Ha, het nieuwe jaar is gestart. We wensen elkaar het allerbeste. Ik jou ook natuurlijk. Bij deze!

Het is de week van de Nieuwjaarsborrels. We heffen het glas op succes en gezondheid. We geven extra aandacht aan de mensen om ons heen. Ons netwerk wordt verwend.

Het is net bloggen

Bloggen voor je business wordt wel eens vergeleken met netwerken.

Doordat je je boodschap uitdraagt, ontstaan er relaties met mensen die in jou en jouw dienst geïnteresseerd zijn.

Het feit dat bloggen interactief is – verleidt tot reageren – helpt daar enorm bij. Interactie versterkt de band, net zoals dat gaat op een netwerkborrel. In gesprek gaan schept een band, meer dan alleen maar luisteren.

In één klap vereeuwigd voor een massa mensen

Van bloggen wordt ook wel gesteld dat het veel efficiënter is dan het oude netwerken op bijeenkomsten. Dat klopt, wie zou ik zijn als ik dat zou ontkennen?

Met bloggen bereik je immers in één klap een groot publiek. Dat lukt je nooit op een ouderwetse netwerkborrel.

En met bloggen creëer je iets dat blijft. Jouw boodschap en de reacties daarop zijn wereldkundig voor lange tijd. Als jij het wilt, voor eeuwig.

Ergo: wat je eens hebt geblogd blijft effect sorteren, terwijl wat je bespreekt op een borrel vluchtig is. Het verdwijnt met het spoelen van de glazen.

Ultieme krabbels die geloofd worden

Maar er is nog iets interessants aan bloggen versus netwerken: bloggen heeft veel meer overtuigingskracht.

Wat geblogd staat wordt geloofd, meer dan lullen in de kroeg.

En ja oké, het feit dat je bij bloggen nuchter blijft – althans dat hoop ik – helpt daarbij

Waarin zit de kern van de overtuigingskracht van bloggen?

1. Het staat zwart op wit

Wat geschreven staat, heeft een hoog waarheidsgehalte. Dat zit zo verankerd in ons systeem, al eeuwenlang. En dat gaat ver. Het mooiste voorbeeld is de handtekening. De ultieme krabbel op papier. Heilig in onze maatschappij. Zelfs na je dood wordt je ermee geloofd. Dat is bij wet – ja, zwart op wit – geregeld.

2. Het is in één keer raak

Als je schrijft, formuleer je heel zorgvuldig. Je wikt en weegt tot je de juiste woorden vindt. Misschien wel 100 keer, tot het uiteindelijk klopt. Maar degene die jouw teksten leest, volgt je meteen. Hij hoeft er niet meer over na te denken, want jij hebt voor hem gedacht. Je schiet met scherp.

Bloggen netwerkt beter

Schieten met scherp. Vergelijk dat eens met de praatjes op een netwerkborrel.

Wat je daar juist niet moet zeggen flap je eruit voor je het weet. De boodschap wordt een misser. Probeer het dan nog maar eens te corrigeren. Dan verlies je het toch echt van de kracht van bloggen.

Bloggen netwerkt beter. Sorry voor de borrelgangers onder ons, ik kan er weinig anders van maken.

Maakt bloggen borrels dan overbodig?

Alsjeblieft niet zeg! Laten we het gezellig houden.

Bloggen heeft allerminst tot doel in een donker kamertje bij het blauwe schijnsel van je beeldscherm eenzaam zitten wezen.

Bloggen is de brug naar de echte wereld slaan. Je zet je zielenroerselen op het net. Je laat weten dat je er bent. Je doet het voorwerk voor de borrel. Dat is spannend.

Magische Nieuwjaarsborrels

Bloggen is de voorfase van de borrel. De echte borrel. Een leuke informele meeting, waar je de mensen al kent.

Plichtplegingen zijn daar overbodig. Geen schuchtere uitwisseling van kaartjes. Je kunt zonder aarzeling het gesprek in gaan. Je kunt lachen met elkaar, gevoelig zijn, diepgaand discussiëren.

Je hebt ze al overtuigd en ze vinden jou geloofwaardig. Door bloggen ontstaat op de borrel echt 1-op-1 contact. Het 1-op-1 contact waarbij je elkaar recht in de ogen kijkt en waar de magie plaatsvindt die tot prachtige, nieuwe dingen leidt.

Ik wens je een week vol magische Nieuwjaarsborrels, als een opstap naar een rijk 2012.

Er waren eens 2 reuzen. Een giga-reus en een kleintje. Want ja, ook onder reuzen is grootte relatief.

De giga-reus was vraatzuchtig. De kleine trouwens ook. Voortdurend hadden zij onstilbare honger. Los van elkaar gingen zij dagelijks op jacht om daar iets aan te doen.

De giga-reus sjokte dan moeizaam voort. Hij was behoorlijk sloom. Als een ballon gevuld met water hing zijn enorme buik over zijn broekriem.

Door zijn trage lijf was het lastig om nog prooien te verschalken. Het zat hem steeds meer in de weg. Maar, had hij gemerkt, met list en bedrog kom je er ook.

De kleine was atletisch. Snel, strak en afgetraind. Hij had de grote ambitie om ooit een giga-reus te worden. Als dat toch eens zou lukken? Dat zou cool zijn.

Maar, net als zijn enorme evenknie, was ook hij nogal gemakkelijk. Als hij met een streek zijn kostje kon verschalken, had hij daar weinig moeite mee.

Op een dag gebeurde het

Op een goede dag – het kon niet uitblijven, want zij woonden in elkaars jachtgebied – kruisten zij elkaar paden.

‘Sips’, dacht de giga-reus, ‘die schavuit zit in mijn jachtgebied mijn maaltjes weg te snaaien. Weet je wat? Ik maak een maaltje van hemzelf. Hij lijkt me aardig snel, dus even nu de slimme vos uithangen.’

‘Zeg kleine reus, mag ik jou eens iets vragen?’

Niets vermoedend antwoordde de kleine reus: ‘Ga gerust je gang.’

‘Ik heb een vreselijke last van mijn holle kies. Volgens mij zit daar een lekker hapje vast, maar genieten is er zo niet bij. Het geeft me niets dan ellende. Ik zou er graag van verlost zijn. Wil jij eens voor me kijken? Als je het kan vinden, is het helemaal voor jou.’

Nou dat was niet tegen dovemansoren. Kreeg die kleine, vraatzuchtige reus zomaar een lekker hapje aangeboden. Het enige dat hem te doen stond was het even los te pulken.

‘Doe je mond maar eens open’, zei de kleine reus, ’en laat mij eens kijken. Ik verlos je graag van dat ongemak.’

De giga-reus boog zich voorover naar de kleine reus en zijn mond ging open.

‘Wow, indrukwekkend’, dacht de kleine reus, ‘daar is vast meer te halen dan een enkel hapje.’

De enorme muil van de giga-reus hing nu boven de kleine reus. De handen van de kleine grepen naar de tanden in de onderkaak van de giga-reus. Soepel trok hij zich omhoog.

Hij gooide zijn rechterbeen over de enorme gele tanden en draaide zijn lijf lenig naar binnen. Hop, daar lag ie op de tong van de grote reus.

‘Nu snel op zoek naar de holle kies’, dacht ie gretig.

Ja, en toen gebeurde het. Hap! De grote vrat de kleine op. In één grote slik, zonder te kauwen. Zijn slokdarm perste hem in zijn geheel naar binnen.

De kleine reus gleed als een bal door de dikke nek. Zo verdween hij in de maag van de giga-reus.

Het lot van de kleine reus

Dat was schrikken voor die kleine. Hij had het niet zien aankomen. Plots was het pikkedonker. Na een akelige glijpartij lag ie in een groot, akelig hol.

Warm en vochtig was het daar. Allerminst aangenaam.

Hij schudde met zijn hoofd. Het tolde hem. Hij ging zitten. Er ingetuind was ie! Slachtoffer van zijn eigen gretigheid. Weg vrijheid, weg blijheid, weg zon op de bol.

Dit was geen thuis voor een kleine reus. Kon ie nooit meer zelf de boer op om zijn hebzucht uit te leven. Vanaf nu was hij afhankelijk van wat de grote reus naar binnen werkte.

Met de onverteerde resten kon hij het doen, als hij al niet zelf verteerde.

En met een schok drong het tot hem door: zijn ambitie lag aan diggelen!

Het lot van de grote reus

Toen de duizeling bij de kleine reus voorbij was, startte uiteraard het protest. Hij mocht dan voorgoed zijn dagen moeten slijten in de maag van de giga-reus. Makkelijk zou hij het hem niet maken. O nee, allerminst!

En zo begon een eindeloos en vreselijk gerommel in de maag van de giga-reus. De kleine zat zich daar als een idioot te roeren. Hij schopte als een wilde om zich heen, vloekte dat het een aard had.

De ballon over de broekriem van de grote reus bewoog wild heen en weer. Dan weer links, dan weer rechts. Aan alle kanten stulpte het uit.

Wat een geweld daarbinnen. Zo’n donderbui in zijn maag had hij nog nooit gevoeld.

De giga-reus werd draaierig. Hij probeerde met zijn handen de boel rond zijn riem in toom te houden. Maar dat was vergeefse moeite. De kleine reus daarbinnen was veel te snel en vooral veel te woest.

Langzaam werd het groen en geel voor de ogen van de giga-reus. Asgrauw werd zijn gezicht. Over zijn hele lijf kwam het klamme zweet uit zijn poriën.

De grote misselijkheid sloeg toe en het hield nooit meer op.

Waarom de ene moloch de andere steeds opslokt

Ja, en hier eindigt het verhaal. Zowel de kleine reus als de giga-reus leefden nog lang en ongelukkig. Niet elk sprookje loopt goed af. Dat is de harde werkelijkheid.

Weet jij waarom de ene moloch de andere, kleinere moloch steeds weer opslokt?

Vanwege de angst voor concurrentie.

Het is een machtsspel dat vrijwel altijd misgaat. 60 tot 80 procent van de overnames en fusies eindigt in een fiasco.

Logisch, de concurrentie gaat tussen de poorten gewoon voort. De angst verdwijnt niet bij een bedrijfsovername. Het gaat alleen maar meer rommelen in de magen van de reuzen.

Wat leidt dan wel tot een gezondere bedrijvigheid? Hoe kun je die angst effectief te lijf?

Denk in andere structuren. Herverdeel de macht.

Word een Vrije Werker met een missie en een boodschap voor de wereld.

Maak van concurrentie coöperatieve competitie, en richt je op je kunst.

Word geen reus, maar een professional.

Onze (groot-)ouders hadden radio en televisie, maar internet en Social Media zijn toch wel de wonderen van onze tijd. Daarmee zijn die oude technieken naar een compleet nieuw niveau getild.

Het is niet alleen maar zenden aan één kant en ontvangen aan de andere. De weg is open aan twee kanten nu. En – minstens zo belangrijk – jij, ik, wij bepalen samen wat er voor verkeer op komt.

De techniek is echt een brug geworden tussen mensen. Beide kanten kunnen zenden en ontvangen. Je kunt elkaar benaderen en ontmoeten, je kunt discussiëren, je kunt reageren. Eigenlijk zijn het vele bruggen tussen ontelbare ontmoetingsplekken.

Een wereldbol vol nieuwe mensen

Wat mij dagelijks verbaast, is hoeveel leuke, nieuwe mensen je leert kennen dankzij internet en Social Media. In potentie een wereldbol vol. Mensen die, als we waren blijven steken bij radio en televisie, anoniem voor jou waren gebleven.

Kort geleden had ik een ontmoeting met Rogier van Wagtendonk. Samen met Stijn Zeeman runt hij TheNextTrainer.nl. Met dat initiatief bieden zij een platform voor trainers en coaches om hun aanwezigheid op internet en Social Media naar een hoog niveau te tillen. Zodat die trainers en coaches veel meer uit hun business halen.

Met Rogier ben ik via LinkedIn en Twitter in contact gekomen. Rogier is, net als ik, met regelmaat op #blogpraat te vinden, één van die ontelbare ontmoetingsplekken. Dat contact is verder uitgegroeid van virtueel naar in het echt, en het klikt.

Onze grootouders weten hoe het werkelijk zit

Als we elkaar zien, voeren we inspirerende discussies over ondernemen, over internet, over het Vrije Werken. We houden elkaar scherp. De gesprekken gaan soms diep, maar het is heus niet altijd serieus. Er wordt ook best gelachen.

Kijk, en dat is nou het leuke van onze tijd. Wij zijn radio en televisie voorbij. Wij ontmoeten elkaar gewoon weer in het echt. En we lachen niet naar de buis, maar met elkaar. Dus kom bij mij nooit aan met het verhaal dat internet vervreemdt. Onze (groot-)ouders weten hoe het werkelijk zit.

En toch… Televisie houdt een rol, ook in onze tijd. Maar dan wel op de YouTube-manier: 6,8 miljard mensen kunnen het zien en erop reageren.

Een interview over de boodschapper

Mijn ontmoeting laatst met Rogier is in een interview geëindigd. Een interview over het Vrije Werken en de betekenis van de boodschapper in de Vrije Werker. Iets wat ook de volgers van TheNextTrainer bijzonder raakt.

Typisch een voorbeeld van de YouTube-manier (ook al is het Vimeo). Het is best leuk geworden, leerzaam ook. Maar goed, ik wil je niet beïnvloeden, dus kijk en oordeel zelf:

Interview met Stan Lenssen from Stripe FM on Vimeo.

(Overigens: Rogier en Stijn zijn steeds op zoek naar interessante mensen voor TheNextTrainer-interviews op de YouTube-manier. Voel je jezelf aangesproken? Heb jij iets bijzonders te melden waar trainers echt mee verder komen? Dan zou ik ze gewoon eens benaderen. Dat kan via hun site TheNextTrainer.nl.)

Een tijdje terug heb ik je op dit blog iets verteld over de asociale kant van Social Media. Nou, dat heb ik geweten. Daar kwamen flink wat reacties op. En veel van die reacties werden geuit juist op die Social Media. Twitter voorop, maar ook op LinkedIn en Facebook lieten jullie je  niet onbetuigd.

Blijkbaar heb ik een gevoelige snaar geraakt, en ik vraag me dan ook af: Speelt er iets onderhuids hier? Kritiek op Social Media roept emotie op. Alsof het iets persoonlijks is. Moeilijk om afstandelijk, zakelijk mee om te gaan.

We nemen Social Media snel in bescherming. Maar waarom? Omdat ze zo leuk en gezellig zijn? Omdat ze zo bruikbaar zijn voor onze marketing? Omdat ze zo’n belangrijk deel zijn van de toolbox van Vrije Werkers?

Of – en daar ging het artikel over – omdat we misschien toch een beetje slaaf zijn en dat willen verstoppen voor de buitenwereld? Net zoals een junk in een voortdurende staat van ontkenning verkeert.

De discussie is weer open . Laat het me weten in de reacties.

Bewaar je ongelofelijke focus

Wat ik wilde met het artikel, is je laten zien dat Social Media makkelijk geneigd zijn om jouw wereld over te nemen. Ik vind dat je je daartegen moet wapenen. Om de simpele reden dat Social Media uiteindelijk maar een middel zijn en geen doel.

Zodra ze zelf het doel worden, heb je een probleem. Dan verlies je de ongelofelijke focus die jou vooruit moet helpen. Het gevaar bestaat dat uit beeld raakt waar jouw Vrije Werken werkelijk om draait. Jouw echte doel komt in de knel.

Jouw wereld wordt dan een soort van cartoon, een tekenfilm waarin van alles kan gebeuren, maar niets is echt. Een leuk tijdverdrijf. Je bent druk bezig, maar komt net zo ver als wanneer je in bed zou blijven liggen.

Kortom: Word geen slaaf van Social Media, wees zuinig op je ongelofelijke focus.

Gedragscode tegen de haat-liefdeverhouding

Ik heb ook de neiging om een slaaf te zijn van Social Media. Liever geef ik het niet toe, maar soms denk ik dat ik geen dag zonder kan. Dan voel ik die dwangmatige drang om mijn status steeds te checken. Ik ben bang dat ik dingen misloop.

Ik kan de emotie dus heel goed begrijpen. Hij zit net zo goed in mij. Maar ik kan hem steeds beter in toom houden. Ik heb er namelijk iets op bedacht.

Om asociaal gedrag tegenover mijzelf te voorkomen, hanteer ik een gedragscode. Want ik wil ze graag blijven gebruiken, die Social Media. Ik wil er ontspannen plezier van hebben en geen haat-liefdeverhouding voelen. Omdat ik weet hoe waardevol ze zijn voor mijn bestaan als Vrije Werker.

Een gedragscode die al in je natuur zit

Die gedragscode wil ik graag met je delen. Ik kan me voorstellen dat jij er ook baat bij hebt.

Het zijn wat eenvoudige punten. Simpel en uit de losse pols toe te passen. Je hoeft er nauwelijks moeite voor te doen. Ze worden zowat allemaal van nature ingegeven:

• Hou de tijd in eigen hand
  Dus niet de hele dag achter dat beeldscherm. Neem vaste momenten. Een kookwekker erbij kan enorm helpen om jezelf in de hand te houden. Als de bel ringt na tien minuten, is het echt tijd om op te houden.
• Verdeel je aandacht
  Het is niet alleen Twitter dat de klok slaat. Maar net zo min Facebook of LinkedIn. Je hebt meerdere Social Media nodig om een goed effect te bereiken. Jouw publiek zit op verschillende kanalen. Mensen hebben nou eenmaal voorkeuren.
• Maar maak ook keuzes
  Laat je op dus op meerdere plekken zien, maar bedenk meteen: Je kunt niet overal zijn. Hou het voor jezelf hanteerbaar en hou het vooral leuk. Kies er twee of drie. That’s it!  Focus je daarop.
• Streef naar goed, niet naar perfect
  Het is geen wetenschap. Blijf er ontspannen in staan. Meer zeg ik er niet over.
• Maak connectie met de buitenwereld
  Social Media zijn een brug. Knoop dat goed in je oren. Uiteindelijk gebeurt HET voor jou in de echte wereld, niet op dat tweedimensionale vlak dat beeldscherm heet.
• Praat alleen als je iets te zeggen hebt
  Heb je niets te melden. Helemaal niet erg. Neem even vrijaf van die Social Media. Ga niet, omdat je denkt dat het moet, maar wat chatten of tweeten. Dat is frustrerend voor jezelf en het frustreert het volgende punt:
• Natuurlijk die gouwe ouwe: Wees authentiek
  Hier draait het eigenlijk allemaal om. Wees vooral jezelf. Het gaat je het meest makkelijk af en je vindt mensen die bij jou passen. En het vinden van juist die mensen, is de essentie van Social Media.

Hoe ziet jouw gedragscode eruit?

Een simpel rijtje. Meer heb je niet nodig om relaxed en sociaal, plezier te hebben van Social Media.

Hoe ziet dat rijtje van jou eruit? Lijkt het erop, of heb je nog wat toe te voegen? Ik ben erg benieuwd. Ik hoor het graag in de reacties. Ook een vorm van Social Media .

“Zeg, heb jij het al gedaan vandaag?”

“Wat?”

“Nou, je eerste tweets eruit gegooid, gechat op Facebook, connecties toegevoegd op LinkedIn.”

“Nee, sorry, ’t is er nog niet van gekomen. Was druk met…”

“Nog niet van gekomen!? Zou je dan niet als de sodemieter…”

De vloek van Social Media

Herken jij bovenstaand gesprekje met jezelf?

Als jouw argument begint met “Was druk met…” en zou vervolgen met “werkzaamheden voor mijn klant” (of met “lezen”, “creatief zijn” of “studeren”) en je gaat je schuldig voelen omdat je dus niet zat te tweeten, dan gaat het helemaal mis met jou.

Dan wordt het tijd voor een therapeutisch praatje. Social Media zijn je leven aan het overnemen. De controle ligt steeds meer bij Twitter, Facebook, LinkedIn, of de andere platformen waar jij je op beweegt.

Dat is de vloek van Social Media. Als je niet uitkijkt dan tornen ze aan een grondrecht van je: het recht op zelfbeschikking. Ze gedragen zich langzaam als een drug die jouw vrije wil ondermijnt.

De 3 gevaren van Social Media

Ik zie drie gevaren in Social Media:

1. Het zijn tijdvreters

Ah, die kennen we, allemaal. Kruip je een keer achter je pc, dan ben je zomaar nog niet terug in de echte wereld. Als een magneet wordt je aangetrokken door voorbijtrekkende tweets en chats.

Ik vraag me wel eens af: “Hoe werkt dat in een mensenhoofd? Hoe komt het dat wij ons daar zo moeilijk van los kunnen maken?” Welke psycholoog helpt mij hier? (Graag je antwoord in de reacties.)

2. Ze zijn een comfortabele cocon

Social Media voelen veilig. Achter je beeldscherm kan je niks gebeuren. Je hebt contact met de andere kant, maar je hoeft je nauwelijks bloot te geven. Je kunt veinzen en verdoezelen en afkappen wanneer jij wilt. Net als de andere kant overigens.

De grote vraag is: Komt er echt contact tot stand? Leer je elkaar werkelijk kennen? Of blijf je hangen in een zone die wel lekker voelt, terwijl je net niet die ene echte stap durft te zetten? Die stap die noodzakelijk is om samen werkelijk iets te bereiken.

3. Ze zijn een doel op zich

Om een huis te bouwen heb je gereedschap nodig. Ik ken liefhebbers van gereedschap. Die bouwen geen huizen, maar een gereedschapsverzameling. Dat is hun doel. Niks mis mee als gereedschap je hobby is, maar een huis gaat het niet worden.

Zo is het ook met Social Media. Laat ze gerust een doel op zich zijn, en geniet van die hobby. Maar pas op als het anders zit. Dan moet je je er ook van los kunnen maken. Want dan heb je je tijd hard nodig voor je echte doel. Social Media is maar een deel van het gereedschap dat moet bijdragen aan jouw missie.

Het asociale van Social Media

De drie gevaren maken Social Media asociaal. Als ze jou inhalen tenminste. Asociaal in de zin van opgesloten. Je treedt niet meer naar buiten. Je vlucht steeds terug in je pc, je iPad of je laptop. Je gaat je schuldig voelen als je niet bij de virtuele discussie bent. Er is steeds dat sluimerende, angstige gevoel van “Heb ik iets gemist?”

Op het eerste oog denk je dat je veel contact hebt. Maar als je dieper kijkt dan moet je erkennen dat het allemaal oppervlakkig is. Het heeft niets met sociaal te maken. Het is geen mens die je in de ogen kijkt, maar een avatar.

De informatiewaarde van Social Media

Goed, genoeg afgegeven op Social Media. Ik wil niet als een tegenstander overkomen, want dat ben ik zeker niet. Ik wil je slechts waarschuwen.

Ik zou niet willen dat je Twitter haat, net zo min als Facebook of LinkedIn. Er zit waarde in Social Media. Heel veel waarde zelfs, mist goed gebruikt.

Social Media zijn niet alleen een plek om te praten, maar vooral ook een plek om heel goed te luisteren. Volg de tweets op Twitter, de chats op Facebook en de discussies op LinkedIn, en je krijgt een idee van wat er loos is in jouw tribe. Welke wensen leven er? Wat zijn de problemen waarmee wordt geworsteld? Helemaal gratis en voor niks krijg jij hier jouw markinformatie.

Het sociale van Social Media

Social Media kunnen een brug zijn naar echte contacten. Als jij je maar oprecht op Social Media begeeft en je op een natuurlijke manier in het geruis mengt. Dus eerlijk laat zien wie je bent, en prettig en respectvol converseert. Dan leg je daar een basis voor die contacten. In een mate die je “in real life” niet zou kunnen evenaren.

Het zijn de eerste kennismakingen. Gedurende de gesprekken leer je elkaar beter kennen. En net zoals in de kroeg, op een receptie of op een beurs, zal het met een aantal mensen goed gaan klikken. Die ga je dan hopelijk in het echt ontmoeten en wellicht aan je klanten-, kennissen- of vriendenkring toevoegen.

Social Media zijn dus eigenlijk heel sociaal. Of zeg ik nou iets raars? Laat weten wat jij vindt. Zet het in de reacties!

Over creativiteit moet je niet praten. Als je wilt weten wat het is, dan moet je er gewoon mee aan de slag.

Twee weken terug heb ik in een co-workshop over bloggen een schrijfoefening laten doen. Er waren twaalf mensen in de groep: acht vrouwen, vier mannen.

Met mijn schrijfoefening ging het me speciaal om het bedenken van verhalen. Wat ik over wilde brengen, was dat er altijd iets te bloggen valt. Er zijn overal en altijd verhalen om ons heen. Ze hangen als het ware in de lucht. Als vruchten aan een boom. Soms moet je even moeite doen om ze te zien hangen, maar uiteindelijk hoef je ze maar te plukken.

Een prachtverhaal in een kwartier

Goed, wat was de opdracht voor mijn schrijfgroepje? Ik had een stuk of vijf bijzondere krantenfoto’s uitgeknipt van compleet verschillende onderwerpen, en daar een passend bijschrijft bij geplakt. Vervolgens had ik ze gekopieerd, ook weer een stuk of vijf keer. Zo’n 25 kopieën dus in totaal, van vijf verschillende onderwerpen.

Ik verdeelde ze in willekeurige stapeltjes over de verschillende tafels.

Mijn schrijvers en schrijfsters mochten zelf hun onderwerp kiezen uit de foto’s. En vervolgens was de opdracht:

“Ga erover schrijven. Kies de afbeelding die jou het meeste aanspreekt en begin gewoon. Het bijschrift is een toegift, dat mag je zien als aanvangszin, of als titel. Wat jij wil. Het is een startpunt om op gang te komen. Je mag het ook negeren. Je bent volkomen vrij. Laat je gaan.”

“Maak jouw verhaal bij de foto door de woorden ongeremd uit je pen te laten vloeien. Interpunctiefouten, kromme zinnen, grammatica die niet klopt; trek je er niks van aan. Blijf schrijven, hou de pen op het papier, ga diep in jezelf, laat de woorden naar boven komen. Duik helemaal in die foto voor je. Vind het verhaal dat erachter zit. Jouw verhaal!”

“Je hebt vijftien minuten. Het is geen wedstrijd, gewoon een oefening. De tijd gaat nu in.”

Het werd doodstil

Hier en daar een bangige blik, zenuwachtig geritsel met kopieën. Ieder zocht zijn favoriet uit de stapeltjes. Wat twijfel hier en daar; nee niet deze, toch nog even wisselen,…

Heel eventjes ging dat zo door, maar plotseling was het over. Iedereen zat te schrijven. Gebogen over blocnotes. Stilte in de ruimte, alleen het zachte glijden van balpennen op papier. Overal, aan ieder tafeltje, opperste concentratie.

Bij de een ontspannen schouders en een blik die dwars door het papier keek en haar verhaal zag gebeuren, terwijl de hand het opschreef.

Bij een ander ging het meer schoksgewijs. De pen kwam af en toe even los van het papier, zocht steun tegen de lippen. Er werd gedacht, wat weggekrast. Maar het schrijven bleef, er werd niet gestopt.

Een derde zag ik strak over het papier gebogen, de foto ernaast, de blik ging af en toe heen en weer, tussen foto en papier. De hand met de pen tussen de vingers, snel bewegend, schrijvend.

Als op dat moment iemand de zaal was ingelopen – wat gelukkig niet gebeurde – dan had die gedacht dat alles stil stond. Hier waren tijd en plaats verdwenen. Die vijftien minuten waren volstrekt niet belangrijk meer. Mijn groepje schrijfsters en schrijvers zat in een soort van productieve meditatie. Het was magisch om te zien.

Ideeën die tot leven komen

Ik zag dit moois gebeuren en ik heb zitten genieten. Creativiteit is zoiets prachtigs. Dat mensen uit het niets zomaar iets kunnen laten ontstaan; ideeën die zich in ons brein vormen, tot leven kunnen brengen. Dat leidt bij mij nog steeds tot verwondering en dat zal nooit veranderen.

Ik zag daar twaalf mensen iets creëren en ging er spontaan van houden. Zonder dat ik één letter van hun schrijfsels had gelezen, wist ik dat het allemaal prachtig en uniek was wat daar op twaalf blocnotes op papier kwam.

Uit de hypnose

Maar tijd is onverbiddelijk. Vijftien minuten zijn zo om.

Een enkele schrijfster, zag ik, had haar verhaal al afgerond voor het eindsein. De meesten zaten er nog heel diep in. Bij aanvang van de laatste minuut, gaf ik een kleine wenk. Ik had echt het gevoel dat ik ze voorzichtig uit de hypnose moest halen.

“Nog één minuut. We gaan zo stoppen. Wees niet bang het af te ronden, het maakt niet uit voor je verhaal. Een open einde is prima.”

Trriiingg

De “wekker” ging. Schouders werden uitgerekt, ruggen gestrekt. Buurmannen en buurvrouwen aan de tafeltjes keken elkaar aan alsof ze verrast waren elkaar hier te treffen. Terug in de gewone wereld.

Er ontstond geroezemoes. Een beetje opgewonden, opgelucht gepraat. “Hoe vond jij het?” “Wat heb jij geschreven?”

Ik zag trots en ook wel wat verbazing. Ze hadden iets geflikt. Zomaar vijftien minuten geschreven. Ieder voor zich had iets neergezet, misschien zelfs iets overwonnen in zichzelf. Het voelde heerlijk.

Emoties zoeken een uitweg

Wat ikzelf niet verwacht had, gebeurde vervolgens haast spontaan. Bijna iedereen wilde zijn verhaal kwijt aan de groep. Geen verlegenheid. Nou zullen anderen het ook weten! Creëren is een emotioneel proces en dat wil je delen.

Natuurlijk hebben we dat ook gedaan. We hebben een aantal van de verhalen aan elkaar voorgelezen. Als je dan ziet wat er voor prachtigs ontstaat in een luttele vijftien minuten.

Eén schrijfster had een compleet spannend verhaaltje met een clou en al afgeleverd, een andere was in een filosofisch pleidooi aangeland, een derde had iets komisch uitgewerkt.

Alle teksten waren heel persoonlijk, kwamen recht uit het hart. Allemaal uniek. Het was ook bijzonder om te zien hoe dezelfde foto’s totaal verschillende verhalen gaven.

Zo zie je wat er gebeurt als je barrières wegneemt, als je mensen de kans geeft om hun creativiteit te laten lopen. Geef de spelfouten ruim baan, laat de grammatica zo krom zijn als ie wil, vergeet de punten en komma’s. Creëer “Shitty first drafts”, ze zijn geweldig om te horen. Ze zijn heerlijk om te schrijven.

Een Vrije Werkkring!

En nu? Nu borrelt er iets in mijn hoofd. Ik wil hier verder mee en ik denk een aantal van jullie ook. Voor mij is dit het startsein van een Vrije Werkkring.

Wat ik voor me zie, is een kleine groep van Vrije Werkers die elkaar ontmoeten en van elkaar willen leren. Op gezette tijden, bijvoorbeeld maandelijks. Een paar uur telkens, en “in real life” dus. Op die momenten gaan we samen schrijven, en misschien ook wel andere creatieve dingen doen.

Maar laten we eens met schrijven beginnen. Creatief schrijven en overtuigend schrijven. Artikelen die je kunt gebruiken. Bijvoorbeeld voor je blog of voor je verkoopverhaal.

We kiezen een ontmoetingsplek. Ik stel voor Eindhoven, maar het mag wat mij betreft ook centraal in Nederland. Dan denk ik aan Utrecht. Ik faciliteer en regel ruimte. En ik zorg ook voor materialen en een stuk voorbereiding. Ik zet het zodanig op dat we concreet aan de slag kunnen.

De kosten wil ik laag houden. Ik kan het niet helemaal voor niets doen, want ik steek er tijd en geld in. Maar voor een paar tientjes per deelnemer, per keer, moet het te doen zijn.

Wie weet, als het een succes blijkt, komen er meer van dit soort Vrije Werkkringen in Nederland.

Ik heb er nog wel meer ideeën over, maar eerst wil ik jullie mening peilen. Het moet iets worden dat ook echt aan jullie wensen en ideeën tegemoet komt.

Dus ik wil jullie iets vragen. Ik heb een mini-enquête in elkaar gezet. Zou je die willen invullen? Je blijft volledig anoniem en het kost je hooguit een minuut of twee. Klik op de volgende link om er naartoe te gaan:

Mini-enquête Vrije Werkkring

Vul die enquête in. Ik waardeer het enorm als je je laat horen. Dan kom ik er binnen korte tijd op terug op deze plek.

Een Vrije Werkkring! Het zou zomaar een mooie nieuwe start van 2011 kunnen zijn.

(En natuurlijk, als je wilt, ik zie ook graag je mening in de reacties hieronder.)

Mijn meest beklemmende ervaring als ondernemer? De eerste keer dat ik directe concurrentie kreeg. Ik weet het nog precies, en ik voel het nu nog in mijn buik. Het was in de beginperiode van de Allergiewinkel, de zomer van 1996.

Jolanda Goris (mijn vrouw) en ik, hadden in 1994 met de Allergiewinkel een prachtconcept neergezet. Een unieke speciaalzaak die zich helemaal richtte op de niche van mensen met een allergie.

Wij verkochten allerlei producten om je allergie preventief aan te pakken. Dat combineerden we met gratis adviezen over woonomgeving, voeding en andere allergieverwante zaken. In de winkel zelf en via onze telefonische Allergielijn. Internet was nog even niet in beeld. Dat kwam een paar jaar later.

Een succesvolle combinatie. Uniek voor Nederland, en blijkbaar met veel nieuwswaarde. Wekelijks hadden we de pers over de vloer.

Volop in het nieuws

Ik herinner me de plaatselijke kranten: Brabants Dagblad, Eindhovens Dagblad. Maar ook landelijk: De Telegraaf, Trouw, het AD. En grote weekbladen als Top Santé en Ouders Van Nu.

Op een inimini artikeltje in Libelle kregen we honderden reacties. Onze Allergielijn lag toen echt plat. KPN ontving zoveel klachten van bellers die ons niet konden bereiken, dat ze de lijnen zijn komen doormeten.

En natuurlijk radio en tv. We kregen bezoek van Veronica, RTL-Nieuws, het NOS-Journaal en vele, vele anderen. De studio’s in Hilversum en Aalsmeer hebben we van binnen gezien. Dat was best een belevenis.

Veel uit die tijd hebben we bewaard. Drie dikke ordners vol artikelen, een dvd met tv-fragmenten en cassettes met radio-opnames.

Gestolen succes

We genoten van al die aandacht, maar daarmee hing ons succesverhaal wel aan de grote klok. Dus het onvermijdelijke gebeurde. Onze formule werd gekopieerd.

Met bonkend hart las ik op een goede dag in de zomer van 1996 de eerste advertentie van een concurrent in Zeeland. Dat was in het ledenblad van het Astma Fonds; Contrastma heette dat toen.

En het bleef niet bij die enkeling. In Purmerend zagen we hetzelfde gebeuren, en we hoorden geruchten over de start van een concurrent in Eindhoven.

Ons idee werd ordinair gejat! Zo voelde dat althans. En wij reageerden daar heel fout op.

Concurrenten? Je zou ze de nek om willen draaien

We maakten voor het eerst kennis met directe concurrenten. Dat was schrikken! We konden maar aan één ding denken: “Wat een onrecht! Ons idee, hoe durven ze?! Hoe gaan we ze blokkeren?”

En zo blokkeerden wij onszelf.

In plaats van ons op de bedrijfsvoering te richten, verkwanselden we onze aandacht aan juridische onzin. In plaats van onze klanten te koesteren, hielden we onze blik obsessief strak op de concurrenten. In plaats van te genieten van ons succes, werden we geplaagd door domme angst.

Waar was ons oorspronkelijke enthousiasme gebleven? Wat was er met ons blikveld gebeurd? Het uitbouwen van dat prachtconcept was even helemaal in mist verdwenen. Wij wilden nog maar één ding: ze de nek omdraaien, die vermaledijde concurrenten!

Een emotionele les

Als ik nu op die periode terugkijk, dan kan ik maar één ding concluderen: Van al mijn ondernemingsjaren was dat misschien wel de meest leerzame tijd.

We hebben ons enthousiasme natuurlijk weer hervonden en ons blikveld echt wel weer scherp gekregen, al heeft dat wel wat kruim gekost.

Maar we hebben ook iets heel belangrijks opgestoken. Emotioneel ervaren, eigenlijk. We hebben onschatbaar veel geleerd over hoe je met concurrentie om moet gaan.

En dat komt nu goed van pas, want het is cruciaal voor het succes van vrije werkers.

De les is – niet schrikken nu – ik zal het fluisteren: “Je moet concurrenten eerder knuffelen dan knevelen.”

Knevelen is een domme strategie

Concurrentie is doodnormaal. Wen er nou maar aan.

Als jij een gouden formule hebt bedacht en je ziet dat anderen die kopiëren, dan is dat een bevestiging dat jij slim bezig bent. Doordat anderen zich in jouw niche begeven, is het bewijs geleverd dat er markt is voor jouw product of dienst. Er valt nog heel wat om te zetten dus. Lekker toch?

Die gedachte moet je in je oren knopen. Daarmee hou jij jouw bonkend hart in toom. Het is jouw geruststelling voor als er weer imitator om de hoek kijkt.

Ga vooral niet vechten. Dat zijn spelletjes voor de corporate bedrijven. Vechten kost je bakken geld. Het vertroebelt je scherpe blik. Het verplaatst je focus. Het verlamt je. Je ligt er wakker van. Het staat je succes vreselijk in de weg. Foute boel dus.

Uiteraard moet je je merknaam beschermen, maar daar houdt het wel zo’n beetje op. Als de concurrent zo slim is – en dat zijn de meesten – om zich met een eigen uiterlijk te profileren, dan maak jij je verder niet te druk.

Bedenk dat die ander ook gewoon een ondernemer is. Bekijk hem niet te veel met argusogen. Staar je niet blind op zijn slimmigheden, zijn fraaie logo, zijn advertentieteksten. Dat vertaalt zich vaak in domme jaloezie. En daar word jij echt niet blij van.

Gun de competitie een stukje van de koek. De wereld is groot zat. We zijn met miljoenen in ons landje. Knevel nooit de concurrent.

Speciaal voor vrije werkers: de kracht van coöperatieve competitie

Vrije werkers hebben het goed getroffen als het om de concurrentie gaat. Jij hebt namelijk je eigen unieke micromerk. Onnavolgbaar, niet te kopiëren. Zo is het ook met jouw concurrent.

Hoewel jullie samen in dezelfde niche zitten, heeft ieder – dankzij dat micromerk – een eigen tribe van trouwe volgers. Ik zou zeggen, koester dat gegeven. Het opent namelijk perspectieven.

Je bent geen bedreiging voor elkaars portemonnee. Je kunt elkaar zelfs versterken, al zie je dat zelf misschien niet direct. Praat eens met elkaar. Misschien klikt het wel heel goed. Dat kan een potentieel goudmijntje zijn.

Bied gezamenlijke producten en diensten aan. Zo groeit de markt voor beiden. Zo heb jij jouw tribe meer te bieden. Je klanten zullen je dankbaar zijn.

En dan is er nog iets: Jij bent vast een goede tekstschrijver, terwijl die ander een social media dier is. Speciale kwaliteiten die perfect met elkaar matchen. Wat levert dat ook alweer? Juist ja, synergie!

Een ander voordeel schuilt in naam en faam. Door de samenwerking te zoeken, en ook niet bang te zijn om dat te laten zien, versterk je elkaars aanzien in die gezamenlijke niche.

Twee rijzende sterren; dat is het lonkende perspectief van coöperatieve competitie.

Twitter. Toen ik net begon met twitteren had ik er een soort haat-liefdeverhouding mee. Ik vond het inhoudsloos. Ik zag tweets voorbij komen over het broodje kaas tussen de middag, de file van gisteren en het weer van vandaag. Vooral veel geneuzel en weinig interessants.

Moest ik daar nou aan meedoen, dat oppervlakkige gedoe?

Anderhalf jaar op Twitter

Maar anderhalf jaar later nu, ben ik inmiddels bekeerd. Die 140 tekens die je krijgt per tweet, blijken wonderwel genoeg om een hechte band met volgers op te bouwen. Op http://twitter.com/stanlenssen kan het gezellig druk zijn.

Ik twitter regelmatig. Meestal tweets met tussenpozen. Met vlagen overenthousiast; dan ratel ik door. Vaak inhoudelijke dingen, vragen over werk, uitwisseling van info. Waardevolle zaken voor de ander en voor mij. En ik gebruik mijn tweets veelvuldig om nieuwe blogposts aan te kondigen, en ook om aan oude te herinneren.

Soms tweet ik oppervlakkigheid. Ja, ook ik maak me daar schuldig aan. En daar blijkt niks mis mee. Want hé verrassing, op Twitter zitten mensen, en mensen smullen van geneuzel. Daar begint het mee. Zo leer je elkaar kennen. Zonder verplichtingen, risicoloos.

Sinds kort heb ik ook twitterchat ontdekt. Elke maandagavond voeg ik mij bij blogpraat, een initiatief van Elja Daae. Dan twitteren we in een groepschat een uur lang over een aspect van bloggen. Dat is een aanrader. Ik kom er vast nog vaker op terug.

Een vruchtbare plek voor thee- en koffieleuten

Twitter is mijn nummer één sociale media site geworden. Het overgrote deel van mijn bloglezers heb ik te danken aan Twitter. Mijn trouwste volgers zijn Twittervolgers.

Er zitten vrolijkerts bij, waar ik bij voorbaat van ga grinniken. Als ik hun avatar zie en er een tweet mee wissel, kan het mijn dag helemaal maken.

Er zijn zelfs twitteraars met wie ik, buiten Twitter om, een band heb opgebouwd. Kom bij mij dus niet meer aan met het cliché dat virtuele vrienden gebakken lucht zouden zijn.

Ik vind Twitter echt een medium voor vrije werkers. Als er één plek is, waar je de eerste contacten kunt leggen, dan is het Twitter wel. Soms leidt dat tot klanten, fijne leveranciers, of leuke samenwerkingen. Voor mij wel in ieder geval.

Voor eenpitters is Twitter een mooie plek om naar buiten te treden. Dan merk je dat je niet alleen staat, maar met velen bent. En dat je samen iets kunt doen, elkaar kunt versterken. Een perfecte broedplaats, waar voor thee- en koffieleuten de coöperatieve competitie aanvangt.

Mijn balans met Twitter

Wat ik wel heb moeten leren, is hoe je met je Twittertijd omgaat. Want het kan verslavend werken. Dan zit je op het einde van de dag nog aan je scherm gekluisterd en realiseer je je verschrikt dat het wel gezellig was, maar dat er weinig uit je handen is gekomen.

Ik heb dat opgelost door het volgende te doen:

• Mijn blogposts gaan automatisch met een Twittertool de wereld in. Daar heb ik dus geen omkijken naar.
• Ik heb mijn vaste Twittermomenten. ’s Ochtends moet ik eerst een uur of anderhalf schrijven aan artikelen. Pas daarna mag ik tien minuten twitteren. En dan in de loop van de dag nog een keer of twee. Ik probeer me daar strikt aan te houden, maar ik kan je verklappen: het valt niet altijd mee.
• Op zondag en op feest- en vakantiedagen wordt er niet getwitterd. Zo bewaar ik een mooie balans tussen mijn vrienden op Twitter en dat deel van mijn sociale omgeving dat niets met social media heeft (ja dat kan, die mensen bestaan ook).

Mag jij de Twitterbird, of kun je het vogeltje wel schieten?

Mijn huidige verhouding met Twitter bevalt me wel. Ik heb mijn evenwicht met Twitter wel redelijk gevonden. Van haatliefde is geen sprake meer. Het is een gezonde relatie nu. Dus echt niet altijd pais en vree, maar over het algemeen best oké.

En hoe zit het bij jou? Heb jij iets met Twitter? Moet die Twittervogel in de soep? Of knuffel jij het kuikentje?

Ik wil er alles van weten. Geef je commentaar. Maar hé, voor deze ene keer; kijk eens of het lukt in max 140 tekens

Vandaag ben ik in een cynische bui. Ik ga klanten ontslaan! Ja, je leest het goed, ik heb het totaal gehad met een aantal van mijn klanten. Ze zoeken het voortaan maar mooi zelf uit.

En mijnheer van Veen spant de kroon. Die gaat als eerste. Altijd bezig met pietluttigheden. Bij de aanschaf van een mobiel is het hoesje belangrijker dan de werking van het apparaat.

Klanten buiten jouw tribe

Oké, ontmaskerd, ik ben geen mobieltjesleverancier. Maar herken jij ook wat ik voel? Sommige klanten maken je niet blij. Je weet dat jij ze nooit goed kunt helpen. Ze stellen vragen die zover af staan van wat jij belangrijk vindt aan jouw product.

Die klanten horen niet bij jouw doelgroep, bij jouw specialisme en jouw stijl.

Zo gaat mijnheer van Veen voor het uiterlijk. Mij draait het om de functionaliteit. Daar wil ik mijn klanten goed mee helpen. Voor de ene groep mensen is dat helemaal top. Bij de andere groep sla ik de plank finaal mis.

En helaas, mijnheer van Veen zit in groep twee. Weggelopen uit een vreemde tribe, verdwaald in de mijne.

Blijf binnen jouw bandbreedte

De klant is koning, weet je nog? Maar betekent dat ook dat je alles moet doen om hem tevreden te stellen? Ik denk dat je het smaller moet zien.

In jouw tribe moet je het maken. Daar heerst een soort van bandbreedte waarbinnen je moet opereren. In die ruimte pas je jouw producten en jouw diensten aan. Je zorgt dat ze daarbinnen zo goed mogelijk voldoen aan de wensen van jouw klanten.

Moet je te rigoureus ingrijpen om de klant nog te plezieren, dan kan dat wel eens een teken zijn dat die klant mijnheer van Veen heet.

Blijf bij je tribe, dat spaart je bakken geld en zorgen

Iedereen helpen leidt tot een situatie waarin niemand meer tevreden is. Of het nou om een dienst, een softwareproduct of een mobieltje gaat.

Natuurlijk wil je niemand voor het hoofd stoten. En het zou mooi zijn als je iedereen van dienst kon zijn. Maar zo zit de wereld niet in elkaar.

Sommige klanten kosten je te veel aandacht, geld en zorgen. Er zijn nou eenmaal klanten die je per se niet wilt. Maak dat ergens duidelijk in het verkoopproces.

Hoe? Door jezelf goed te profileren. Te laten zien wie jij bent en wat jij belangrijk vindt. Met dat prachtige instrument, dat micromerk van jou.

En wat doen we met mijnheer van Veen?

Ja, mijnheer van Veen. Ik zou hem gaan ontslaan. Stoere taal. Maar laat ik maar tactisch blijven. Ik zei het net nog, de klant is koning, dus ook mijnheer van Veen.

Mijnheer van Veen zal ik verwijzen naar een concurrent die specialist in hoesjes is. Ik leid hem naar een tribe waar hij zich beter thuis voelt, en ik beloof mezelf plechtig dat ik daar geen jaloers gevoel aan overhoud.

Moet jij ook doen met jouw mijnheer van Veen. Tenzij hij toevallig jouw perfecte klant is.

Het is voorjaar, heerlijk. We gaan het eens over de liefde hebben. (Over liefde gesproken; deze post bevat een PS. Bij wijze van hoge uitzondering. Maar eerst verder lezen.)

Leg je hand eens op je hart. Voel je het kloppen? Waar klopt het voor? Voor de mensen waar jij van houdt. Je vrouw, je man, je kinderen, broers, zussen, ouders, vrienden.

Je houdt van ze, onvoorwaardelijk. Inclusief al hun imperfecties, hun fouten, hun vergissingen en hun missers. Misschien juist wel daarom. Want jij weet dat ze ook niet moeilijk doen over de imperfecties die jij met je meedraagt.

Mag het effe zakelijk?

Oké, sorry. Terug naar de zakelijke kant van dit blog. Maar ik wilde het je even laten voelen, want het komt je nog van pas. Het heeft alles te maken met jouw vrije werkers bestaan. Met hoe jij in jouw business staat. En vooral hoe stevig je daarin staat.

Je vindt het misschien raar, maar jouw imperfecties spelen daarbij een voorname rol.

Toon je die wel eens? Geef je je zwakkere kant wel eens bloot? Mag jouw tribe daar ook aan snuffelen?

Oeh, dat is eng, dat doen we liever niet. We willen niet als watjes overkomen. We moeten altijd de geslaagde man of vrouw uithangen. Dat moet de buitenwereld toch van ons zien? Dat is toch het mooie voorbeeld waar anderen zich het liefst aan spiegelen? Mislukkingen moet je zorgvuldig verstoppen.

Maar, ahum, ik heb daar zo mijn twijfels over. Schep je op deze manier juist geen grote afstand?

Als jij altijd maar perfect bent, zijn er weinig mensen die zich met jou zullen identificeren. Ze kijken tegen je op, oké. Jij bent hun ideaalbeeld. Maar ze voelen tevens dat dat voor hen niet is weggelegd. Die “goddelijke status” gaan zij nooit bereiken.

Dit is de gedachte die zich heel snel opdringt: “Wat heeft het voor zin om dat ideaal te volgen? Zo goed kan ik zelf toch nooit worden.”

Misschien een gewaagde vraag, maar zou het niet veel slimmer zijn om je ook eens van een mindere kant te tonen? Mens onder de mensen te zijn.

Een kijkje in de showbiz

Ik vind het altijd mooi om te zien hoe het in de artiestenwereld gaat. Daar is perfectie allang geen ideaalbeeld meer. De dikste, grappigste, soms lelijkste artiesten, bereiken steeds vaker de hoogste regionen.

Natuurlijk, hun zang, dans en performance moet allemaal dik in orde zijn. De klant eist – en terecht – wel kwaliteit. Maar verder mogen zij steeds vaker mens zijn, met alle gebreken van dien. Met een leven dat verre van vlekkeloos is, met zakelijke misstappen, met een uiterlijk dat niet in de buurt komt van de ideale maten. Liefst niet zelfs, alsjeblieft!

Waarom dat zo werkt? Fans zien in de artiest een mens zoals zij zelf ook zijn. Lang niet perfect, maar wel met hun op gelijke voet. Benaderbaar, aanspreekbaar.

Zij voelen zich verbonden met die man of vrouw. Krijgen het gevoel van: “Kijk, wij kunnen met elkaar praten. Wij begrijpen elkaars problemen. Daarom ben ik verliefd op jou en zing ik graag jouw liedje mee.”

Je imperfectie maakt je volgbaar

Net iets meer van jezelf laten zien, zou wel eens net de deur naar succes kunnen openen.

Jij wilt toch een tribe vormen? Zorg dan voor een bindende factor. Die schuilt bijna nooit in perfect zijn. Er zijn maar weinig mensen die daar hun Unique Selling Point van kunnen maken.

Ja, misschien als jij dat modellenbureau bestiert. Maar zelfs dan kan het slim zijn om op zoek te gaan naar die sympathieke afwijking die jouw business net even warmer maakt.

Voor vrije werkers lijkt het mij duidelijk. Je mag best iets van jezelf tonen. Dat maakt je bijzonder. Het is een deel van je micromerk. Het maakt je herkenbaar in je niche. Daar valt je tribe voor.

Het getuigt van leiderschap als je ook jouw mindere kant nu en dan laat zien. Het is het beste bewijs dat je een mens bent van vlees en bloed, en niet een puur zakelijk aanbod. En menselijk leiderschap, is dat niet juist wat een tribe verwacht?

Je imperfectie maakt je onvervangbaar

Je zwakheden, je fouten, je missers, zijn die zaken die buiten het geijkte patroon vallen. Het is jouw ADHD, jouw scheve neus, jouw rommelige organisatie, jouw onzekerheid om voor een publiek een lezing af te steken. Misschien zelfs jouw vergissing met je BTW-aangifte.

Over die dingen mag je best met jouw tribe van gedachten wisselen. Ik denk zelfs dat je dat móet doen. Ze zullen je er dankbaar voor zijn. Hoe kunnen zij dezelfde missers voorkomen? Hoe kunnen zij met hun onzekerheden omgaan? Jij leert het ze, vanuit jouw eigen imperfecties.

Zie je hoe sterk dit werkt? Hoe onvervangbaar dit je maakt? Imperfecties zijn helemaal van jou. Ze zijn niet te kopiëren door een ander. Ze vallen buiten het systeem.

Systemen zijn per definitie zwak doordat ze kunnen worden nageaapt. Je kunt je er niet mee onderscheiden, maar je hebt ze wel nodig om soepel te functioneren.

Ondernemen zonder systeem bezorgt je chaos, het blokkeert je succes. Franchise is een prachtig voorbeeld. Het is een systeem dat je succes kan brengen, maar alleen op franchise vertrouwen maakt je vervangbaar. Iedereen kan het kopiëren.

Daar zit een Achilleshiel. En dat is bij veel systemen zo. Voeg dus wat imperfectie toe aan het systeem en je hebt een ijzersterk model om mee te ondernemen.

Geef een beetje liefde weg en je tribe gaat van je houden

Put zekerheid uit je onzekerheden. Het hoeft niet meer, dat ideaalbeeld. Laat het van je schouders glijden. Je hebt het nu gezien. Je imperfecties zijn je kracht. Ze maken je volgbaar, onvervangbaar en geliefd. Ze dienen als advies en steunpilaar voor je volgers.

Laat er af en toe wat van zien. Maar pas op, niet te exhibitionistisch. Jouw privé blijft privé. Jij beslist wat je wel en niet toont. Jij mag het zeggen, daar ben je immers een vrije werker voor.

Het is net als bij de liefde. Je vrouw, je man, je familie, je vrienden, ze houden van je, inclusief je imperfecties. Het maakt je knuffelbaar, de band wordt er sterker door.

In het nieuwe landschap van tribes, gaat het ook om persoonlijke relaties. En om dat goed te laten werken is een beetje liefde onontbeerlijk.

PS:

Ik heb groot nieuws. SayEbusiness is genomineerd voor de Dutch Small Business Blog Award. Met dank aan Marlies van Meer Advies Coaching. Wat een enorme eer. Ik ga er zeker nog een post over schrijven, maar ik wilde het je nu vast laten weten. Je stem uitbrengen is al mogelijk. Doen alsjeblieft. Je helpt me er fantastisch mee. Klik hier om er te komen, en geef jouw sympathieke muisklik op het rode hartje. Je krijgt er mijn liefde voor terug .