Wennen aan nieuwe schoenen

• Tweet

Ik had een paar oranje sneakers. Het waren mijn favoriete schoenen. Eigenlijk bedoeld voor de zomer, maar ik droeg ze het liefst altijd.

Die sneakers waren tot leven gekomen. Ze hadden persoonlijkheid gekregen.

Het oranje was verworden tot een vlekkerig soort bruin, het leer doorgroefd met diepe rimpels, en aan de zolen kon je nog net zien dat daar ooit een stevig profiel was geweest. Het was ze aan te zien dat ze er heel wat kilometers op hadden zitten.

Mijn sneakers bezaten karakter, maar ze waren ook moe.

Ze waren me lang en loyaal van dienst geweest. Ik had er heel wat comfortabele stappen mee gezet. Ze hadden met mij de plekken bezocht die ik de afgelopen jaren gezien heb. Me behoed voor glijpartijen, en voor de viezigheid van de straat.

Ik heb ze een enkele keer uit de shit moeten halen, maar dat heb ik telkens met liefde gedaan.

Het zijn altijd trouwe maatjes geweest. Dat zal ik niet licht vergeten. Maar toen ze moe waren, verdienden ze rust. Ik heb ze met pensioen gestuurd. In een zakje in de kledingcontainer. Op weg naar een tweede jeugd. Ik hoop op een zonnige bestemming.

Het voelt nog steeds alsof ik ze een beetje heb laten vallen.

Nieuwe schoenen voor mijn weblog

Vandaag is een speciale dag voor mij en mijn weblog.

De schoenen van mijn blog waren ook wat aan het slijten. Dus ik heb ze vervangen, net als mijn sneakers. En hetzelfde gevoel heb ik daarbij.

Dat paar schoenen was mijn vorige banner, bovenin de site. Ook oranje. Is dat toeval? Het eerste beeld dat je tegenkwam bij het openen van mijn blog.

Die banner is het weblog van begin af aan van dienst geweest. Dat is niet zo lang als met die sneakers, maar een half jaartje zeker wel. Ik was er best tevreden mee. Totdat ik vond dat die banner ook wat vermoeid begon te ogen. Een beetje gedateerd, een beetje ouderwets.

Dus heb ik die banner met pensioen gestuurd, als een paar versleten schoenen. Ik heb er een nieuw, frisser ogend beeld voor in de plaats gezet. En dat voelt toch een beetje als bedrog. Alsof ik een trouw maatje heb geloosd.

In mijn hoofd ben ik blij ben met het nieuwe beeld, maar mijn emotie loopt nog achter.

Het is net als wanneer je nieuwe schoenen hebt. In het begin durf je ze niet te dragen. Je voelde je zeker in dat oude paar, dat zo lekker zat. Dan komt er een periode van wennen. Vervolgens denk je: het valt best mee. Pas daarna ga je ze echt mooi vinden. En uiteindelijk voelen ze als gegoten.

Het zal nog heel even duren voordat ik zover ben.