Wanneer wordt het vee vrij mens bij Shell, KPN en Het Stadskantoor?

• Tweet

Wie zegt dat het Vrije Werken alleen voorbehouden is aan ondernemers?

Ik heb het al zo vaak geroepen: het gaat om de beleving. Het idee van werken moet anders. Werken en leven is ‘n eenheid. Al je tijd is werktijd. Al je tijd is vrije tijd.

Vul hem zinvol in met creatieve daden. Daden waar jij warm van wordt, waar je klanten blij van worden en waar de wereld wel bij vaart.

Zo is het Vrije Werken. Dat is geen privilege voor ondernemers. Het vergt wel ondernemend zijn!

Huh? Vrij Werken voor werknemers?

Het Vrije Werken is er ook voor wie in loondienst is. Maar dan moet jouw baas je wel de ruimte gunnen. Ook hijzelf wordt er beter van. Helaas beseft ie dat zelf nog steeds te weinig.

Maar daar ga ik wat aan doen.

Dit is een stuk voor corporate bedrijven. Die grote jongens: Shell, KPN, ABN-AMRO, ASML, Unilever, AkzoNobel.

Maar ook Het Provinciehuis en Het Stadskantoor doen er goed aan dit te lezen.

Eigenlijk alle organisaties waar de Intensieve Menshouderij cultuur is. Vraag je je af wat dat is, lees dan eens dat boek van Jaap Peters en Judith Pouw.

Lekker belangrijk op de brug van een tanker

De corporate onderneming denkt in winstmaximalisatie en in hiërarchie. Alles wordt van bovenaf geregeld. De bestuurders staan op de brug van een grote tanker. Zij hebben de ideeën, zij bepalen welke koers het schip vaart.

En al is de tanker traag, de maximale winst moet snel gehaald. Hoe dan ook! De geldverstrekkers aan de wal houden popelend hun handen op.

Belangrijk werk hebben die bestuurders. Het levert ze een dikke bonus en een vet salaris op. Zo worden ze onafhankelijk en vrij, maar dan anders dan het Vrije Werken.

Vier, vijf jaar is de maximale zittingsduur. Mooie tijd om te zorgen dat het cijferplaatje fraai is zonder dat de bijeffecten boven komen. En dan hop naar een andere corporate club.

De angstcultuur van de corporate onderneming

Intussen blijft de medewerker zitten. Soms met de gebakken peren, maar altijd als de volger die doet wat van bovenaf wordt opgelegd. In een soort van afrekencultuur.

Doe jij je werk goed – lees: zoals ze op de brug vinden dat het moet, en dat strookt lang niet altijd met het belang van de klant of de omgeving – dan zit je safe. Dan mag jij je baan, je leuke salaris, je auto van de zaak en je zekerheden houden.

Heb jij de neiging om een eigen koers te varen, dan is de kans groot dat dat niet in goede aarde valt. Ook al voel jij feilloos aan wat die klant en de bedrijfsomgeving willen. Ook al zou jouw idee dus beter zijn voor iedereen. Zeg maar dag tegen je mooie carrière.

Het is toch de angst die hier regeert, niet de scheppingsdrang.

Het gaat om aandeelhouderswaarde, stupid!

’t Is telkens even wennen aan weer een nieuwe koers als de vorige CEO net is verdwenen en een nieuwe aangetreden is. Die gaat eerst iets doen aan de bijeffecten van de vorige. Het puin opruimen dus.

Wat betekent dat voor jou? In welke reorganisatie kom je nu terecht? Wordt de druk nog verder opgevoerd? Worden regels en procedures nog verder aangescherpt? Moet je nog strakker in het keurslijf?

Wat er ook gebeurt, het gaat compleet buiten jou om.

Het gaat ook niet om jou. Het gaat ook niet om de klant. Net zo min gaat het om bouwen aan de maatschappij. Het gaat enkel en alleen om aandeelhouderswaarde!

Een pil tegen bedrijfsindigestie

Wat een treurig verhaal van die corporate bedrijven: Intensieve Menshouderij, de tegenpool van het Vrije Werken.

Wat een verspilling. Het bestuur zou zoveel meer plezier van zijn medewerkers kunnen hebben.

Het bestuur zou zoveel beter moeten leiden en minder moeten managen.

Als maar wat meer begrepen wordt dat in de uitvoering talentvolle en verantwoordelijke mensen zitten. Medewerkers die dagelijks met de klant en de omgeving in contact staan.

Mensen die dus heel goed weten wat er buiten speelt en wat daar de wensen zijn. Beter dan het bestuur. Medewerkers die, wanneer zij de ruimte zouden krijgen, de corporate club naar een hoger, duurzamer en waardevoller niveau zouden tillen.

Dan zou bovendien blijken dat heel wat procedures, handboeken, blauwdrukken en managers compleet overbodig zijn.

Ooit zijn ze ingesteld om de boel onder controle te houden. Maar in onze snelle tijd verstikken ze de creatieve flow en veroorzaken ze bedrijfsindigestie.

Shell, KPN en Het Stadskantoor moeten stevig loslaten

Ruimte maken voor Vrij Werken en erop vertrouwen, daarin zit de clou. Wim Aalbers heeft het over stevig loslaten.

Als er in bedrijven een klimaat ontstaat waarin je meer kunt en mag betekenen, scheppingsdrang mag tonen, en vooral fouten mag maken, dan komt er ondernemerschap bovendrijven. Of mensen nou in loondienst zijn of niet.

Vertrouwen en loslaten aan de top wordt in de uitvoering beloond doordat medewerkers Vrije Werkers worden. Da’s iets waar mensen en organisaties wel bij varen.

Het wordt weer leuk in de tent! Het hek gaat open. De megastal wordt een groene wei waar het bloeit van creativiteit.

Jij bent net zo verantwoordelijk

Dit was een stuk voor corporate organisaties, maar hier stopt het niet.

Dit stuk heeft een vervolg. Ook jij bent verantwoordelijk. Oké, samen met mij. We hebben het er nog over. Binnenkort.