Het is voor menig blogger best een klus om telkens weer een stuk te produceren. Een leuke klus, dat wel. Maar ook een klus die om de nodige energie vraagt.

Logisch dus dat je hem efficiënt wilt klaren.

De vraag wordt dan ook vaak gesteld:

Hoe frequent moet je bloggen zodat het effect bij de klant optimaal is en het voor mij als blogger toch nog doenlijk blijft?

Want je kunt wel alle dagen bloggen, maar laten we wel realistisch zijn: dat is voor de meesten van ons niet weggelegd.

Je hebt ook nog je workshops, je trainingen, je adviesgesprekken met je klanten, de praatjes met je accountant, de leverancierscontacten, en ga zo maar door.

Allemaal belangrijk en het moet allemaal gebeuren.

Jouw lezer wil niet elke dag van je horen

Laten we jou zelf even vergeten en ons richten op de klant, de lezer van jouw blogposts. Om hem en haar is het per slot allemaal te doen.

Hoe vaak wil die lezer van je horen?

Ik kan je meteen geruststellen. Hij of zij zit niet per se op een dagelijks bericht van jou te wachten.

Sterker nog, ik weet dat menig lezer dagelijks een veel te hoge frequentie vindt.

Leer van mijn ervaring

Toen ik net begon met bloggen, schreef ik 4 keer in de week een post. Ik kreeg soms mailtjes van mensen met de vraag of het ook wat minder kon. Ze hadden zich geabonneerd op mijn stukjes. Die rolden bijna dagelijks in hun mailbox.

Het was hun vrije keuze natuurlijk. Maar juist die bewuste, vrije keuze gaf ze het gevoel dat ze elk stukje van me móesten lezen.

Het werd ze simpelweg te veel.

Ik heb mijn frequentie vervolgens bijgesteld naar 2 keer in de week. Dat bleek een prima ritme voor mijn volgers.

En voor wie toch meer wilde, ben ik daarnaast met een nieuwsbrief gestart: de Succesplanner.

Zo ontstond een mooie combi om iedereen – inclusief mijzelf – naar tevredenheid te bedienen.

Er is een belangrijke wet van tijd in onze tijd

Jouw volgers bepalen het ritme. Let op hun signalen.

Ik weet dat je blogt met de beste bedoelingen. Jij biedt jouw kennis gratis aan.

Alleen, de lezer ziet dat anders.

Het is telkens tijd die je van hem vraagt. En tijd is een kostbaar ding in onze tijd. Tijd die jij claimt van een ander, daar moet je uiterst zorgvuldig mee omgaan.

Val je de lezer te vaak lastig, dan kom je spammy over. Het kan je volgers kosten.

Bedenk overigens altijd: het ligt genuanceerd. Niks is zwart-wit. Zo hoeft mijn voorbeeld van die 4 maal in de week voor een ander niet te gelden.

Ikzelf ben zo’n blogger die lange posts produceert. Schrijf jij steeds kleine stukjes, à la Seth Godin bijvoorbeeld, dan kan dagelijks een stukje misschien best door de beugel. Het zou zelfs wenselijk kunnen zijn.

Maar, door de bank genomen en tenzij jij een nieuwsblog hebt: dagelijks is snel te veel van het goede.

Raak niet in vergetelheid

‘Mooi Stan, maar waar blijft nu het antwoord? Hoe vaak moet het dan wel? Is 1 keer in de maand oké?’

Nee, 1 keer in de maand is onvoldoende. Dan zak je weg in vergetelheid. Je sneeuwt onder in de massa. Je moet je neus wat vaker laten zien om in de lezersgeest te blijven hangen.

Tenzij je een enorme kei bent en zoveel waarde levert per artikel dat je jouw lezersgroep keer op keer versteld doet staan.

(Er zijn er maar weinigen die dat kunnen, maar ze zijn er. Aartjan van Erkel is zo’n voorbeeld. Hij blogt niet heel intensief: 1 of 2 keer in de maand. Maar met genoeg waarde om een grote volgersgroep aan zich te binden.)

Ik zou me richten op minstens wekelijks bloggen

Oké, lang genoeg om jouw geduld gevraagd. Hier komt het dan, mijn advies:

Kies een vaste frequentie die blijft hangen in de hoofden van de mensen. 1 keer wekelijks bloggen is prima. Als jij de tijd en de energie hebt, doe het dan wat ambitieuzer en maak er 2 of 3 keer van.

En, heel belangrijk, kies er vaste dagen voor. Welke dagen? Lees daarvoor meer over de perfecte timing voor de publicatie van jouw blogartikel.

Waarom deze frequentie en waarom die nadruk op vaste dagen?

Dit klinkt en beetje hersenspoelerig, maar met een vaste frequentie op vaste dagen programmeer je je volgers. Met een bepaalde regelmaat verwachten zij iets van jou.

Het stemt je volgers gerust. Zij wennen aan het patroon. Je wordt een prettige gewoonte voor je lezers. Dat voelt veilig en vertrouwd.

Zie je ook dat je dat niet makkelijk zult redden met 1 keer bloggen in de maand?

Ons hele werksysteem is afgesteld op het ritme van de week. Het is veel simpeler om daarin een vaste plek te prikken, dan in het ritme van een maand.

Een plek die ook blijft hangen als een herkenningspunt in de hoofden van je lezers!

Er is nog één ding dat ik je zeggen wil in dit verband:

Doe nooit concessies aan de kwaliteit van je stukken om de frequentie op te schroeven. Je wint alleen maar trouwe volgers als het goed zit met de inhoud.

Je doet het goed als jouw volgers voor hun mailbox op je wachten

Alles draait erom dat je gewenning en verwachting kweekt.

Ik kreeg laatst deze reactie op een artikel in mijn mailbox:

Top, top, topstuk! Uitstekend geschreven en een inhoud die maar al te waar is.
Al jouw stukjes zijn goed, het is dan ook de enige nieuwsbrief waarbij ik zit te wachten op de volgende. Maar deze was weer van een hele andere orde, een genadeloze ontleding van de huidige stand van zaken.
Complimenten! – Fred Kleuver, Software Engineer

Zoiets is heerlijk om te lezen. Dan weet je dat je op de goede weg zit.

Er is geen groter compliment dan wanneer je weet dat er lezers zijn die voor de mailbox op je wachten.

Als dat gebeurt, heb je een evenwicht gevonden. Dan is die klus om steeds weer een stuk te produceren niet iets wat je energie kost, maar iets dat je energie brengt.

Er is een grote kuil op internet en bij tijd en wijle vallen wij er allemaal in. Om me heen zie ik het steeds gebeuren en ik heb mezelf ook al menigmaal moeten redden.

Ik zal nog vaak de duikeling maken. Klauterend langs de wand, trek ik mezelf dan weer omhoog.

Die kuil is eigenlijk een grote poel. Een wilde poel vol kleuren en vormen, borrelend als een soep. Een poel waar van alles te halen valt. Een poel waar je jezelf makkelijk in verliest.

Een poel van kennis.

Verslaafd aan het lebberen

Het is heerlijk dat die poel er is. Je kunt je er grenzeloos aan laven. Drinken uit die poel kost niets.

We staan er dan ook graag omheen met zijn allen. Erin zelfs. Als een kudde buffels, antilopen of giraffen. (Of kies een andere herkauwer waarmee jij graag vergeleken wordt.)

We lebberen en we lebberen, alsof ons leven er van afhangt. Ergens, zou je denken, moet de dorst gelest zijn. Maar de praktijk is anders. De poel werkt verslavend. We vinden hem zo aanlokkelijk. De verzadiging treedt nooit op.

Lekker druk, druk, druk

Geen probleem, zou je denken. Drink maar lekker door. Laaf je aan al die kennis, al die weetjes, al die informatie. Het kan niet slecht zijn. Hoe meer, hoe beter.

Maar nu wil ik je iets vragen, en graag een eerlijk antwoord. Als jij alsmaar staat te drinken aan die poel, komt er dan ook iets uit je handen? Of wordt alleen je buik alsmaar dikker en krijg je langzaamaan een waterhoofd?

Het voelt heerlijk comfortabel ja, om daar te wezen. Je bent lekker bezig, je geweten wordt gesust. Je kunt zeggen dat je druk, druk, druk bent.

Maar al die tijd dat jij daar staat te lurken, staat jouw productie en jouw creativiteit stil. En geloof me, ik kan het weten. Ik sta vaak zat zelf aan die poel.

Jouw redding van de buikpijn

Op een gegeven moment is het gewoon genoeg. Dan is je buik rond en wordt het tijd om aan de slag te gaan. Oké, ik weet het, er valt nog zoveel meer te halen. Er is nog zoveel meer dat je wilt weten.

Jij bent dat kind in die winkel vol snoep. Met aan je hand een moeder of een vader die je naar buiten trekt. En jij maar dreinen: “Mag ik die toverbal? Een dropveter?” ’t Is maar goed dat je ouders hebt. Dat is jouw redding van de buikpijn.

Waren ze er ook maar samen met jou aan die poel. Maar daar moet je het zelf zien te redden. En dat kun je overigens best. Je staat sterk genoeg op je benen. Jouw kinderjaren zijn voorbij.

Word geen saaie encyclopedie

Kennis, informatie, weetjes, het is allemaal prachtig. Maar alleen als je er ook iets mee doet.

Kennis om de kennis, brengt je niet verder. Sterker nog, het is fnuikend voor je scheppingsdrang. Het gevaar dreigt dat je een encyclopedie wordt die voor eigen eer en glorie alleen maar weetjes debiteert.

Weinig origineel, niet opbouwend.

Word een creatieve drinker

Op een bepaald moment moet je achterover leunen, een stukje wandelen, weg van die computer. Dan ga je iets doen met alle losse stukjes die je aan de poel verzameld hebt. Verbanden leggen, puzzelen ermee. Dan komen de ideeën.

Dat heet creativiteit en het gaat vrijwel vanzelf. Je hoeft er nauwelijks iets voor te doen. Als je maar regelmatig terugstapt van die poel en iets totaal anders doet dan lebberen.

Vrije Werkers zijn ook doeners. Je moet selectief zijn, drinken wat je nodig hebt. En vervolgens hup, creatief aan de slag ermee.

Want een licht aangeschoten geest is nou eenmaal productiever dan een dronken bui.

Mensen, wat is het warm vandaag. En we zijn er nog niet, het is pas ochtend. 34 graden gaat het worden. Wacht maar tot het middag is.

Jaloerse blikken, zie ik dat goed? Is niet nodig hoor. Ik zit gewoon in Nederland. Nergens een palmboom te bekennen. Het is een normale werkdag. Middenin de zomer, middenin onze jaarlijkse hittegolf. Nog een paar daagjes puffen en dan is alles weer normaal.

Dit zijn de improductieve dagen. Mooi, dat inspireert tot een stukje over productiviteit.

Eerst denken, dan doen

Als je ergens wilt komen dan is er actie nodig. Zo eenvoudig is dat. Het is niet de eerste keer dat ik dat tegen je zeg. En ik ga het nog wel vaker doen. Zo belangrijk is die simpele waarheid. Succes vraagt om actie.

En toch gaan er bij de meesten heel wat dagen voorbij dat er weinig van de grond komt. We willen zo graag en toch wil het maar niet vlotten. Op het einde van de dag verzucht je: “Weer een dag voorbij en weer geen meter opgeschoten.”

Hoe kan dat? Is het luiheid? Is het onwil?

Nee, jij bent een vrije werker. Met jouw motivatie zit het snor.

Maar wat is het dan?

Weet je, gewoon maar actie nemen heeft een nadeel. De neiging dringt zich bij ons op om dan zomaar wat te doen. Je bent wel lekker druk, maar er zit geen lijn en geen voortgang in.

Als je zomaar wat doet, krijg je – kortom – zomaar wat ongedefinieerde resultaten. Een blubberpudding waar je niks mee kunt. Dat is toegestaan op de hete dagen – zet hem in de koelkast en smul ervan. Maar de rest van het jaar moet het anders.

Tijd om een oud gezegde af te stoffen: Eerst denken, dan doen!

Maak een simpel plan

Eigenlijk bedoel ik dat je je werk gewoon moet plannen. Dat is een open deur, ik weet het. Maar hij staat nog zo vaak dicht.

Maak een simpel plan, voor alle dagen dat je aan je grote doelen werkt. En met simpel, bedoel ik simpel. Dit is niet het succesplan. Dit gaat over dagelijkse dingen, de kleine stappen die jij zet om dat succesplan te realiseren.

Dus: het telefoontje met een klant, de selectie van een nieuw product, het schrijven van een stukje, het tweeten op Twitter. Die dingen. Plan ze bewust.

Iedere dag heeft een plan nodig. En nee, dat is niet saai. Een plan maakt het juist spannend. Je stelt je dagelijkse doelen, en het is net als met die grote doelen: je wilt ze halen. Je werkt er dus naar toe. Ook al zijn het kleine klusjes, het voelt heerlijk als je ze geklaard hebt.

De kracht van zo’n simpel dagelijks plan is, dat je jouw acties omschrijft en erover nadenkt. Je beoordeelt alles wat je doen wilt, voor het op de lijst belandt.

Zo zorgt dat simpele plan voor focus op de juiste dingen en voor productiviteit. Ook al is het puffend warm.

De 3 krachtpunten van jouw simpele plan

Het geheim van een werkend dagelijks plan, schuilt in drie punten. Meer niet. Het was simpel, weet je nog. Hier moet het aan voldoen:

1. Het plan mag geen doel op zich zijn
Perfectionisten, pas hier op! Een eenvoudig plan op een klein papiertje zorgt voor een actieve sfeer. Een complex plan als een boekwerk, maakt van jou een logge bureaucraat. Een simpel dagelijks plan is niet meer en niet minder dan het rijtje to do’s van vandaag.

2. Het plan moet concreet en compleet zijn
De taken op het plan moeten grijpbaar zijn. Grote taken splits je op in kleintjes. Geen vaag gedoe dus, maar hands on: een offerte maken, je mailbox schonen, een actief half uurtje op Twitter. En in dat rijtje zet je ook je vaste taken, dat wat jij routine noemt. Want vanzelfsprekend als ze lijken, het is ook werken aan je grote doel. Ze vragen net zo goed jouw tijd, energie en aandacht.

3. De taken moeten tijdgebonden zijn
Zet jezelf een beetje onder druk, want het plan moet wel af vandaag. Hoe bereik je de nodige focus? Dat is niet zo moeilijk. Hang aan iedere taak een tijdsduur: een kwartier, een half uur. Dan zorgt voor concentratie. Het geeft je rust om eraan te werken. Je hebt een comfortabel tijdboxje geschapen. Daarin hoef je even helemaal niets anders dan die ene taak.

Een comfortzone waarmee je voortgang boekt

Wij willen ons comfortabel voelen. Veilig en geborgen. Dat is menselijk, niks mis mee. Ook niet voor stoutmoedige vrije werkers.

Dat gevoel van zekerheid is nou precies de reden waarom een simpel dagelijks plan zo goed werkt. Het is een soort van comfortzone: een lekker ritme en een veilig schema waarin het aangenaam toeven is.

En op hetzelfde moment zorg je dat die comfortzone je niet blokkeert. Het plan zorgt ervoor dat je doorgaat in de richting van jouw grote doel, en dat je het lekker vindt om eraan te werken.

Met een simpel dagelijks plan kun jij op het eind van jouw dag zeggen: “Laat de rest maar sukkelen. Ik heb weer een klus geklaard. Ik ben weer een stap dichter bij mijn grote doel.”

De laatste tijd ben ik met veel verschillende dingen tegelijk bezig. Leuke projecten en projectjes voor mijn weblog en voor mijn vrije werkers. Sommigen vorderen vlot, met anderen gaat het wat minder snel.

Nu zou je denken, dat moet een lekker gevoel geven. Werken aan de dingen waar je graag mee bezig bent en nog voortgang boeken ook. En oké, dat is ook wel zo, maar ik merk ook nog iets anders.

Ik blijf een beetje treuzelen

Ik vind het soms moeilijk om me op een taak te storten als ik aan de gang ga. Door de veelheid aan activiteiten, treedt er een soort van verlamming op. Zoiets als door de bomen het bos niet meer zien. Ik weet niet goed waaraan te beginnen.

Duidelijk een keuzeprobleem.

Het gevolg is dat ik makkelijk blijf treuzelen voor ik werkelijk van start ga. Begrijp me goed. Ik heb er veel zin in, iedere dag! Ik spring mijn bed uit en ga als een speer aan de slag. Maar dan komt het: ik moet keuzes maken. Waar zal ik als eerste aan beginnen?

Daar verlies ik kostbare tijd. Ik blijf makkelijk in rondjes draaien. Doe een beetje van dit, doe een beetje van dat. Wordt weer afgeleid door een ander karweitje. Twitter komt er tussendoor. Ook nog even op LinkedIn mijn profiel bijwerken. En schrijven aan dat artikeltje waar ik gisteren in ben blijven hangen.

Waar is de sociale controle gebleven?

Terwijl ik de druk van allerlei noodzakelijke werkzaamheden op mijn schouders voel, maak ik geen duidelijke keuze. De lijn ontbreekt en dat werkt reuze inefficiënt. Ik vorder wel, maar het zou eigenlijk best nog vlotter kunnen.

Het heeft ook te maken met voor jezelf werken. Er is geen schema of ritme van een werkvloer met collega’s. Zal ik eens heel eerlijk zijn? De sociale controle ontbreekt gewoon! En die kan soms heel behulpzaam zijn bij het houden van druk op de ketel.

Het is typisch een probleem van de vrije werker. Ik kan het hier best zeggen. We zijn nu toch onder elkaar. Herken je jezelf ook een beetje? Geef het maar toe, het blijft onder ons.

Tijd voor kleurige akkoordjes

Daar moeten we vanaf! En vandaag schoot het me te binnen. Het wordt tijd dat we er wat lijn in brengen. We willen ons eigen werkplan bepalen, vrije werkers als we zijn, maar we willen ook vooruit. Dus een beetje hulp met dat werkplan mogen we elkaar best geven.

Daarom heb ik vandaag wat lijntjes uitgezet om onze projecten in strakkere banen te leiden. Het ruikt bureaucratisch, maar zie het simpel: het zijn gewoon kleurige akkoordjes die de werkvloer vullen. Dat klinkt een stuk sympathieker en past in de geest van het vrije werken. Want als jij het net even anders wilt, dan geeft dat vrolijke akkoordje zo een heel andere klank.

Goed, daar gaan we:

Geel – “Woensdag wasdag, vrijdag visdag”

Vroeger was dat heel normaal. Elk project zijn eigen dag. Al ging het om het huishouden. Nergens anders zorgen om maken. Alle tijd voor één project. Vandaag dit, morgen dat. Dat geeft een opgeruimd gevoel en je project maakt reuzensprongen op zo’n dag. Met dank aan alle oma’s en opa’s. We kunnen nog steeds veel van ze leren.

Rood – “De automatische piloot”

Tandenpoetsen doe je vanzelf. Daar sta je echt niet meer bij stil. Je begint ermee als het moet, en je houdt ermee op als je klaar bent. Zo moet je de “moetjes” in je werk doen. Behandel ze als gewoontes. Niet over nadenken, gewoon doen. Je administratie, die brief, het beantwoorden van je mail. Afwerken maar. Niet treuzelen, die kostbare tijd gaat allemaal van de echte projecten af.

Groen – “Klein maar fijn”

Termieten bouwen metershoge heuvels met complexe gangenstelsels. Echt ongelooflijk! Piepkleine diertjes. Ze klaren dat karwei door nog kleinere stapjes te zetten. Wat een planning. Een idee voor jouw projecten? Hak ze in kleine stapjes. Maak subdoeletjes van dat grote doel. Dan hoef je niet zover vooruit te kijken. Het geeft je overzicht en gemoedsrust. Die enorme heuvel komt zo af zonder dat je opziet tegen de berg.

Blauw – “Het Pavlov-effect”

Een hond vindt het leuk om kunstjes te leren. Voor een koekje, dat dan weer wel. Hij geeft een poot, gaat de bal halen, de krant, zelfs je slippers. Als hij eenmaal weet dat de beloning volgt, doet ie het allemaal vanzelf. En met veel plezier! Pavlov noemde dat conditioneren. Beloon jezelf ook na gedane arbeid. Je hoort het me wel vaker zeggen. Het helpt. Echt. Je werkt er beter en efficiënter door, want je wilt naar die beloning toe. En je wilt voelen dat je hem echt verdiend hebt. Het is een stukje van je werkplezier. Zolang het maar geen hondenkoekje is.

Paars – “Feel the rythm”

Pittige muziek kan prestaties verhogen. Lekker opzwepend, daar loop je harder door. Of het gaspedaal gaat nog wat dieper (ho ho, voorzichtig). Hoe dat komt? Het ritme zet je in de juiste modus. Dat moet je met je projecten ook doen. Vind een ritme. Deel de dag in en leer jezelf je eraan te houden. Valt niet mee, maar het is wel belangrijk. Het brengt houvast en efficiency. En – hoewel er vreemde muziek uit klinkt – een kookwekker kan soms wonderen doen om “feel the rythm” te bereiken.

We blijven wel lekker vrij werken hoor!

Zo, dat zijn ze. Vijf kleurige akkoordjes om het gemis aan sociale controle op de werkvloer te compenseren. Veel meer moeten het er niet worden. Want we willen wel graag vrije werkers blijven.

Tenzij jij nog een goeie hebt natuurlijk. Want suggesties van andere vrije werkers zijn altijd welkom.

Oh, en niet vergeten: laat de akkoordjes klinken zoals jij dat wilt. Ik laat je er helemaal vrij in .

Mijn job is vrije werkers coachen en dat is het leukste wat er is. Ik ben er dit voorjaar mee begonnen. Eigenlijk vanuit het niets. Gewoon met een weblog als voornaamste vehikel.

Ik vind het heerlijk om stukjes voor ze te schrijven. Ik kom een groep mensen tegen waar ik energie van krijg. Het grote verdienen moet nog beginnen, maar het enthousiasme dat ik terugkrijg, vind ik op dit moment al beloning genoeg.

Alleen, weet je wat zo maf is? Dat enthousiasme trekt als een magneet een heleboel werk aan.

Ik ben druk op Twitter; ik krijg uit alle hoeken en gaten e-mails; ik word gevraagd als gastblogger; ik ben met drie cursussen tegelijk bezig; ik lees boeken voor en over vrije werkers;…. Kortom: het wil nog wel eens tollen in mijn hoofd.

Ik heb mijn slaap hard nodig

Nu kunnen sommige mensen met een paar uurtjes slaap toe. Dat is prettig, want dan blijven er meer productie-uren (brr, eng woord) over. Die eigenschap is mij helaas niet gegeven. Ik heb mijn acht uur hard nodig. Als ik een nachtje minder lekker slaap, dan voel ik mij overdag zo duf als een konijn. Er komt dan echt minder uit mijn handen.

En ik heb nog een beperking. Ik kom niet zo snel op gang. Als ik achter mijn iMac kruip, dan is het meestal al een uur of tien in de morgen. Mijn motortje begint dan langzaam te draaien. Ik neem een kopje koffie en het gaat al wat harder.

Voorzichtig kom ik op stoom en draai ik warm. Pas als mijn dieseltje eenmaal warm is, gaat het goed. Dan ben ik ook niet meer te stoppen. Dan tuf ik gestaag door. En dat kan tot laat in de avonduren duren. Ja, ik ben een avondmens.

“Dat heb ik gefikst” is een onmisbaar gevoel

Maar je voelt het al aankomen. Als je op die manier werkt, dan ligt er een gevaar op de loer. Dat is dat je je werk niet af krijgt. Het is een voortdurende worsteling. En ik weet zeker dat ik niet de enige ben die daarmee zit.

Het probleem van onze tijd is dat er vanuit allerlei ongrijpbare plaatsen werk op je af springt. Dankzij onze digitale connecties. En die zijn 24 uur online als het even kan. Dus afkrijgen is überhaupt een illusie.

Het gevolg van dat probleem is dat je nooit tevreden raakt. De werkdag eindigt makkelijk in frustratie over alles waar je niet aan toegekomen bent.

Dat is fnuikend voor het werkplezier. Ik wil met passie kunnen werken. Dan heb ik lol en dan presteer ik goed. Dus die frustratie kan ik niet gebruiken. Ik moet op het einde van de dag een voldaan gevoel hebben. Ik moet kunnen zeggen: “Dat heb ik weer lekker gefikst.”

Mijn geheime formule

Dus om lol in mijn werk te houden, moet ik de dag tevreden kunnen afsluiten. Ik heb er iets voor bedacht. Een werkmethode die mij happy stemt. Het is geen waterdichte strategie, maar ik kan het er goed mee doen. Hier komt mijn “geheime formule” van vier.

1. Ben niet te ambitieus

Nee, dit is geen grap. Dit is de beste garantie voor een tevreden dagafsluiting.

Ik weet van mezelf dat ik de neiging heb om veel punten op mijn lijstje te zetten. Zoveel dat het gewoon niet haalbaar is. Daarvan raak je echt gefrustreerd. Ik moet mezelf dwingen om dat niet te doen.

Het moet echt kunnen wat ik van mezelf verlang. Anders schuift het door naar een volgende dag. Er is niks mis met ambities, maar het moet wel realistisch blijven. Beter twee taken goed gedaan dan twintig nauwelijks afgehandeld.

2. Durf nee te zeggen

Een open deur, ik weet het. Maar hij blijft terugkomen. Bij mij en – dat weet ik zeker – bij een heleboel anderen.

Ik heb te weinig ruggengraat als het gaat om verzoeken van anderen. “Ja” ligt bij mij voor op de tong. Soms wil ik hem er wel eens afbijten. Meestal is het dan al te laat.

Wat mij enorm helpt is het 80/20-principe. Dat levert mij argumenten om de rug recht te houden. Om mijzelf te motiveren het “nee”-woord te gebruiken. En om de indiener van het verzoek af te poeieren met redelijke redenen.

3. Verdrink niet in informatie

Er is een duizendkoppig monster dat ons van alle kanten belaagt. Een beest dat we zelf hebben gecreëerd. Een typisch product van onze tijd. INFO OVERLOAD.

Ik heb een manier gevonden om het beest voor mij te temmen. Zo heb ik gekozen voor een beperkt aantal sociale netwerksites: Twitter, LinkedIn en Facebook. Meer niet! Ik automatiseer wat ik daarin kan automatiseren.

Een ander favoriet trucje van mij: ik gebruik vaste momenten om te Twitteren en te mailen. Op andere tijden gaat het slot erop. Dat geeft rust in mijn hoofd en ruimte om me te concentreren. Heel belangrijk als je stukjes schrijft!

4. Het heilige der heiligen

Dit is het kroonjuweel uit mijn “geheime formule”.

Waar werkelijk niemand en niets aan mag komen, dat zijn mijn heilige taken. Op dit moment zijn dat er drie. Ja, niet te ambitieus, weet je nog? Ze moeten wel iedere dag gebeuren.

Dit zijn ze:

• Één concept blogpost aan het begin van de dag
• Één les uit een van mijn cursussen op het eind van de dag
• Het bedenken van twee items voor blogposts in de toekomst

Deze taken zijn belangrijker dan wat dan ook. Ik ruim er een paar uur per dag voor in. Als ik die punten niet af heb, ja dan ga ik werkelijk niet gerust naar bed. Maar het lukt me vrijwel altijd. Dat is telkens een heerlijke beloning.

Het geheim zit in de beperking

Eenvoudig niet? Die formule van mij.

Als ik er nu nog eens goed naar kijkt, dan val mij één ding op: het geheim zit hem in de beperking.

Ik probeer niet om zoveel mogelijk in een dag te proppen. Ik probeer juist om NIET alles aan te pakken. Maar wat ik doe, dat doe ik goed. Kwaliteit is voor mij enorm belangrijk.

De filosofie daarachter is simpel: zorg dat je uitzonderlijk presteert in het werk dat jij belangrijk vindt. Dat zijn jouw kerntaken. Daarbuiten hoef je je niet te bewijzen.

Als jij het goed doet in jouw kerntaken, dan valt anderen dat op. Zij zullen jouw boodschap verder dragen. Zo kom je vanzelf buiten jouw kring. Je gaat dan automatisch groeien.

Mooi, nu weet je hoe ik de dag doorkom. Hoe ik het vandaag weer ga redden. Maar hoe zit het met jou? Hoe ga jij het fiksen vandaag? Wat is jouw “geheime formule”?

Wat een frustratie! De hele dag druk bezig geweest, maar nul productiviteit gehaald. Oorzaak: info overload.

Klinkt dit niet erg bekend? Er zijn veel van dit soort dagen. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat wordt je belaagd door e-mail, tweets, discussie op LinkedIn, nieuwsbrieven, Sms’jes, en ga zo maar door. Allemaal belangrijk en allemaal de moeite waard om op te reageren. En dat doe je dan dus ook, en prompt!

Niets wil je missen van wat er buiten en binnen je organisatie gaande is. Je wilt graag deel uitmaken van al die bruisende activiteiten. Maar vraag je jezelf ooit wel eens af of dit wel de juiste weg is? Wat is eigenlijk je doel voor vandaag? Wat wil je concreet bereiken? Is het niet veel belangrijker om je daarop te focussen? Het antwoord lijkt me simpel.

Neem het heft weer in eigen hand

Waar wordt je uiteindelijk op afgerekend? Wat is bepalend voor het succes van je organisatie of je carrière? Dat is de effectiviteit waarmee je je doelen bereikt. En die effectiviteit wordt maar wat vaak in de weg gezeten door de info overload die we dagelijks te verwerken krijgen.

Het wordt tijd dat je weer zelf je agenda bepaalt. Dat je niet meer geleefd wordt door de buitenwacht. Neem het heft in eigen hand. Moeilijk? Welnee, op het eind van deze dag heb jij je zaakjes afgewerkt. Jij stapt met een tevreden gevoel de avond in. Ik heb een rijtje tips voor je die je op weg helpen. En daar ga jij vanaf vandaag mee aan de slag.

1. Begin de dag met een lijstje
2. Zet pas daarna de PC aan
3. Verwerk je e-mail in batches
4. Tweet op gezette tijden
5. Schoon nieuwsbrieven op
6. Schuif nieuwsbrieven naar achteren
7. Bewaar Social Media Networking voor luie momenten

1. Begin de dag met een lijstje

Stel aan het begin van de werkdag een lijstje activiteiten op. Dat zijn de doelen voor vandaag. Daar ga je je op richten. Niets kan jou ervan afbrengen om dat lijstje af te werken. Hou het wel haalbaar, want je hebt niets aan een lijstje dat je niet krijgt afgevinkt.

2. Zet pas daarna de PC aan

Is het lijstje af, zet dan pas de PC aan. Dit is cruciaal, want zodra de computer aan gaat is het afgelopen met de rust. Dan stromen de piepjes en berichtjes binnen. Het grote afleiden is begonnen.

3. Verwerk je e-mail in batches

Laat nooit de hele dag de e-mailtjes binnenstromen. Durf Outlook, Mail, of welk e-mailpakket je ook gebruikt, ook gewoon uit te zetten. Verwerk je e-mail in batches. Een keer of drie per dag is vaak genoeg.

Voel je niet verplicht om ieder mailtje ook meteen te beantwoorden. Het gros van de mail kan best even wachten. De meest e-mails zijn echt niet zo belangrijk. En voor werkelijk urgente zaken is er altijd nog de telefoon. Voed collega’s, managers en bazen maar gerust een beetje op.

4. Tweet op gezette tijden

En ja, dan is er tegenwoordig Twitter. Wat moeten we daar toch mee? Trap niet in die valkuil dat je Twitter de hele dag paraat moet hebben. Ik zie zoveel twitteraars die alleen maar tijd verdoen met het medium. Dat maakt twitteren kostbaar en het leidt enorm de aandacht af van echt belangrijke bezigheden.

Ben streng voor jezelf. Tweet op vaste tijden en neem je voor om een beperkt aantal tweets eruit te doen. Vijf bijvoorbeeld. Klaar daarmee? Sluit Twitter dan weer af.

5. Schoon nieuwsbrieven op

Moet je werkelijk al die nieuwsbrieven lezen die binnenkomen? Misschien moet je toch eens een selectie maken. Ruim eens lekker wat abonnementen op. Dat kan meestal makkelijk en snel via de verplichte afmeldlink. Creëer zo rust in je inkomende mailbox.

6. Schuif nieuwsbrieven naar achteren

Nu de nieuwsbrieven die er toe doen zijn overgebleven, kun je die de aandacht geven die ze verdienen. Maar let op, ze krijgen geen voorrang op jouw activiteitenlijstje. Markeer ze als je je e-mailbatches van punt 3 verwerkt. Op het eind van de dag vind je ze dan makkelijk terug en kun je ze alsnog lezen.

7. Bewaar Social Media Networking voor luie momenten

Dit gaat over je accounts bij LinkedIn, Facebook, Hyves en anderen. Belangrijk om bij te houden, maar soms toch ook een beetje Twitter-achtig. Lekker om te doen op momenten dat de aandacht verslapt. Iets voor de middagdip bijvoorbeeld. Of vul er de koffiepauze in de ochtend mee op. Ook hier geldt: stel jezelf beperkingen. Afzetten als je ermee klaar bent!

Een tevreden werker

Natuurlijk zijn mijn tips niet uitputtend. En ja, ik ben erg benieuwd naar jouw aanvullingen. Dus hou je alsjeblieft niet in!

Maar waar het om gaat is dat ik het accent weer op de juiste plek wil hebben: het bereiken van je doelen. Zonder dat je voortdurend wordt afgeleid door ruis. Jij gaat weer zelf je dagstructuur bepalen. Je zult zien dat er dan meer uit je handen komt. Dat maakt je een tevreden werker, en dat is goed voor je organisatie en goed voor je loopbaan.

Perfectionisme is een handicap, ik weet er alles van. Een perfectionist gaat alleen maar voor het hoogst haalbare. Gewoon goede kwaliteit is gewoon niet goed genoeg. Dat brengt hem vaak in de problemen. Planningen worden niet gehaald, projecten en producten dreigen te duur te worden, medewerkers schieten in de stress. Dat soort ellende.

Onder internetters zitten veel perfectionisten. Ik weet dat uit ervaring. Bij de uitbaters van e-business bedrijven – internetters bij uitstek – is dat dus niet anders. Dat biedt mooie perspectieven voor de toekomst, want het kwaliteitsbesef is groot.

Maar het is ook meteen een potentieel probleem. De lat wordt voortdurend een treetje hoger gelegd. Dat kan slecht uitpakken voor het moreel onder de troepen. Er is daarom behoefte aan wat mentale steun. Perfectionisme moet in goede banen geleid. Een kleine gids die daarbij kan helpen, is dus een goed idee.

5 raadgevingen voor de perfectionist

Perfectionisme leidt tot goede kwaliteit. Dat willen we graag vasthouden. Maar het is ook een rem op voortgang, een kostenveroorzaker en een bron van frustraties. Daar willen we vanaf.

Beste perfectionist, “nobody’s perfect”. Probeer het daarom zelf ook niet altijd te zijn. Volg mijn kleine gids van vijf eenvoudige raadgevingen:

1. Omarm de 80/20-regel
   
2. Doe aan Time Management
   
3. Ga recht op je doel af
   
4. Pas op voor obsessies
   
5. Denk comparatief
   

1. Omarm de 80/20-regel

Goed is goed genoeg. Probeer niet altijd de puntjes op de i de zetten. Gebruik je portemonnee als motivator. Twintig procent perfectie leidt al gauw tot tachtig procent van de kosten. De klant is lang niet altijd bereid om zoveel meer te betalen voor topkwaliteit.

2. Doe aan Time Management

Blijf niet eindeloos bezig met details. Stel jezelf tijdslimieten en hou je daar ook aan. Laat je niet frustreren door gemier. Zorg voor voortgang. Een strakke taakstelling helpt daarbij enorm. En voel de urgentie om taken ook vlot af te maken.

3. Ga recht op je doel af

Maak niet te veel zijstappen. Ze zijn kostbaar en vaak irrelevant. Focus op je doel. Prent het in je hoofd. Ga er recht op af. Geef doelgerichte activiteiten altijd voorrang. Pas als je die hebt afgewerkt, mag je zijstappen maken.

4. Pas op voor obsessies

Verlies het grote geheel nooit uit het oog. De perfectionist duikt vaak weg in de details. Dat kan gevaarlijk zijn. Soms leidt dat tot obsessief gedrag. Futiliteiten worden veel te belangrijk gemaakt. Dat leidt de aandacht af van het grotere plaatje. Het is kostbaar en frustreert de voortgang.

5. Denk comparatief

Doe niet alles zelf. Soms is een ander net even handiger of sneller. En soms ook niet. Maar dan kan het toch nog goed zijn om iets uit te besteden. Gewoon, omdat het goedkoper of effectiever is. Dat heet comparatief voordeel. Maak er gebruik van. Het drukt de kosten en geeft rust in je hoofd.

Beitel deze vijf punten aan de binnenkant van je voorhoofd. Kijk er regelmatig naar. Kanaliseer je streven naar perfectie. Haal het goede uit die karaktertrek en laat ruis en ballast achterwege. Creëer zo een nieuwe “state of mind”. Het wordt je tweede natuur voor een relaxte werkstijl.