Waarom Joris Driepinter terug moet komen

• Tweet

Ik ben uit het tijdperk van Joris Driepinter. Ja inderdaad, sterke botten, nog nooit iets gebroken. Maar daar gaat het hier niet over. Dus afkloppen, en door naar wat ik met je wil bespreken.

Van Joris Driepinter heb ik twee dingen geleerd: dat melk best een lekker drankje is, en dat vijf minuutjes afleiding wonderen in je hoofd tot stand brengt.

Het Joris Driepintereffect

Ik herinner mij nog heel goed de Sint Lucasschool. Mijn lagere school. Ik heb er een hoop lol gehad. En een kartonnetje melk iedere ochtend. Een kwart liter zat erin.

Je kreeg er een rietje bij. Dat prikte je door het voorgestanste gaatje (ik zie het nog zo zitten), het rietje ging in de mond en… heerlijk. Om een uur of tien, half elf – dat weet ik niet meer precies – slobberde je een godendrankje naar binnen.

Het melkmoment was genieten en ik keek er altijd naar uit. Want wat was dat een wonderlijk gevoel. Je was net aan het indutten, de sloomheid sloeg zijn slag, en dan was daar die kleine onderbreking. Je werd herboren! Er stroomde weer energie door je lijf.

Als klein kereltje werd me zo de kracht van pauzes duidelijk. Serieus, ik zit niet op te scheppen. Ik wist gewoon: “Dit is belangrijk. Op deze school leer je echte dingen. Van even niksen klaart je hoofd op.”

Zonder onderbreking sukkelen we maar voort

Heel veel jaartjes verder nu. De maatschappij is flink veranderd. Wij hebben haast, haast, haast. De hele dag worden we bedolven onder informatie en to do lijstjes.

We weten nog steeds dat pauzes belangrijk zijn. We hebben er zelfs allerlei wettelijke richtlijnen voor gemaakt. Maar we handelen er nauwelijks naar.

Sta eens stil bij hoe jij pauzeert. Zie je dat ook gebeuren? Je hebt zo veel zaken af te handelen. Je koffie gooi je snel achterover. Je neemt geen moment om ervan te genieten, want je andere hand tikt alweer door op het toetsenbord.

Zo nemen wij tegenwoordig onze break.

Ik ben net zo goed schuldig, ondanks mijn lessen op de Lucasschool. Samen sukkelen we voort.

Er is een pauzeloze cultuur ontstaan

Er is een cultuur ontstaan waarin we pauzes nauwelijks meer accepteren. Al onze tijd moet productief zijn. Wij eisen veel van onszelf. De vlijt moet er voortdurend vanaf spatten. Als we even achterover leunen, gaan we ons al schuldig voelen.

Maar eigenlijk weten we wel beter. Onze uren kunnen effectiever. Als we maar met een fris hoofd onze taken tegemoet treden. En daar zijn pauzes nou juist zo belangrijk voor.

Want:

Pauzes scheppen afstand

Afstand nemen werkt verfrissend. Je wordt er creatiever door. Laat het probleem waar je mee bezig bent los. Geef het over aan je onderbewuste. En let eens op het effect na de pauze. Er dienen zich hele nieuwe inzichten aan.

En pauzes geven nieuwe energie

Alsmaar met hetzelfde bezig zijn, dat maakt je duf. Zeker als het om denkwerk gaat. Of om bespreken en vergaderen. Stap even de ruimte uit. Loop een stukje. Geef het bloed de kans om te stromen. Er komt weer zuurstof in je hoofd. Het maakt je helder en energiek.

Geef ons weer Joris Driepinter

Ik wil ergens voor pleiten: de herwaardering van Joris Driepinter. Ik wil het weer beleven, die ervaring van wedergeboorte. Het liefst een paar keer per dag. En natuurlijk gun ik jou dat ook.

Als we samen nou eens iets afspreken. We nemen vier momenten dagelijks. Dan stelen we vijf of tien minuutjes van onze “productietijd”. Op acht uur is dat echt niet veel.

We staan dan op en lopen een stukje. Of, als we bewegend werken, dan gaan de beentjes op tafel. We nemen het er even van. Jij en ik gaan op ons gemak relaxen.

Werk je voor jezelf, dan wandel je een rondje in de tuin of je rommelt wat in huis. (Een klusje kan wonderen doen en stelt je geweten wat gerust.) En wie met anderen werkt die praat maar wat over de buren, de kinderen, je sportieve prestatie of desnoods GTST.

Maar er wordt NIET aan het werk gedacht of over het werk gesproken.

Hebben we deze afspraak helder? Het zal niet meteen volledig lukken, maar beloof me dat je volhoudt, samen met mij. Want één ding weet ik zeker: als we iets minder streng zijn voor onszelf, presteren we een heel stuk beter.