Vakantielesje in vrij werken

• Tweet

Als ik op vakantie ga, probeer ik altijd een beetje in de flow van het bloggen te blijven. Gewoon, omdat ik dat lekker vind. Ik weet dat anderen daar wat vreemd tegenaan kijken, maar ik voel me daar senang bij. En uiteindelijk heeft eenieder recht op zijn eigen rariteit. Of niet soms?

Dit jaar toog ik daarom met een zelf geformuleerde huiswerkopdracht op vakantie.

“Getverderrie”, hoor ik zeggen. Maar ik kon gewoon niet anders. Het spookte in mijn hoofd. Ik had een post van Marlies van der Meer gelezen: Je vakantieomgeving als inspiratiebron. De strekking van dat artikel was: Als je op vakantie gaat, zet dan ook eens je ondernemersbril op. Wat kun je dan opsteken van de omgeving waar je vakantie viert?

Dat was vlak voor mijn vertrek en ik moest er iets mee doen. Zo voelde het.

Een trip naar Parijs

Mijn vakantietrip dit jaar, zou naar Parijs voeren. Lees Het lekkerste vakantiemoment.

In de rugzak zat mijn huiswerkopdracht, afgeleid van de blogpost van Marlies. Ik had mezelf de volgende vraag gesteld: Wat is de meest waardevolle les die de Nederlander in zijn werk van de Fransman kan leren?

Eén belangrijke vraag dus. Meer niet. Want ik hou van focus, en al ben ik een vrije werker, op mijn vakantie gaat het tempo toch een tandje lager.

Van Franse slag tot Franse kunst

Ik ben een kleine week in Parijs geweest. Ik heb genoten èn ik heb een antwoord op mijn vraag gekregen. De meest waardevolle les zit in het volgende: De Fransman neemt het werken luchtig als dat kan, terwijl de Nederlander altijd zakelijk en serieus is. Een stijlverschil dus.

Ik geef je een paar van mijn observaties die dat stijlverschil onderstrepen:

1. Met de Franse slag kom je een heel eind

Wij Nederlanders vinden dat je alles tot in de puntjes moet regelen. Doen we dat niet, dan treft een onheil ons. We maken elkaar neurotisch. En eerlijk is eerlijk, ik draag daar zelf stevig aan bij. Maar het is een misvatting dat alles perfect moet zijn, en het Franse voorbeeld is het bewijs. Je mag best wat steken laten vallen onderweg. Uiteindelijk telt het finale resultaat. Ook met de Franse slag kom je een heel eind vooruit.

2. Losjes leven voedt de creativiteit

Ik heb het idee dat de Fransoos wat makkelijker in het leven staat. En het is juist die losse houding die de creativiteit voedt. “Lukt het vandaag niet, nou dan proberen we het morgen nog een keer. Eens kijken of een andere invalshoek ons dan wat verder brengt, maar eerst toasten we met een wijntje op het probeersel van vandaag.” Afstand nemen, de boel laten bezinken en met een frisse blik er later weer tegenaan. Het is bewezen dat die houding werkt.

3. Luieren is toegestaan, het park is een oplaadstation

Werken en pauzeren horen bij elkaar. Luieren in het park is een Parijse traditie. Je ziet het overal gebeuren als de zon zich maar eventjes laat zien. Gitaar erbij, een boek, een stok kaarten, brood en wat te drinken. Pauze is echt pauze. Er wordt muziek gemaakt, gespeeld, gegeten. Kortom, echt ontspanning gezocht. Voor de Fransoos is het park een laadstation waar de batterij weer nieuwe energie vindt.

4. Genieten is een Franse kunst

Genieten vinden wij Nederlanders lastig, Calvinistisch als we zijn. Maar de Fransoos zit er totaal niet mee. Hij verstaat, veel meer dan wij, de kunst om het moment te vangen. Pluk de dag. Wij willen wel, maar de Fransoos doet het gewoon. Wij moeten echt vakantie hebben om ons vrij en ontspannen te voelen.

Een onbewust pleidooi voor het vrije werken

Met onze zakelijke, serieuze instelling missen we een boel plezier. En als ons dat nou verder bracht? Maar dat betwijfel ik. De Fransman lijkt meer afstand te kunnen nemen, het relativeren gaat hem beter af. Hij neemt het leven meer zoals het komt. En geeft dat ook geen kansen die anders ongezien zouden blijven?

Volgens mij houdt de Fransman onbewust een pleidooi voor het vrije werken.