Wat is jouw relatie met Twitter? Liefde, haat, iets ertussen?

• Tweet

Twitter. Toen ik net begon met twitteren had ik er een soort haat-liefdeverhouding mee. Ik vond het inhoudsloos. Ik zag tweets voorbij komen over het broodje kaas tussen de middag, de file van gisteren en het weer van vandaag. Vooral veel geneuzel en weinig interessants.

Moest ik daar nou aan meedoen, dat oppervlakkige gedoe?

Anderhalf jaar op Twitter

Maar anderhalf jaar later nu, ben ik inmiddels bekeerd. Die 140 tekens die je krijgt per tweet, blijken wonderwel genoeg om een hechte band met volgers op te bouwen. Op http://twitter.com/stanlenssen kan het gezellig druk zijn.

Ik twitter regelmatig. Meestal tweets met tussenpozen. Met vlagen overenthousiast; dan ratel ik door. Vaak inhoudelijke dingen, vragen over werk, uitwisseling van info. Waardevolle zaken voor de ander en voor mij. En ik gebruik mijn tweets veelvuldig om nieuwe blogposts aan te kondigen, en ook om aan oude te herinneren.

Soms tweet ik oppervlakkigheid. Ja, ook ik maak me daar schuldig aan. En daar blijkt niks mis mee. Want hé verrassing, op Twitter zitten mensen, en mensen smullen van geneuzel. Daar begint het mee. Zo leer je elkaar kennen. Zonder verplichtingen, risicoloos.

Sinds kort heb ik ook twitterchat ontdekt. Elke maandagavond voeg ik mij bij blogpraat, een initiatief van Elja Daae. Dan twitteren we in een groepschat een uur lang over een aspect van bloggen. Dat is een aanrader. Ik kom er vast nog vaker op terug.

Een vruchtbare plek voor thee- en koffieleuten

Twitter is mijn nummer één sociale media site geworden. Het overgrote deel van mijn bloglezers heb ik te danken aan Twitter. Mijn trouwste volgers zijn Twittervolgers.

Er zitten vrolijkerts bij, waar ik bij voorbaat van ga grinniken. Als ik hun avatar zie en er een tweet mee wissel, kan het mijn dag helemaal maken.

Er zijn zelfs twitteraars met wie ik, buiten Twitter om, een band heb opgebouwd. Kom bij mij dus niet meer aan met het cliché dat virtuele vrienden gebakken lucht zouden zijn.

Ik vind Twitter echt een medium voor vrije werkers. Als er één plek is, waar je de eerste contacten kunt leggen, dan is het Twitter wel. Soms leidt dat tot klanten, fijne leveranciers, of leuke samenwerkingen. Voor mij wel in ieder geval.

Voor eenpitters is Twitter een mooie plek om naar buiten te treden. Dan merk je dat je niet alleen staat, maar met velen bent. En dat je samen iets kunt doen, elkaar kunt versterken. Een perfecte broedplaats, waar voor thee- en koffieleuten de coöperatieve competitie aanvangt.

Mijn balans met Twitter

Wat ik wel heb moeten leren, is hoe je met je Twittertijd omgaat. Want het kan verslavend werken. Dan zit je op het einde van de dag nog aan je scherm gekluisterd en realiseer je je verschrikt dat het wel gezellig was, maar dat er weinig uit je handen is gekomen.

Ik heb dat opgelost door het volgende te doen:

• Mijn blogposts gaan automatisch met een Twittertool de wereld in. Daar heb ik dus geen omkijken naar.
• Ik heb mijn vaste Twittermomenten. ’s Ochtends moet ik eerst een uur of anderhalf schrijven aan artikelen. Pas daarna mag ik tien minuten twitteren. En dan in de loop van de dag nog een keer of twee. Ik probeer me daar strikt aan te houden, maar ik kan je verklappen: het valt niet altijd mee.
• Op zondag en op feest- en vakantiedagen wordt er niet getwitterd. Zo bewaar ik een mooie balans tussen mijn vrienden op Twitter en dat deel van mijn sociale omgeving dat niets met social media heeft (ja dat kan, die mensen bestaan ook).

Mag jij de Twitterbird, of kun je het vogeltje wel schieten?

Mijn huidige verhouding met Twitter bevalt me wel. Ik heb mijn evenwicht met Twitter wel redelijk gevonden. Van haatliefde is geen sprake meer. Het is een gezonde relatie nu. Dus echt niet altijd pais en vree, maar over het algemeen best oké.

En hoe zit het bij jou? Heb jij iets met Twitter? Moet die Twittervogel in de soep? Of knuffel jij het kuikentje?

Ik wil er alles van weten. Geef je commentaar. Maar hé, voor deze ene keer; kijk eens of het lukt in max 140 tekens