Stop nu met kennis lurken, het doodt je creativiteit

• Tweet

Er is een grote kuil op internet en bij tijd en wijle vallen wij er allemaal in. Om me heen zie ik het steeds gebeuren en ik heb mezelf ook al menigmaal moeten redden.

Ik zal nog vaak de duikeling maken. Klauterend langs de wand, trek ik mezelf dan weer omhoog.

Die kuil is eigenlijk een grote poel. Een wilde poel vol kleuren en vormen, borrelend als een soep. Een poel waar van alles te halen valt. Een poel waar je jezelf makkelijk in verliest.

Een poel van kennis.

Verslaafd aan het lebberen

Het is heerlijk dat die poel er is. Je kunt je er grenzeloos aan laven. Drinken uit die poel kost niets.

We staan er dan ook graag omheen met zijn allen. Erin zelfs. Als een kudde buffels, antilopen of giraffen. (Of kies een andere herkauwer waarmee jij graag vergeleken wordt.)

We lebberen en we lebberen, alsof ons leven er van afhangt. Ergens, zou je denken, moet de dorst gelest zijn. Maar de praktijk is anders. De poel werkt verslavend. We vinden hem zo aanlokkelijk. De verzadiging treedt nooit op.

Lekker druk, druk, druk

Geen probleem, zou je denken. Drink maar lekker door. Laaf je aan al die kennis, al die weetjes, al die informatie. Het kan niet slecht zijn. Hoe meer, hoe beter.

Maar nu wil ik je iets vragen, en graag een eerlijk antwoord. Als jij alsmaar staat te drinken aan die poel, komt er dan ook iets uit je handen? Of wordt alleen je buik alsmaar dikker en krijg je langzaamaan een waterhoofd?

Het voelt heerlijk comfortabel ja, om daar te wezen. Je bent lekker bezig, je geweten wordt gesust. Je kunt zeggen dat je druk, druk, druk bent.

Maar al die tijd dat jij daar staat te lurken, staat jouw productie en jouw creativiteit stil. En geloof me, ik kan het weten. Ik sta vaak zat zelf aan die poel.

Jouw redding van de buikpijn

Op een gegeven moment is het gewoon genoeg. Dan is je buik rond en wordt het tijd om aan de slag te gaan. Oké, ik weet het, er valt nog zoveel meer te halen. Er is nog zoveel meer dat je wilt weten.

Jij bent dat kind in die winkel vol snoep. Met aan je hand een moeder of een vader die je naar buiten trekt. En jij maar dreinen: “Mag ik die toverbal? Een dropveter?” ’t Is maar goed dat je ouders hebt. Dat is jouw redding van de buikpijn.

Waren ze er ook maar samen met jou aan die poel. Maar daar moet je het zelf zien te redden. En dat kun je overigens best. Je staat sterk genoeg op je benen. Jouw kinderjaren zijn voorbij.

Word geen saaie encyclopedie

Kennis, informatie, weetjes, het is allemaal prachtig. Maar alleen als je er ook iets mee doet.

Kennis om de kennis, brengt je niet verder. Sterker nog, het is fnuikend voor je scheppingsdrang. Het gevaar dreigt dat je een encyclopedie wordt die voor eigen eer en glorie alleen maar weetjes debiteert.

Weinig origineel, niet opbouwend.

Word een creatieve drinker

Op een bepaald moment moet je achterover leunen, een stukje wandelen, weg van die computer. Dan ga je iets doen met alle losse stukjes die je aan de poel verzameld hebt. Verbanden leggen, puzzelen ermee. Dan komen de ideeën.

Dat heet creativiteit en het gaat vrijwel vanzelf. Je hoeft er nauwelijks iets voor te doen. Als je maar regelmatig terugstapt van die poel en iets totaal anders doet dan lebberen.

Vrije Werkers zijn ook doeners. Je moet selectief zijn, drinken wat je nodig hebt. En vervolgens hup, creatief aan de slag ermee.

Want een licht aangeschoten geest is nou eenmaal productiever dan een dronken bui.