Hoe het Vrije Werken je beloont met de Bahama’s

• Tweet

Ik heb wel eens een bedrijf verkocht. Dat is een bijzondere ervaring kan ik je zeggen. Spannend ook; je weet het niet, maar je hoopt natuurlijk dat je het gaat binnenhalen, dat riante bedrag dat jij in je hoofd hebt.

Met die verkoop van dat bedrijf – Allergiewinkel.nl – is het indertijd goed gegaan. Het is alweer een paar jaar terug. Mijn riante bedrag is volgens plan binnengekomen. Zo riant was het overigens niet. Maar wel genoeg om een tijdje comfortabel rust te nemen en eens te kijken naar de toekomst.

Het ideaalbeeld

Ik weet dat het een ideaalbeeld is van heel veel ondernemers: Een mooie tent opzetten, zorgen dat ie echt wat waard is – of althans als zodanig gezien wordt – en de boel vervolgens vet verkopen.

Ja, en dan? Op naar de Bahama’s, vanzelfsprekend!

Het gulden scenario. Cool.

Maar, zoals het altijd gaat, dat is slechts voor een enkeling weggelegd. Ik kan het weten, want ik zit ook niet op de Bahama’s. Ik ben gewoon weer lekker aan het werk. Het potje raakt op. Er moet brood op de plank.

Zijn wij luie donders?

Wat is dat toch met ons mensen? Waarom willen we toch zo snel mogelijk terug naar het absolute niks?

Zou het dan toch waar zijn? Zijn wij luie donders van nature?

Ik heb wel eens iets gelezen over tijdsbesteding van mensen versus hun mededieren. Dat ging over de uren die je dagelijks besteedt aan het binnenhalen van je natje en je droogje. Zeg maar, die basisdingen die je nodig hebt om te leven: eten, kleding, drinken, het dak boven je hoofd.

Daar scoren wij mensen dus absoluut beroerd. Zo’n 8 uur per dag zijn we aan het werk, en dan besteden we privé ook nog eens vele uren in de week aan boodschappen, ons kleden en verzorgen, en het onderhouden van ons huis. Waar het ongeveer op neer komt: 12 uur ploeteren, 4 uurtjes genieten (en 8 uur op één oor). Positief ingeschat.

Nee, de meeste andere dieren doen het een stuk slimmer. Ik weet de cijfers niet precies meer, dus pin me niet vast op wat ik nu ga claimen, maar een gemiddeld roofdier, zeg een leeuw of een tijger, heeft aan 2 uurtjes per dag genoeg voor een smakelijke boterham. De rest van de tijd is het luieren en in de zon liggen.

En kijk eens naar een koe. Een beetje knabbelen aan sprietjes in de wei. Wat zou het zijn? Verspreid over de dag, telkens een paar minuutjes: 2, 3 uur in totaal misschien? En de rest van de dag lekker uitbuiken in het koele gras. Oké, vooropgesteld dat het een bio-koe is. Geen intensieve veehouderij, dan is het leven minder fraai.

Nee, wij mensen zijn het niet die lui zijn van nature. Wij willen best werken voor de kost. Volgens mij hebben we er zelfs plezier in.

De manier van Vrije Werkers

Zo kom ik weer terug op de Bahama’s, het ideaalbeeld. Wij vinden dat helemaal niet zo cool. Niet als we recht in ons hart kijken.

Er zijn zat voorbeelden van ondernemers die de tent goed wisten te verkopen, een half jaartje gingen zeilen en vervolgens het toch niet konden laten. Voor ze de Bahama’s überhaupt bereikten, jeukte het alweer. Hop, aan de slag, nieuwe plannetjes uitbroeden, nieuwe ideeën een kans geven, opnieuw aan het ondernemen.

Het is gewoon veel te leuk om lekker bezig te zijn. Die leeuw, die tijger en die koe moeten het maar helemaal zelf weten. Laat ze lekker luieren, laat ze fijn in de waan dat ze op de Bahama’s zitten.

Wij mensen weten wel beter. Zeker de Vrije Werkers onder ons. Niets is zo leuk als wanneer je je ei kunt leggen. Ergens voor gaan, iets moois opbouwen. Iets ondernemen. Daar kan geen zonnig oord tegenop. Je gaat je maar vervelen op het strand. Een beetje doelloos hangen. Je dut in, wordt vadsig.

Nee, ons fortuin zit niet in een mooi eindstation onder een palmboom. Ook niet in een werkweek van 4 uur. Mensen zijn bouwers, ondernemende dieren. En als het even kan willen we dat doen op de manier van Vrije Werkers. Waarom? Simpel, omdat alleen dat echt voelt als de Bahama’s.