Oude liefde roest niet; back to Mac

• Tweet

Ooit heb ik computers verkocht, en de eerste was een Apple Macintosh. Dat was ergens in 1984. Ik werkte toen bij VIP Computers, een vers gestarte, ambitieuze winkelketen; onderdeel van wat toen Vendex International heette.

Wij verkochten computers aan kleine bedrijven. Dat gebeurde vanuit shops in de warenhuizen van V&D. Iedere grote V&D zou er een gaan krijgen. Een lichtelijk gestolen idee uit de VS en toen nog heel bijzonder.

Onze merken waren Apple, IBM, Compaq en Tulip. Niet de Atari’s en Commodores (Kent iemand ze nog?). Daar haalden wij onze neus voor op. Dat waren hobbycomputers. Wij werkten professioneel!

Apple werd mijn specialiteit en vanaf het eerste moment dat ik met de Apple MacIntosh in aanraking kwam, was ik verliefd op het apparaat. Die gebruiksvriendelijke interface, daar kon MS-DOS van Microsoft – Windows lag nog in de luiers – niet aan tippen.

Op straat gezet

Helaas kwam aan mijn liefde een abrupt einde. De grote baas van Vendex, Anton Dreesmann, zag het ambitieuze plan met VIP Computers al heel snel niet meer zitten. Binnen een jaar na de start werd het door hem de nek omgedraaid. Samen met tientallen anderen, stond ik een paar maanden na aanvang van mijn dienstverband weer buiten de deur.

Wat nu gedaan? Het antwoord daarop kwam eigenlijk als vanzelf. Toen binnen het wereldje bekend werd dat VIP Computers op springen stond, kwam de concurrentie flink in beweging. De hele PC-markt was booming business aan het worden en er was een enorme behoefte aan personeel.

Bij VIP Computers hadden we allemaal net een paar maanden opleiding achter de rug. “Kat in het bakkie” voor de concurrenten. Dè kans om deskundige mensen binnen te halen. Vers uit het trainingsprogramma van de grote rivaal. Je hoefde ze maar een belletje te geven. En zo kwam ik bij Manudax terecht, een computerleverancier in het Brabantse Heeswijk-Dinther.

Tot MS-DOS veroordeeld

Daar werd ik ingezet voor de verkoop van IBM-PC’s en netwerken. Van Apple belandde ik op die manier in de wereld van IBM en MS-DOS. MS-DOS groeide snel uit tot de standaard en Apple raakte wat uit beeld. Het werd een elitair nichemerk, voor specialistische branches zoals de grafische industrie. Het bonkige, lelijke, maar degelijke MS-DOS was er voor het gewone bedrijvenwerk. Ik was er vanaf toen, met vele anderen, toe veroordeeld.

Intussen had Microsoft wel met een schuin oog naar Apple gekeken. MS-DOS moest ook zo worden en werd omgebouwd tot Windows. De buitenkant leek nu zowaar ergens op te gaan lijken. Een hoopvolle metamorfose.

De vroege vreugde werd helaas snel gedempt. Het nieuwe Windows bleek een kind met een waterhoofd. Het was zo traag als een slak en zo instabiel als drijfzand. Je kon geen vijf minuten met je PC werken of het ding liep vast. Wat een ellende. De eerste Windowsversies waren dan ook niet erg populair. De meeste gebruikers hielden vrolijk vast aan MS-DOS.

Nieuwe uitgaven van Windows volgden elkaar in rap tempo op. De problemen werden er nauwelijks minder om. Ik kan me 3.0, 95 en 98 nog goed herinneren. Door de stijgende populariteit van internet, waren traagheid en instabiliteit inmiddels niet meer de enige zorgen. De verspreiding van virussen, wormen, Trojaanse paarden en noem ze allemaal maar op, kwam daar bovenop. Windowssystemen bleken er zeer gevoelig voor.

En de hele wereld hobbelde maar achter Microsoft aan. Tandenknarsend en mopperend, dat wel. Pas vanaf de XP-versie begon het iets te worden met Windows. Eindelijk een stabiel systeem. Maar echt veilig en snel? Nee, dat zat er nog steeds niet in.

Windows blijft een zorgenkind

Nu hebben we dan Windows Vista, maar intussen is het vertrouwen zover afgekalfd dat bedrijven en masse het zekere voor het onzekere gekozen hebben. Ze hebben Vista laten floppen en zich vastgeklampt aan XP, de enige Windowsversie die een beetje geloofwaardig is gebleken. Eigenlijk is het nooit helemaal goed gekomen met Windows.

En ik? Ik heb al die tijd een wat moeizame verhouding met Windows gehad. Ik kon er niet aan ontkomen op al mijn werkplekken door de jaren heen. Het is nu eenmaal de standaard. Lekker productief en zorgeloos heb ik mij er nooit bij gevoeld. Altijd waren er problemen met snelheid, compatibiliteit, updates en noem maar op.

Maar nu werk ik voor mijzelf en heeft mijn PC het laatst begeven. Even heb ik gedacht aan weer een Windows Vista systeem. Maar juist doordat het nieuwe Windows 7 voor de deur staat, ben ik wat verder gaan kijken. Ik wilde niet alweer beginnen met een trage en verouderde Windowsversie en er dan een jaar of drie aan vast zitten.

Een Apple om op te vreten

Dat besluit voelt nu als een verlossing. Want raad eens wat? Ik heb Apple herontdekt! Mijn nieuwe vrije werkstatus heeft me ook de vrijheid gegeven weer eens naar Apple om te kijken. De oude liefde is meteen weer opgevlamd. En nu staat er na jaren opnieuw een Apple te pronken op mijn bureau: een gloednieuwe iMac 24-inch. Het voelt als thuiskomen en die oude, geliefde Mac blijkt er door de jaren heen alleen maar mooier en beter op geworden.

Eigenlijk is alles aan het apparaat genieten: de gebruikersinterface, de snelheid, het muisje, het beeldscherm, de eenvoud van zaken, de connectiviteit, de looks en de feels, het houdt gewoon niet op. Ik ontdek een nieuwe wereld van plezier en productiviteit. Voor mij is echt alles weer op zijn plaats gevallen; Windows komt er hier niet meer in. En Apple en Mac: ik laat jullie nooit meer gaan.