boek uitgenodigd: tien gastcolumnisten. De meesten waren er, samen met andere geïnteresseerden. Een bont gezelschap, uit alle hoeken van het land. Uit uiteenlopende vakgebieden. Meest Vrije Werkers.

Leuke mensen met leuke verhalen. Ik kende lang niet iedereen. Ja, van Twitter, LinkedIn en hun weblogs, maar ik had ze “in het echt” nog nooit ontmoet. En het is toch heel iets anders: een fotootje op Twitter met een tweet, of een echt gesprek.

Het was gezellig in het café in Utrecht. We hebben elkaars columns in elkaars boekexemplaren gesigneerd. We hebben ongeremd gekletst. Over onze interesses, activiteiten en elkaars “bedrijfsgeheimen”. We hebben ideeën uitgewisseld. Kortom, er is heel wat afgepraat, en nu bruist het in mijn hoofd.

Eigenlijk de hele nacht al. Positieve energie. Dus vanochtend ben ik in de pen geklommen om het van me af te schrijven; een beetje te ontladen zeg maar. Er is niets zo lekker als gedachten op papier te zetten. Je verschaft jezelf zo ruimte en inzicht. Degene die het schrift uitvond, verdient van mij nog steeds een knuffel.

Erop uit Vrije Werker, geef schouderklopjes en afscheidskussen

Weet je, dat moet je vaker doen als Vrije Werker. Erop uit, anderen ontmoeten, gelijkgestemde geesten. Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar soms ben je veel te veel geneigd om in je eigen kleine cocon rond te hangen. Ik denk dat jij dat ook wel kent.

Die cocon is heel prettig als je schrijven moet, een workshop opzet, een creatieve bui hebt, of een onderzoek voor een klant uitwerkt.

Maar het beperkt ook je blikveld. En al denk je: “Geen probleem, het wereldwijde web is binnen handbereik. Ik kan mijzelf zo informeren over alles wat er buiten is”, je mist toch iets essentieels. Het warme contact met anderen.

Elkaar in de ogen kijken, een hand geven, horen praten, een schouderklopje, een afscheidskus op de wang. Het zijn schijnbaar kleine dingen, maar ze geven zo veel meer waarde aan de inhoud van de boodschap. Het laat je voelen wat de ander werkelijk bedoelt. Het versterkt het inzicht dat je doorgeeft aan elkaar. En, uiteindelijk, het smeedt een onzichtbare, hechte band.

Mooi dat het wereldwijde web er is. Daar begint het allemaal voor Vrije Werkers, en daar begon het ook voor het bonte gezelschap van gisteren. Maar het wordt pas echt mooi als je elkaar dan ook werkelijk ontmoet.

————

Met dank aan Wim Aalbers voor het feit dat hij ons in beweging bracht. Zijn boek is te koop, natuurlijk! Bestel Beweging in de Zaak via deze link voor al die ondernemende types die je iets cadeau wilt geven. Ik verdien er niets aan, de tip komt uit mijn hart.